Persoonlijk

‘Een leven met MS betekent afscheid nemen van wat eerder gewoon was’

m35-mantelzorgcolumn.jpg

Vakantie

“Kijk, die lucht”, zeg ik tegen Huib die naast me in de auto zit. Van die reusachtig opgeklopte wolken met plukken felblauw ertussen hangen boven de dijk. Nog een klein stukje, dan zijn we er. Huib heeft de hele rit nog niet zoveel gezegd, maar ik heb aan zijn gezicht allang gezien dat het goed gaat. We hebben allebei zin in deze vakantie. In de achteruitkijkspiegel zie ik onze caravan achter ons aanhobbelen. Ik voel me altijd best stoer dat ik degene ben die, met dat ding achter de auto, naar ons vaste vakantieadres rijdt.

Leven met MS

Van huis uit zijn we echte kampeerders. Met drie kinderen en een tent hadden we heerlijke zomers, met steeds een nieuw avontuur op een andere plek. Gaandeweg speelden de beperkingen van Huib een steeds grotere rol. Zo probeerde hij een keer om zichzelf, vanaf het luchtbed, met zijn volle gewicht aan de tentstok omhoog te hijsen. De tentstok hield dat natuurlijk niet en daar lagen ze, zowel Huib als de tent. Eerst lachten we erom, maar nadat niet voor de eerste keer de plasemmer ’s nachts was omgevallen, moesten we toegeven dat het zo niet meer kon. Een leven met MS betekent het steeds bijstellen van verwachtingen en afscheid nemen van dingen die eerder zo gewoon waren. Ik ben oplossingsgericht ingesteld en kan meestal goed kijken naar wat wél kan.

Dus toen we 25 jaar getrouwd waren, gaven we elkaar een caravan met een bed en toilet kado, en gingen we op zoek naar een vaste camping. Kennissen gaan, nu de kinderen groot zijn, juist buiten de schoolvakanties weg. “Lekker hoor in juni, stuk rustiger en goedkoper. Waarom doen jullie dat niet?”, vroeg iemand laatst.

Hoogseizoen

“Omdat wij juist houden van de reuring van het hoogseizoen”, zei ik. Wat ik er niet bij vertelde is dat er nog een praktische, maar belangrijke andere reden is. Omdat we al jaren naar dezelfde plek gaan, hebben we daar een flink groep mensen om ons heen verzameld. Zij zijn met de jaren met ons en de MS meegegroeid en kennen Huib en zijn beperkingen. Als ouder heb je een goede vakantie als de kinderen het leuk hebben en je weet dat ze zich op een veilig stukje in de buurt zelf kunnen vermaken. Dat telt voor mij nu eigenlijk weer. Voor Huib is hier alles herkenbaar en dat vertrouwde maakt hem een stuk losser, vrolijker ook. Het is fijn dat mensen helpen een oogje in het zeil te houden.

Aan het einde van de middag staat de caravan op zijn plek en zijn we wel zo’n beetje gesetteld. Ik rommel nog wat met alle spullen en als ik met twee bekers drinken naar buiten stap, zie ik dat de klapstoel waar Huib net nog zat leeg is. Inmiddels schrik ik er niet meer van als ik hem ineens kwijt ben. In de verte hoor ik een lach die ik heel goed ken. Op mijn slippers loop ik naar onze vaste buren en daar zie ik Huib lachend voor hun voortent zitten. “Ha Anna, daar ben je! Kom erbij.” Fijn, de vakantie is begonnen!

Anna (59) is mantelzorger voor haar man Huib (62) die MS heeft. Anna werkt in de kraamzorg. Samen met Huib heeft ze drie kinderen en is ze oma van drie kleinkinderen.

Cover M35Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-35
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant