null Beeld

Edwin Spee: ‘Ik zou al mijn bezittingen inruilen voor één extra dagje met Bibian’

‘Verzamel herinneringen in plaats van bezittingen.’ Deze gevleugelde uitspraak deed Bibian in haar laatste interview op tv bij Humberto Tan. Daarna zag ik hem terug op heel veel socialmedia-accounts, in kranten en tv-programma’s. Soms voel ik me wel even lullig als ik bedenk dat we in een prachtig huis wonen, een mooie auto rijden en van alle gemakken zijn voorzien.

Maar waar het om gaat, is dat we ons er wel bewust van zijn dat herinneringen veel belangrijker zijn.

Alles inruilen voor een extra dag met Bibian

Ik zou alle bezittingen direct inruilen voor één extra dagje met Bibian. Je mag dus best bezittingen verzamelen, alleen mag dit nooit ten koste gaan van de kwaliteit van je leven. En daar gaan veel mensen de fout in, inclusief ondergetekende. Voordat ik Bibian leerde kennen, werkte ik minimaal zestig uur in de week en mijn droom was een groot huis, een dikke auto en een groot pand met mijn naam op de gevel. Het huwelijk met de moeder van mijn kinderen liep op de klippen, maar ik bleef doorstomen totdat ik Bibian leerde kennen.

Plezier en passie in je werk

Met geld kun je heel veel mooie spullen kopen, maar wat is het nut als je vervolgens geen tijd hebt om ervan te genieten? Dat leerde Bibian mij. Net als dat herinneringen maken geen geld hoeft te kosten. Ik leerde dat geven mooier is dan nemen en dat je, als je veel plezier en passie in je werk kwijt kunt, in je vrije tijd kunt genieten van de rust in plaats van dat je dan bezig bent met het najagen van nog niet gemaakte herinneringen. Na acht jaar relatie met Bibian besloot ik te stoppen met mijn commerciële activiteiten en me nuttig te maken binnen haar stichting: de Mentelity Foundation die vecht voor gelijke kansen voor kinderen met een lichamelijke uitdaging.

Lees ook:

Edwin Spee: ‘Steek af en toe je kop in het zand en doe gewoon je problemen niet bestaan’

'Ik vergeet dit nooit meer'

Ik vergeet nooit meer de eerste dag dat ik meeging naar de sneeuwbaan in Zoetermeer om te helpen bij de snowboardles. Die dag kwam er een nieuw meisje. Het meisje was samen met haar moeder helemaal vanuit België gekomen, omdat ze graag een keer wilde kijken of zij ook kon snowboarden. Haar moeder vertelde dat haar dochter een groot deel van beide beentjes had verloren door kanker en sinds enkele maanden weer van alles wilde proberen. Dat haar dochter weer het meisje wilde zijn dat ze was vóór de amputaties, maar dat ze het moeilijk vond om haar te zeggen dat het leven was veranderd en dat ze moest accepteren dat bijvoorbeeld snowboarden nooit meer zou kunnen.

Tranen op de sneeuwbaan

Toen het meisje een uur later los van Bibian en mij de berg af kwam en zelfstandig haar eerste bochtje maakte, stond haar moeder te huilen. Ik huilde met haar mee. Sindsdien zet ik mij dagelijks in voor Bibians stichting en zijn haar dromen mijn dromen geworden. Ik heb geen commerciële bedrijven meer, maar voel mezelf een veel rijker mens.

Deze column van Edwin Spee staat ook in Margriet 46 - nu in de winkel. Haal 'm snel of bestel via lossebladen.nl.

Edwin Spee

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden