Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Actrice Doris Baaten: ‘Na haar dood vond ik dat ik meer geduld had moeten opbrengen voor mijn moeder’

doris-baaten-en-haar-moeder-agnes.jpg

Actrice Doris Baaten (65) heeft het zingen en toneelspelen duidelijk van haar moeder geërfd. Ze kon ook erg met haar moeder Agnes lachen. “We waren dol op elkaar, maar door haar eeuwige bezorgdheid was het ook ingewikkeld.”

“Agnes heette ze, maar ze werd Ans genoemd. Mijn moeder was een Limburgse, geboren in 1922 in Voerendaal. Haar ouders hadden een sigarenwinkeltje met postagentschap, als middenstanders hadden ze het goed. Mijn moeder had een oudere zus en een jongere zus en een broertje. De verhalen over hen zijn getekend door liefde, mijn moeder was gek op ze. Vooral met haar moeder was de band enorm sterk, ze was haar lievelingetje.”

Een beetje een buurtparade

“In Voerendaal ontmoette ze mijn vader. Allebei hielden ze ervan gesoigneerd voor de dag te komen. Dat gevoel voor stijl zie ik terug op de foto’s uit die tijd. Ze zagen er prachtig uit. Ook wij kinderen: elke zondag ging ik, met strik in mijn haar en lakschoentjes aan, mee naar de kerk. Een beetje een buurtparade was het wel. De nieuwe hoedjes moesten zeker geshowd worden. Het perfecte plaatje aan de buitenwereld tonen was minstens zo belangrijk als het luisteren naar de preek. Dat gold voor de dames in onze straat en mijn moeder deed daar graag aan mee. Thuis zag het er spik en span uit. Dat vond mijn moeder belangrijk, ze was toegewijd aan het gezin en het huishouden.”

Ze zag overal gevaar in

“Ze was verzorgend, maar ook overbezorgd. In aanloop naar dit interview dacht ik daar weer over na. Ze zag overal gevaar in en er klonken wel erg vaak waarschuwingen. Ik was daar gevoelig voor. Op een leeftijd waarop je eigenlijk nog onbezorgd hoort te zijn, werd ik al geconfronteerd met hoe de dingen konden misgaan. Zo kon het gebeuren dat ik, nogal een moederskindje, bij het buitenspelen elke vijf minuten naar huis rende om even te zwaaien naar mijn moeder die achter het raam de wacht hield.”

Sterke behoefte om in alles vrij te zijn

“Die overbezorgdheid hield ze tot het einde toe vol. Dat heb ik ook wel lastig gevonden. Was ik dik over de vijftig en woonde ik al honderd jaar in Amsterdam, kreeg ik toch weer waarschuwingen als ik haar vertelde dat ik die avond naar een film ging. Ik had een sterke behoefte om in alles vrij te zijn. Dat was nog moeilijk, want bij alles wat ik in de openbaarheid deed, was ik bezig met de mening van mijn moeder.”

Geestige imitatie ten tonele brengen

“Ik kon erg met haar lachen. Ze kon bijvoorbeeld geweldig imiteren. Had ze mij opgehaald van de lagere school dan kon ze thuis hilarisch een moeder van het schoolplein nadoen. Dat vond ik ontzettend leuk. Ik vroeg haar gerust twintig keer achter elkaar diezelfde geestige imitatie ten tonele te brengen. Mooi zingen kon ze ook. Het liefst deed ik mee en dan zongen we tweestemmig tijdens het koken. Dat zingen en toneelspelen heb ik duidelijk van mijn moeder geërfd.”


Lees ook:
Joris Linssen: ‘Als kleuter namen mijn ouders mij mee naar demonstraties’

‘My fair lady vond ze het allermooist’

“Ze heeft in alle jaren heel veel voorstellingen van mij gezien. Daarvoor reed ze samen met mijn vader heel Limburg af, maar ze kwamen ook naar Amsterdam. Speelde ik in Carré dan leek ze extra te genieten, alsof de pracht en praal van de locatie de voorstelling een extra dimensie gaven. My fair lady vond ze misschien wel het allermooist, mijn rol van Eliza naast Paul van Vliet, die een fenomenale professor Higgins neerzette.”

Lekker in Limburgs dialect plezier hebben

“Na haar overlijden – ik was toen 56 – miste ik haar meteen enorm. Nog meer dan ik me had kunnen voorstellen. Ik noemde het al: onze band was heel sterk en we waren dol op elkaar. Maar door die eeuwige bezorgdheid was het ook wel ingewikkeld. Na haar dood vond ik dat ik meer geduld had moeten opbrengen voor mijn moeder. Ze deed het zo goed die laatste jaren, toen ze in een verzorgingstehuis zat. Daar zag ik haar vaak lekker in Limburgs dialect plezier hebben met de andere bewoners. Als ik binnenkwam straalde ze en zag ik hoe ontzettend geliefd ze was.”

Lees ook:
Ben Cramer: ‘Ik was bang dat ik mijn schwung kwijtgeraakt was in coronatijd’

De Sterre der Zee

“Thuis heb ik een klein altaartje. Een boekenplank met foto’s van overleden dierbaren. De foto van mijn moeder staat zij aan zij met een beeldje. Het is de Sterre der Zee, een bekende Maria-verering in Maastricht. Mijn moeder had een grenzeloos vertrouwen in haar. Ze geloofde ook heilig in wonderen. Toen haar broertje, dat als klein kind niet kon lopen, plotseling huppelend door de tuin ging, werd dat gezien als een wonder, de gebeden waren verhoord. Ze haalde haar hele leven veel steun uit het geloof.

Ik kom, als ik in Maastricht ben, graag in de Onze Lieve Vrouw ‘Sterre der Zee’ Basiliek. Daar bevindt zich een prachtig groot beeld. Sinds haar overlijden voelt het voor mij alsof mijn moeder één is geworden met haar Sterre der Zee. Daar haal ik kracht uit. Ze is mijn beschermengel.”

Over Doris Baaten

Doris Baaten is actrice. Ze studeerde aan de Academie voor Kleinkunst. Ze speelde in tal van musicals en theatervoorstellingen, waaronder Les Misérables, Elisabeth, De Tweeling, Fiddler on the Roof en de thrillerkomedie Hoog Spel. Deze laatste voorstelling is nog te zien tot en met februari en zal daarna in reprise gaan in een later theaterseizoen. Vanaf februari is Doris ook te zien in Annie in het Amsterdamse DeLaMar theater.

Dit interview met Doris Baaten over haar meoder verscheen eerder in Margriet 02 – 2022. Deze editie nabestellen kan via lossebladen.nl.


Tekst: Nicole Gabriëls.
Foto: Privébeeld.

Ook interessant