Dr. Jan Pol from The Inredible Dr. Pol Beeld National Geographic Channels/Joey L
Beeld National Geographic Channels/Joey L

PREMIUM

Dr. Pol viert zijn tachtigste verjaardag: ‘Variatie is de spice van het leven’

Hij werd geboren op Nederlandse bodem, maar verhuisde voor de liefde naar Amerika. Jan Pol begon hier een dierenkliniek die door de jaren heen uitgroeide tot een kliniek waar bijna een half miljoen dieren geholpen zijn. Zijn werk is te volgen in de populaire tv-serie The Incredible Dr. Pol, waarvan in september het achttiende seizoen van start gaat op National Geographic. En als klap op de vuurpijl viert hij dit weekend zijn tachtigste verjaardag.

Margriet ging in gesprek met de populaire dierenarts.

In september start op televisie het achttiende seizoen van The Incredible Dr. Pol en kunnen we de tweehonderdste aflevering zien. Hoe is het om na al die jaren nog steeds iedere dag gevolgd te worden door camera's?

“Ondertussen zijn we er wel een beetje aan gewend. Dat komt ook doordat iedere keer dezelfde mensen terugkomen voor de show. Onze belangrijkste cameraman is er vanaf het begin bij en onze zoon Charles is de producent van het programma. Dus stiekem is het ook wel fijn dat we dit nog steeds doen, want dat betekent dat hij en de kleinkinderen bij ons in de buurt zijn.”

Het eerste weekend van september staat ook in het teken van je tachtigste verjaardag. Nog steeds werken jij en je vrouw Diane fulltime in de kliniek. Hoe houden jullie dat vol?

“Gewoon doorgaan. Alles verandert, maar we halen er nog veel plezier uit en gaan dus gewoon door. De afgelopen vijftig jaar is er natuurlijk wel veel veranderd. Toen we begonnen was 80 procent van de boerderijen waar we mee werkten een veebedrijf met melkvee. Daarvan is een groot deel nu weg. En de grote bedrijven die daarvoor in de plaats komen hebben een eigen dierenarts. Wij zien in de kliniek vooral veel meer kleine huisdieren en paarden. Maar die variatie houdt het leuk en een voorkeur voor een soort dieren heb ik niet. Variatie is de spice van het leven.”

Welk onderdeel van het werk als dierenarts is het mooist?

“Ik vind het mooi om mensen te helpen. Dierenarts is een vorm van hulpverlening. Je helpt de dieren beter te worden en maakt mensen gelukkig. Dat is het belangrijkst. Het blijft wel lastig om mensen te vertellen dat het niet goed gaat met hun dier, maar ik merk ook dat mensen dit vaak onbewust wel aanvoelen. Als ze vragen wanneer het tijd is om een dier te laten inslapen zeg ik: hij zal het je zelf vertellen. Het gedrag verandert dan. Ze laten je wel weten wanneer het tijd is.”

Was het altijd een droom om dierenarts te worden?

“Het was al heel snel realiteit. Toen ik twaalf jaar was, werd ik al door een lokale dierenarts meegenomen om biggen te verlossen. De dierenarts was een grote, stevige man en ik was lang en dun. Ik moest met hem mee om te helpen, want de zeugen waren aan de kleine kant. Voor ik het wist lag ik achter het varken en moest ik tot aan mijn schouder naar binnen. De arts vertelde wat ik moest doen, waarna ik de biggetjes voelde en ze eruit mocht halen. Dat was hartstikke mooi. Toen ik thuiskwam, heb ik tegen mijn moeder gezegd: ik wil dierenarts worden. En dat is gelukt.”

Zijn er behandelingen of ingrepen die je niet uit zou voeren?

“Ik heb altijd het idee: waarom niet? Als ik iets niet eerder gedaan heb, kan ik het altijd proberen. Een goed voorbeeld daarvan is een oud-klasgenoot die hier met zijn Beagle naartoe kwam. Hij werd weggestuurd bij de dierenarts met de boodschap dat hij naar een specialist moest. Maar daar hadden ze geen geld voor. Dus belden ze Diane op of we hen nog kenden en of ik iets kon betekenen. Het hondje had een grote tumor in de buik. Ik heb meteen gezegd: ik wil het proberen, maar als het niet kan moet ik hem laten inslapen. Ik probeer het altijd. We zijn ook met z’n vieren in de praktijk, dus als we twijfelen, overleggen we en werken we samen.”

Wat is je altijd bijgebleven?

“Iets wat ik niet snel zal vergeten, is iemand die binnenkwam met een kalf. Dat kalf had een vijfde poot, bovenop de schouder. Zoiets zie je natuurlijk niet elke dag. Ik zei ook: waarom breng je hem niet naar het circus? Maar samen met een collega hebben we het dier geholpen en de poot verwijderd. En ik heb ook een keer een Belg (een paardenras) in de kliniek gehad, die een hermafrodiet bleek te zijn. Dat was ook erg bijzonder.”

Je bent geboren in Nederland, maar op een gegeven moment vertrok je voor de liefde naar Amerika. Voelt het in Nederland nog als thuiskomen?

“Nee, niet meer. We komen hier ook niet zo vaak meer. Onze familie woont over de hele wereld, maar mijn gezin woont in Amerika. En ik woon daar zelf ook al heel lang. Nederland is mooi en we herkennen hier veel dingen, maar home is waar we wonen. Waar ons gezin is.”

Welke les zou je mee willen geven aan de lezeressen van Margriet?

“Als je een (vreemd) huisdier wilt hebben, moet je zeker weten dat je er goed voor kunt zorgen. Schaf het dus niet zomaar aan, maar doe altijd onderzoek voordat je een huisdier neemt. Er zitten zoveel dieren in het asiel, maar kies niet het dier dat jij mooi vindt. Kies het dier dat naar jou toekomt. Ik heb vaak genoeg gehoord dat het beste dier dat ze gehad hebben, het dier is dat naar ze toekwam. We denken dat het andersom is, maar het dier kiest jou uit. Dieren voelen je precies aan.”

Het eerste weekend van september staat in het teken van het verjaardagsweekend van Dr. Pol. Zondag 4 september is de 200ste aflevering om 19.00 te zien op National Geographic.

Nynke KooyNational Geographic Channels/Joey L

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden