Dolly Dots: ‘Het leven stopt echt niet bij een bepaalde leeftijd’ Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos
Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos

Dolly Dots: ‘Het leven stopt echt niet bij een bepaalde leeftijd’

In hun nieuwe theatertournee, Sisters on tour, nemen de Dolly Dots ons mee in de ruim veertig jaar dat ze samen zijn. Hoe was dat, toen ze piepjong waren en de ene hit na de andere scoorden?

En hoe leuk is het om nu als zestigplussers vol in het leven én op het podium te staan?

Zo was het in 1979

1980; Dolly Dots Beeld ANP
Beeld ANP

Dolly Dots in 1980.

Zes vrouwen, Angela, Esther, Angéla, Patty, Anita en Ria, die elkaar allemaal via via kennen, richten een meidenband op; de Dolly Dots. Ze zijn jong, ambitieus, avontuurlijk, onafscheidelijk en succesvol. De ene hit na de andere bereikt de hitlijsten, Tell it all about boys, Hela-di-ladi-lo, Radio en hun grootste hit in Nederland: Love me just a little bit more. Ze traden jaar na jaar op in uitverkochte zalen, hadden een eigen televisie­serie en maakten een speelfilm, Dutch treat. In 1988 stopten ze en gingen ieder hun eigen weg, maar verloren elkaar nooit uit het oog. Daarvoor hadden ze samen te veel beleefd en meegemaakt.

Dit staat nu op de planning in 2021

Na een reünieoptreden in 1998 en 2007 staan ze nu weer samen op het podium. Ruim veertig jaar later is eigenlijk niks veranderd. Nog steeds onafscheidelijk, nog steeds voelt het als ‘zusjes’, nog steeds zijn ze blij als ze samen zingen. Maar helaas is niet alles hetzelfde. Ria overleed in 2009 aan de gevolgen van longkanker. Gevoelsmatig is ze er deze tour wel bij. ‘Haar’ liedje, All the roses, wordt nu door de anderen voor haar gezongen. Dat laat meteen de kracht van de Dolly Dots zien: zusjes voor altijd.

Angéla: ‘Als ik zing en naar de meiden naast me kijk, ben ik intens gelukkig’

Angela Kramers Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos
Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos

Angéla Kramers (61): “‘In de voorstelling zing ik Jij hoort bij mij, een liedje voor mijn zoon Sam die het syndroom van Down heeft. Hij gaat nu begeleid wonen en dus uit huis en dat voelt als een afscheid. Het liedje krijgt daardoor een diepere lading voor mij. Laatst moest ik echt mijn best doen om de laatste twee regels te zingen en dan voel ik, ondanks dat ik alleen op het podium sta, mijn ‘zusjes’ achter me staan. Dat is voor mij de Dolly Dots. Het gevoel van: we doen het écht samen.”

“De basis van onze sterke band is negen jaar Dolly Dots. Negen jaar met elkaar in de auto zitten, in kleedkamers, in studio’s, naar televisieoptredens. We waren áltijd met elkaar. Zij waren, en zijn, mijn vrienden en familie. De kracht van ons als groep is dat er niet zo veel pretentie achter zit. We blijven onszelf, ook al zitten we vol in de make-up en hebben we een strak pak aan. Het plezier dat we met elkaar hebben, herkennen mensen. Ik denk dat dat ook onze ‘eigenheid’ is. We nemen onze muziek en optredens heel serieus, maar om onszelf kunnen we hard lachen. Toen we na de zomer weer gingen optreden en onze rode jumpsuits aandeden, zei ik dat die van mij wat strak zat. Dan gilt Esther meteen dat we er straks op het podium uitzien als vijf oude zwangere vrouwen. En ja, dan krijgen we allemaal de ‘pieslach’.”

Bijzonder

In de jaren tachtig had ik niet door hoe bijzonder het was wat we deden. Daar was ik misschien ook wel te jong voor, ik was achttien toen we begonnen. Nu horen we na afloop van de voorstelling wat we voor mensen hebben betekend. We hebben voor enorm veel plezier gezorgd, maar ook voor steun. Een man vertelde dat hij in zijn dorp destijds niet openlijk kon uitkomen voor het feit dat hij op mannen valt en kracht putte uit onze muziek. Hoe mooi is dat? Ik kon in onze begintijd niet echt trots zijn op wat we deden, daarvoor ging de achtbaan waarin we terechtkwamen te snel. Maar als ik ons nu op het podium zie staan, bén ik me toch een partijtje trots. Twee uur lang geven we ons helemaal. Als ik zing en naar de meiden naast me kijk, ben ik intens gelukkig.”

Esther: ‘Ik denk dat de Dolly Dots op een bepaalde manier tijdloos zijn

Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos
Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos

Esther Overbeek (62): “We hadden in 1979 geen idee wat ons te wachten stond, we begonnen gewoon. Ineens waren we een meidengroep en kwamen we in een soort krankzinnig circus terecht. Dat leuk en spannend en hectisch was. We konden het aan, omdat we aan de ene kant nuchtere vrouwen zijn, maar ook omdat we een stevig blok vormden. Wat er ook gebeurde, we konden op elkaar terugvallen. Dat is een fijn gevoel. Het zorgde er ook voor dat we met beide benen op de grond bleven staan. We deden alles met elkaar, ook uitgaan. Alleen was het gewoon niet mogelijk, we werden overal herkend. Nu is dat allemaal veel relaxter. In de voorstelling lopen we op een gegeven moment de zaal in. Dat had vroeger echt niet gekund.”

“Ik vind ons nu beter klinken dan vroeger. Die heel hoge meidenstemmetjes hebben we niet meer. Onze stemmen zijn door de jaren heen iets lager geworden en dat geeft sommige nummers echt meer body. Onze vriendschap, onze band, is gestoeld op liefde voor elkaar en open en eerlijk zijn. Ons motto is speak your mind. We zeggen wat we denken, maar weten ook heel goed wanneer we onze mond moeten houden. Het is geven en nemen, dat kan niet anders als je een groep bent.”

Weten wat we willen

“Het fijne van ouder zijn is dat we nu beter weten wat we willen. Vroeger lieten we ons vaker voor het karretje spannen, dat doen we nu niet meer. Tijd is kostbaar, dus we kijken goed wat we wel en wat we niet willen doen. In de jaren tachtig moesten we een keer bij een wielerronde de winnaars huldigen. Vooraf wilde de organisatie dat we ieder met een renner op een racetandem een rondje op het parcours gingen rijden. Dus wij allemaal op de achterste fiets en hup, daar gingen we. Die gasten gingen natuurlijk loeihard, dat kon ik helemaal niet bijhouden.

Ik slingerde alle kanten op en probeerde tegelijkertijd rechtop te blijven zitten, vreselijk. Dat zijn van die dingen waarvan we achteraf dachten: waarom doen we dit? Dat zal ons nu niet meer overkomen. Die prijsuitreiking van die ronde was nog wel grappig. Angéla moest bloemen geven aan de drie renners die op dat moment op het podium stonden. Voordat ze naar voren liep, riep Angela tegen haar: ‘Joh, geef die gozers ook even een zoen.’ Bleek het om drie vrouwen te gaan, dat hadden we helemaal niet gezien. Nou ja, toen konden we alleen maar huilen van het lachen.

Ik denk dat de Dolly Dots op een bepaalde manier tijdloos zijn. In de zaal zitten vaak drie generaties die allemaal onze liedjes kunnen meezingen. Dat kan me echt ontroeren.”

Angela: ‘Samen met de andere meiden logeerden we in een hotel in de buurt van Ria’s huis’

Angela Groothuizen Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos
Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos

Angela Groothuizen (62): “Vijf zestigplusvrouwen die knallen op het podium; natúúrlijk is dat ook empowerment. Naast het plezier dat we met elkaar hebben en de show die we geven, laten we ook zien dat het leven echt niet stopt bij een bepaalde leeftijd. En dat je schaamteloos kunt zijn en lekker je eigen ding moet doen. Dat doen wij ook.

We waren jong, rond de twintig, toen we begonnen. We zijn niet alleen met elkaar volwassen geworden, maar waren ook als een familie op elkaar teruggeworpen. Negen jaar lang hebben we alles samen gedaan. Op tour sliep ik vaak met Ria op een kamer, de band met haar voelde bijna als die met een partner, zo intensief gingen we met elkaar om.”

‘Ria was jouw zusje’

“Ik was op vakantie in Bali met mijn gezin toen het ineens heel slecht ging met Ria. Ik vloog terug om bij haar te kunnen zijn. Samen met de andere meiden logeerden we in een hotel in de buurt van Ria’s huis. Het was heel fijn om bij elkaar te zijn en er samen voor Ria te zijn. De begrafenis was overweldigend, we waren overmand door verdriet. Mijn moeder, broer en zus waren er ook, zonder dat ik dat wist.

‘Ria was jouw zusje,’ zeiden ze, ‘dus natuurlijk zijn we er.’ Ik realiseerde me toen pas echt wat dat betekent, zusterschap.Dat familiegevoel gaat verder dan alleen ons vijven. We kennen elkaars gezinnen, schoonfamilies en vrienden. Ik ben bijvoorbeeld dol op de schoonmoeder van Angéla, Gerda. En de zoon van Patty heeft een tijdje bij ons in de kelder gebivakkeerd toen er brand in zijn huis was geweest. Mijn dochters zien hem als hun broertje.

De kracht van de groep is dat we aan de ene kant allemaal verschillend zijn en aan de andere kant lief en zorgzaam. We zeggen wat we vinden, maar doen dat niet om een ander onderuit te halen. Wat ook helpt is dat we down-to-earth zijn. We hebben nooit in het succes geloofd, maar er wel van genoten. En we kunnen allemaal opzijstappen voor het belang van de groep, wat niet altijd makkelijk is. We zijn gewend om alleen te werken, nu moeten we rekening houden met vier andere agenda’s. Beslissingen maken duurt soms lang. De een wil dáár lang over doorpraten, de ander over iets anders. Dat accepteren we van elkaar.

Wat de Dolly Dots-touch is vind ik lastig te omschrijven. Ik denk dat we authentiek zijn. We blijven heel dicht bij onszelf en mensen herkennen dat, helemáál die van onze leeftijd. Wij als Dolly Dots hebben allemaal hele levens geleefd, maar zij natuurlijk ook.”

Patty: ‘Twee keer ben ik uit de groep gezet’

Patty Zomer Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos
Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos

Patty Zomer (60): “We waren in de jaren tachtig te gast in de Showbizz­quiz van Ron Brandsteder als mysteryguests. We moesten in een soort cadeaudoos zitten die dan open zou gaan. Zie je het voor je? Zes meiden op rollerskates, die stil opeengepakt moesten zitten. Dat ging natuurlijk niet goed. We zaten te kletsen en hoorden te laat dat de muziek werd ingestart en dat die doos openging. Bovendien zaten we vast omdat de ruimte zo klein was.

Ineens schoot Anita toch los en die zag ik zo over haar buik schuiven naar het publiek, rollerskates in de lucht. Wij schoten natuurlijk in de lach en moesten er snel achteraan omdat we moesten zingen. In de coulissen zag ik Ron Brandsteder over de grond rollen. Die moest echt aan de beademing, zó hard moest hij lachen. Dit soort herinneringen, ik heb er honderden, koester ik. Ik kan met niemand zo veel lachen als met deze groep.”

Veel meegemaakt

“We hebben veel met elkaar meegemaakt, ook op financieel en zakelijk gebied. Mensen probeerden ons tegen elkaar uit te spelen, maar dat werkte juist averechts. We trokken alleen nog maar meer naar elkaar toe. We waren, en zijn, enorm close. Onze basis is dat we voor elkaar blijven staan. En die basis is heel solide, daarom zijn we nu nog steeds zo hecht met elkaar. In mijn werk als stylist zie ik vaak jaloezie tussen vrouwen onderling. Daar ben ik altijd verbaasd over, want dat zie ik bij ons helemaal niet. Women rule the world, als je maar kunt samenwerken. En dat kunnen we. We zijn alle vijf totaal anders, maar laten de anderen in hun waarde en zorgen dat ze hun talenten kunnen laten floreren zonder daar iets van te vinden. Op die manier versterk je elkaar alleen maar.”

“Dat goed samenwerken heb ik echt geleerd in de begintijd van de Dolly Dots. Dat we het goed met elkaar kunnen vinden, zowel op het podium als ernaast, betekent overigens niet dat er bij ons geen pittige discussies zijn. Al waken we ervoor dat we elke keer een ruimte creëren waarin iedereen zich happy voelt. Ik denk dat dat ons heel erg kenmerkt. Ik ben zelf kritisch, zeg snel wat ik vind en denk. Vroeger was dat nog wel een tikje erger: twee keer ben ik uit de groep gezet. Maar ik mocht gelukkig altijd weer terugkomen. Ik was zestien toen we begonnen, een wild child en niet beperkt door grenzen. Ik heb geleerd om binnen een groep te passen en me aan te passen. Dat is soms lastig omdat ik, net als de anderen, concessies moet doen. Maar we gaan allemaal voor hetzelfde doel en daarin vinden we elkaar altijd.”

Anita: ‘ Onderlinge jaloezie is er niet, dat maakt onze vriendschap zowel bijzonder als puur’

Anita Heilker Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos
Beeld Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos

Anita Heilker (61): “Toen we voor deze theatertournee weer voor het eerst samen op het podium stonden, voelde dat voor mij als thuiskomen. Ik stond in de coulissen te wachten tot we op moesten en keek naar de andere meiden. Het leek alsof de tijd had stilgestaan. We zijn er weer, dacht ik, we mogen weer.

We noemen elkaar vaak zusjes. Ik denk dat dat ook het best onze band beschrijft. Ik ben zelf enig kind en had graag een broertje of zusje gewild. Toen ik bij de Dolly Dots kwam, had ik er ineens vijf zussen bij. Dat voelt zo waardevol. Er is een onvoorwaardelijke liefde tussen ons. We hebben oneindig veel plezier en lopen niet weg als het moeilijk wordt. We zijn met elkaar volwassen geworden, zaten dag en nacht op elkaars lip en deelden alles. Dat wat we meemaakten als groep, maar ook als mens: geboortes, verlies, trouwen, scheiden, ziektes. Elke keer als er iets was, waren we er voor elkaar.”

Elkaar alles gunnen

“Het mooie is dat we elkaar alles gunnen. Onderlinge jaloezie is er niet, dat maakt onze vriendschap zowel bijzonder als puur. Ik vind het leuk om te zien dat we allemaal een andere rol in de groep hebben. En ik ben een dromer, een fladderaar. Ik zeg niet zo veel, maar als ik iets wil, trek ik mijn mond open. Wat ik fijn vind, is dat we geen zeikerds zijn. We kunnen echt wel knallen, vroeger meer dan nu, maar we zoeken ook allemaal naar de balans. In een groep is het geven en nemen en dat kunnen we allemaal heel goed. Het is leuk om te zien dat we, nu we wat ouder zijn, daar ook meer rust in hebben gevonden. Ik kon vroeger best lang ergens in blijven hangen, dat doe ik nu niet meer.

Dat Ria er niet meer is, is intens verdrietig. Ze was naast een lieve, prachtige vrouw ook een belangrijke zangeres. We hebben ook wel moeten uitvogelen hoe onze nummers zonder haar klinken. Als we in de voorstelling haar nummer, All the roses, zingen dan denk ik aan hoe zij het zong en voelt ze heel dichtbij. We proberen haar in de voorstelling in blijdschap te herdenken. En dat is ook wel het gevoel dat bij deze tour overheerst. Blij met wat we hebben gedaan en wat we nu doen. En blij met mijn zusjes om me heen.”

Dit interview met de Dolly Dots staat ook in Margriet 54/55 – 2021. Dit is het dikste nummer van het jaar en staat helemaal in het teken van de feestdagen en het einde van het jaar. Zo spreken we met dé gezichten van 2021 – onder andere Jan Dulles en Kasja Ollongren – en delen we de lekkerste recepten om lekker te bakken tijdens kerst. Ook lees je in deze Margriet de jaarhoroscoop voor 2022 én de mooiste kerstherinneringen. Haal ‘m snel in de winkel of bestel online zonder extra verzendkosten.

Tekst | Saskia Smith
Fotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos

RedactieFotografie | Richard Griffioen, Valentina Vos
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden