Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Edwin: ‘Toen drong het tot me door dat ik mijn schatje nooit meer zou zien’

edwin-spee-column.jpg

Op 29 maart overleed Bibian Mentel, mijn lieve vrouw en een deel van mij. Nederland leek in shock. Tijdens haar leven had Bibian veel mensen geraakt, maar haar dood raakte nog veel meer mensen. Geen krant of tv-zender liet haar overlijden aan zich voorbijgaan en we kregen duizenden steunbetuigingen.

De week na haar dood lag Bibian thuis opgebaard. Elke ochtend ging ik even bij haar liggen. Er was niets meer te zeggen, maar toch raakte ik die ochtenden niet uitgesproken. Voor het eerst sprak Bibian me niet meer tegen, voor het eerst was ik niet meer eigenwijs. Rond 9.00 uur begon het circus weer te draaien. Familie en vrienden kwamen langs, ieder met hun eigen emoties, soms prettig soms ongewenst. Terwijl er in een sneltreinvaart heel veel moest worden geregeld. Als ik toen al had willen rouwen, was er domweg geen tijd voor geweest.

Symbool van positiviteit

Ik was naast Bibians echtgenoot al jaren haar mantelzorger en wilde ook nu goed voor haar zorgen. Haar uitvaart moest perfect worden geregeld; mijn laatste mogelijkheid om mijn liefde te bewijzen. Die uitvaart overtrof uiteindelijk alle verwachtingen. Duizenden mensen stonden langs de weg om Bibian uit te zwaaien. Het schuchtere meisje uit Loosdrecht was uitgegroeid tot een symbool van positiviteit. Het was aan het einde van de plechtigheid toen Peter Heerschop Bibian haar laatste brief voorlas, dat het voor het eerst tot mij doordrong dat ik mijn schatje nooit meer zou zien.

Lees ook:
Edwin Spee over leven zonder Bibian: ‘Ik ben verdrietig, maar niet ingestort’

Rouwproces

9 april. Mijn wereld stond de hele week stil, maar de rest van de wereld draaide weer op volle toeren. Geen vriendinnen meer dagelijks over de vloer, iedereen gewoon weer aan het werk en voetbal en corona waren weer veel belangrijker. Bibian was nu echt dood en het rouwproces zou elk moment mijn huis binnenvallen.

Herinneringen

1 september. Ik ben niet ingestort en veel minder verdrietig dan verwacht. Natuurlijk waren er tranen en miste ik Bibian elke dag, maar wat overheerste was de positiviteit die we altijd samen hadden gedeeld en die ik nog steeds voelde. Ik geloof niet in een leven na de dood, maar wel dat de doden kunnen voortleven. Ik voel nog dagelijks Bibians aanwezigheid. Niet in de vorm van een geest, maar door de herinneringen die we de afgelopen vijftien jaar hebben verzameld. En daarom rouw ik niet in verdriet, maar leef ik ondanks het gemis verder in onze liefde. Ik geniet van alles waar ik ook samen met Bibian altijd al van genoot. De liefde voor onze kinderen, familie, vrienden en de natuur.

Leren leven met verdriet

Rouwen is voor mij leren leven met je verdriet, de leegte laten vollopen met mooie herinneringen en deze meenemen op je reis naar nieuw geluk. Ik zal mijn hele leven blijven rouwen, maar het zal de basis zijn voor nieuwe mooie herinneringen.

Rust zacht, lieve Bibian
Ik rouw van jou
XXX Edwin

cover M41

Deze column van Edwin Spee staat ook in Margriet 41, die nu in de winkel ligt. Met daarin ook: een groot interview met acteur Pierre Bokma, de beste tips om helemaal op te laden, Nelli Cooman over de bijzondere band met haar moeder, zó draag je lang haar na je 50e, de lekkerste appeltaart recepten en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Fotografie | Mariel Kolmschot

Ook interessant