Persoonlijk

Mijn verhaal ‘Wie met de Duitsers heulde, kon soms ook nog iets goeds doen’

mijn-verhaal.jpg

Bets (76): “Zelf heb ik geen herinneringen aan de oorlog. Ik ben namelijk geboren in januari 1944, ik was het zevende kind in een gezin van negen kinderen. We woonden aan de rand van Apeldoorn en hadden best een grote tuin. In deze tuin stonden enkele fruitbomen en er was een deel gereserveerd voor het verbouwen van groenten. Deze groenten werden ingemaakt voor de winter en dus hadden we het redelijk goed ten opzichte van de mensen ín de stad. Tot op een keer een verdwaald paard de tuin in kwam lopen.

Geen eten tijdens de oorlog

Het dier hoorde bij het woonwagenkamp in de buurt, maar had een kans op vrijheid gezien en was gaan struinen. In onze tuin vond hij de groenten, die hij vervolgens allemaal opat. Toen mijn vader tussen de middag thuiskwam, bond hij het paard vast om daarna meteen naar de politie te gaan. Op de vraag wat een zakje spinazie- en wortelzaad kostten, kreeg mijn vader van de politie een gulden ter compensatie. Maar ja, geweckte groenten hadden we niet in de winter die volgde.

Om voedsel vragen

Om toch aan eten te komen, gingen mijn oudste broer en zus in de winter van 1944/1945 letterlijk ‘de boer op’ om voedsel te vergaren. Mijn zus van dertien had weinig geluk, omdat zij er wat opgeblazen uitzag en naar het scheen dus wel genoeg te eten had. Maar mijn broer van elf kreeg nog weleens wat. Met name van een boer in Dieren, toch een heel eind uit de buurt. En dus, in de heel koude januari maand waarin ik één jaar zou worden en er echt niets meer te eten was, stapte mijn toch ook nog jonge oudste broer op een heel oude fiets met surrogaatbanden om die boer in Dieren op te zoeken.

‘Mijn zusje is morgen jarig’

‘Jongen, wat kom jij nu doen, met die kou en zo ver van huis?!’ vroeg deze. ‘Mijn zusje is morgen jarig,’ reageerde mijn broer eerlijk, ‘en we hebben bijna niets te eten.’ Daarop nam de boer hem mee naar binnen en hij gaf mijn broer een worstje, een flesje melk en een kaars mee. Wat hebben ze gesmuld op mijn verjaardag! Ik heb het tot op hoge leeftijd moeten horen. Maar nu de moraal van mijn verhaal.

Triplex lamp

Na de oorlog moest mijn broer de boer gaan bedanken; onze vader had een mooie lamp van triplex gemaakt om cadeau te geven, met vijf armen en gevoerd met een donkerrode stof. Alleen, eenmaal in Dieren aangekomen, ontdekte mijn broer dat de boer er niet meer was: opgepakt was hij, omdat hij een NSB’er was! De lamp heeft daarom nog jaren in onze voorkamer gehangen en ons eraan herinnerd dat wie met de Duitsers heulde soms ook nog iets goeds kon doen. Oorlogstijd doet rare dingen met een mens, negatief en positief.”

Beeld | iStock

Er ligt een nieuwe Margriet in de schappen! Met héél veel tips om je lijf in topvorm te houden en nog veel meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m veilig online zonder extra verzendkosten.

M25 Cover HR JPG

Ook interessant