Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik ben blij dat het door corona uit is tussen mijn dochter en haar Spaanse vriend’

nog-nooit-verteld-ik-ben-blij-dat-het-door-corona-uit-is-tussen-mijn-dochter-en-haar-spaanse-vriend.jpg

De dochter van Caro (46) was van plan na haar eindexamen bij haar vriend in Spanje te gaan wonen. Caro is opgelucht dat het coronavirus daar een stokje voor heeft gestoken.

“Mijn dochter Lisa wilde vorig jaar eigenlijk niet mee op vakantie. Al maanden van tevoren was ze aan het zeuren dat ze best alleen thuis kon blijven. Mijn man en ik hielden voet bij stuk. Ze was net zeventien. Ze had al genoeg problemen veroorzaakt dat jaar, met spijbelen en stiekem drinken. Nu kon ze zich best nog één keer aanpassen aan het gezinsleven. Als ze straks achttien was, mocht ze haar eigen gang gaan, net als haar oudere broers.”

Spaans vakantievriendje

“Chagrijnig zat ze achterin de auto naar Spanje. Zoals ik verwachtte, trok ze onderweg al bij en toen we ’s avonds op de camping pizza aten, zag ik mijn vertrouwde dochter weer. Met wie ik zo blij was toen ze werd geboren. Dat mijn derde en laatste kind een meisje was, was een droom die uitkwam.”

“We hadden een heerlijke vakantie met z’n drieën. Dat Lisa voor een groot deel haar eigen gang ging, was natuurlijk prima. Ze maakte vrienden, ging dansen. Ze kreeg ook een Spaans vakantievriendje, Pablo, die geregeld bij ons aanschoof om te barbecueën. Hij herinnerde me aan mijn eigen vakantieliefdes en ik vond het leuk om te zien hoe verliefd ze waren.”

“Thuis bleef ze met Pablo appen en bellen. Ik rekende erop dat dat snel zou overwaaien. Als je elkaar niet meer in het echt ziet, is de lol er snel af, toch? En Lisa is een mooie, populaire meid, krijgt veel aandacht van jongens. Pablo zou vast snel ingewisseld worden, zoals dat ook met zijn voorgangers was gegaan.”

Een jaar naar Spanje

“Maar Lisa bleef het over hem hebben en had veel contact met hem. Zelfs op zaterdagavond zat ze liever met hem te facetimen dan dat ze met vriendinnen uitging. ‘Wees blij’, zei mijn man. Nu hoefde ik me tenminste geen zorgen te maken over drank en ze deed goed haar best op school. Ja, maar de reden waarom ze nu opeens zo hard werkte, vond ik verontrustend. Ze had bedacht om na haar eindexamen een jaar naar Spanje te gaan, als au-pair. Haar studieplannen moesten maar wachten: ze wilde Spaans leren. En bij Pablo zijn, natuurlijk.”

“Ik hoorde haar plannen met pijn in mijn buik aan. Uitstel van een vervolgopleiding zou misschien wel afstel worden. Ze was nog zo jong! Bovenal leek het me vreselijk als ze zo ver weg zou gaan. Ik had er al moeite mee dat ze het huis uit wilde, en dan helemaal naar een ander land? Verschrikkelijk vond ik het. Maar Lisa was vastbesloten.”

Lees ook:
‘Ik liet me inpalmen én bijna oplichten door een tropische vakantieliefde’

Stapelverliefd

“In het najaar reisde mijn dochter naar hem toe en met kerst kwam Pablo hier. Met lede ogen zag ik aan dat ze nog steeds stapelverliefd waren. Hij was ook echt een leuke jongen, daar kon ik niets over zeggen. Ik kon haar sowieso niets verbieden, dat wist ik wel. Mijn man en ik hadden altijd gezegd dat ze op haar achttiende kon doen en laten wat ze wilde. En er zijn genoeg leeftijdsgenoten die een tussenjaar nemen. Dus ik verzweeg mijn gevoelens, wilde haar niet tot last zijn.”

“Ondertussen werd ik iedere ochtend om zes uur wakker. Dan lag ik mezelf verwijten te maken: hadden we haar maar thuis gelaten in de zomervakantie. Dan had ze Pablo nooit ontmoet. Of waren we zelf ook maar thuisgebleven. Want was dit het nu waard? Straks was ik mijn dochter kwijt, misschien wel voorgoed. Wie weet zou ze zich wel zo thuis voelen in Spanje dat ze nooit meer terug zou komen.”

“Maar de tijd viel natuurlijk niet terug te draaien, en mijn man vond dat ik mij niet zo druk moest maken. We moesten het Lisa gunnen om haar eigen keuzes te maken. En ze zou vast veel leren van een jaar buitenland. ‘Het is juist goed voor haar om op eigen benen te leren staan’, zei hij. ‘En dat is ook voor jou goed.’ Wat voelde ik me onbegrepen.”

Coronavirus

“En toen kwam corona, vlak voordat Pablo een week naar Nederland zou komen. Hij mocht niet meer vertrekken, maar kwam in een totale lockdown terecht. Ook Lisa zat continu binnen om solidair te zijn met hem. Nu waren ze helemaal non-stop aan het videobellen. En concrete plannen aan het maken voor de toekomst, nu zeker was dat Lisa haar diploma kreeg. Ik dacht dat ik gek werd.”

“Maar na een tijdje merkte ik dat mijn dochter de situatie moeilijk begon te vinden. Ze zat vaker bij ons en klaagde dat ze Pablo al veel te lang niet had gezien. Hoe lang zou dat nog gaan duren? Ze begon ook weer afspraken te maken met vriendinnen. Hoewel ik me wel eens afvroeg hoe trouw ze de coronaregels dan naleefde en mijn man mopperde dat het toch eigenlijk niet oké was, zo vaak de deur uitgaan, heb ik haar nooit een strobreed in de weg gelegd. Integendeel, ik stimuleerde haar en dekte haar bij haar vader als haar uithuizigheid hem te gortig werd. Alles beter dan continu bellen met Pablo. Mijn dochter moest ontdekken dat er meer in de wereld was dan haar Spaanse vriend.”

Twijfels

“Hoe langer het allemaal duurde, hoe meer twijfels ze kreeg over haar jaar Spanje. Misschien zou ze nog wel heel lang niet kunnen vertrekken. Of kon straks niemand op bezoek komen als zij daar zat, vanwege allerlei beperkingen, of omdat de tickets veel te duur zouden worden. Misschien was het toch verstandig als ze zich voor een opleiding in Nederland zou gaan opgeven? Gewoon voor de zekerheid?”

Relatie over

“Wat was ik opgelucht met deze omslag, maar ik waakte ervoor om daar iets van te laten merken. Ik was bang dat dat averechts zou werken. Dit was haar proces, haar beslissing, daar moest ik niet bij pushen. Zelfs mijn man had niet meer in de gaten hoe erg ik hoopte dat ze zich inderdaad zou bedenken. Ik heb mijn rol van moeder die echt niets anders wil dat haar dochter gelukkig wordt met verve gespeeld.”

“Maar op de dag dat Lisa het uitmaakte met Pablo, kon ik wel een luchtsprong maken. Hoera, het gevaar was geweken! Mijn dochter zou gewoon in Nederland blijven, bij ons. Wat was ik blij. En dat dankzij corona. Natuurlijk is het verschrikkelijk voor hoeveel verdriet, leed en economische schade het virus heeft gezorgd. Maar voor mij persoonlijk was het een geschenk uit de hemel.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Ook interessant