Persoonlijk

De dochter van Mariola raakte vermist: ‘Er is geen enkel spoor van haar gevonden’

de-dochter-van-mariola-raakte-vermist-er-is-geen-enkel-spoor-van-haar-gevonden.jpg

De dochter van Mariola Schmitz (46) sprong vorig jaar hoogstwaarschijnlijk van een brug af. Sindsdien ontbreekt van haar elk spoor: ze is nog altijd vermist.

“Je kind verliezen is het ergste wat je kan overkomen. Maar niet weten waar ze is, maakt alles nog veel zwaarder.”

Een mooi graf

“Waar is mijn dochter? Elke ochtend sta ik met die vraag op en ik ga er ook weer mee naar bed. Want nog steeds heb ik het antwoord niet; ze is nog steeds vermist. Ik wil weten waar mijn vlees en bloed is. Soms ga ik naar de brug en kijk ik naar het water waar ze in is gesprongen. Dan huil ik en praat ik in gedachten met Diana. Maar ik vind het geen fijne plek, met al dat kolkende, koude water. Mijn meisje verdient een fijne rustplek, zoals ieder mens.

Ik zou haar zo graag een mooi graf willen geven. Afgelopen januari hielden we met vrienden en familie een kleine herdenking bij de Zeelandbrug. We gooiden bloemen in het water en luisterden naar Diana’s favoriete muziek; Waves van Mr. Probz en Leef van André Hazes. Dat was mooi, maar geen goede afsluiting. Ik voel een dubbele pijn: mijn dochter is dood en ik heb nooit afscheid van haar kunnen nemen. Dat maakt me boos, verdrietig en machteloos. Als ik nog één ding tegen haar zou kunnen zeggen, zou het zijn dat ik haar zo vreselijk mis. Bij alles, elke dag opnieuw.”

Stemmingswisselingen

“Lief en stil, zo kan ik Diana als klein meisje het best omschrijven. Ze was een heel makkelijk kind en helemaal gek op dieren. Haar kat en konijn waren heilig voor haar en op straat wilde ze elke hond aaien. Toen haar drie jaar jongere zusje Danielle een keer een spin doodmaakte, was Diana helemaal van slag. Op school kwam ze goed mee. Ze had genoeg vriendinnetjes en geregeld kwamen hier kinderen over de vloer. Mijn man Edward en ik hadden een gezellig gezin met onze twee meiden. Maar toen Diana op de middelbare school zat, veranderde ze. Ze kreeg foute vrienden en ging experimenteren met drugs. Thuis kwamen er steeds meer ruzies omdat Diana zich niet aan de regels hield. Maar die lieve kant van haar was er nog steeds. Als ik verdrietig was, kreeg ik een knuffel van haar.

Wat we in het begin als puberstreken zagen, bleek ernstiger te zijn. Toen Diana achttien was, kreeg ze de diagnose borderline. Dit uitte zich in extreme stemmingswisselingen. Soms was ze heel druk en vrolijk, dan weer opvallend stil en depri. De dalen waren erg diep en heftig voor haar, dus dan ging ze drinken en drugs gebruiken om zich beter te voelen. Edward en ik beseften dat onze dochter ziek was door haar psychische problemen en drugsverslaving.

Steeds slechter

Het ging steeds slechter met Diana. Ze zat in een slecht milieu met dealers en gebruikers. En ze viel altijd op foute mannen. Types die misbruik van haar maakten, net als zij verslaafd waren en haar pijn deden, ook fysiek. Daardoor had Diana een zeer laag zelfbeeld. Ze was ervan overtuigd dat ze lelijk was, en niets waard. Als moeder brak dat mijn hart. Het was vreselijk om haar in die neerwaartse spiraal te zien. Soms verdween ze dagenlang. Dan zat ik continu op mijn telefoon om te proberen haar te pakken te krijgen. Het trok een zware wissel op ons gezin. Voor Daniëlle was het ook niet altijd fijn dat er zo veel aandacht naar Diana ging, dan voelde ze zich vergeten. Natuurlijk zochten we hulp voor onze oudste dochter. Ze ging kliniek in en kliniek uit, helaas zonder succes. De continue strijd en zorgen om haar waren slopend. Ik voelde me zo machteloos.”

Grootste angst

“Begin 2016 kwam Diana met schokkend nieuws: ze was zwanger van haar toenmalige vriendje. Edward en ik waren in eerste instantie helemaal niet blij. Diana was nog zo jong, pas twintig jaar. Ze worstelde met haar psychische problemen en verslaving, en de relatie met de vader van de baby was allesbehalve stabiel. Ik maakte me vreselijke zorgen, maar wilde mijn dochter bijstaan. Gelukkig leek het door de zwangerschap wel beter met Diana te gaan. Ze woonde destijds samen met haar vriend, maar kwam weer thuis wonen en stopte met de drank en drugs. Daar was ik zo trots op. Ze zag er goed uit, had een leuke baan bij het UVW en spaarde haar geld om babyspullen te kopen. Opgelucht haalde ik adem. Misschien was een kind juist precies wat ze nodig had om haar leven op de rit te krijgen. In september 2016 kwam haar zoon Enzo ter wereld. Ik was bij de bevalling en werd meteen verliefd op hem.

Diana was stapelgek op haar zoontje, daar twijfel ik niet aan. Maar toen Enzo drie maanden was, begon ze weer uit te gaan. Dat hield in: feesten met alcohol en drugs. Het contact met de vader van Enzo was inmiddels verbroken. Opnieuw kreeg ze een relatie met iemand die ook gebruikte. Een paar maanden later kreeg ze een eigen huurwoning. Er kwamen veel foute types over de vloer met wie ze drugs gebruikte. Enzo was toen al zo’n vijf dagen per week bij ons. Dat vond ik fijn, want ik vertrouwde het niet bij Diana thuis. Haar toenmalige vriend loog alles bij elkaar en continu was er ruzie.”

Zelfmoordpoging

“Diana betaalde haar huur niet en maakte schulden. Dat vond ik geen goede omgeving voor Enzo om in op te groeien. Ik maakte me elke dag zorgen om Diana. Rond die tijd deed ze een zelfmoordpoging; ze nam een lading medicijnen met alcohol in, maar werd net op tijd gevonden. ‘Diaantje schat, wat doe je nou? Dit kun je Enzo toch niet aandoen?’ vroeg ik haar later een keer. Toen zei ze: ‘Hoe eerder ik het doe, hoe minder last hij ervan heeft omdat hij dan nog zo jong is.’ Als ouder is het afschuwelijk om te horen dat je kind dood wil. Dat Diana er op een dag in zou slagen om zelfmoord te plegen, werd mijn grootste angst.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Geen spoor

“Vanaf eind 2018 hadden wij minder contact met Diana. Wéér had ze een nieuwe, drugsverslaafde vriend. We kregen ruzie omdat ik vond dat ze beter voor zichzelf en Enzo moest zorgen. Ze was heus een lieve moeder. Ze ging met Enzo naar de kinderboerderij, deed verstoppertje met hem en danste met hem voor de tv. Die herinneringen koester ik. Maar de dagelijkse zorg voor hem kon ze niet aan. Op 13 januari vorig jaar kreeg ik een appje van haar. Ze schreef dat ze al jaren doodongelukkig was en dat de ellende niet ophield. Dat ze van ons hield en dat ik goed voor Enzo moest zorgen. Ze eindige haar bericht met: ‘Nu heb ik rust. Love you.’

Ik schrok me rot en voelde meteen dat het serieus was. Edward is toen razendsnel naar Diana’s huis gereden, waar ze niet was. We belden de politie die een zoekactie op touw zette. Diana’s auto werd aangetroffen bij de carpoolplek vlak bij de Zeelandbrug. Verderop op de brug werden later haar bril en telefoon gevonden. Het leek erop dat ze haar auto had geparkeerd en naar de brug is gelopen om ervan af te springen.”

‘Ik zat in een roes’

“Die eerste twee weken leefde ik op kalmerende medicijnen. Ik zat in een roes. De hele dag wachtte ik tot de politie aan de deur kwam met het nieuws dat haar lichaam was gevonden. Maar dat moment is nooit gekomen. Diana werd niet gevonden. Nog geen jas, geen schoenen, niets. Er is gezocht met boten en een helikopter die een infraroodscan van de Oosterschelde maakte. Ook werden er duikers ingezet, maar door het troebele water en de sterke stroming konden die helaas weinig zien.”

Zoektermen

“Op Diana’s telefoon werden zoektermen gevonden als ‘van de brug springen’, ook heeft ze tijdens het lopen over de brug naar ‘Breng me naar het water’ van Marco Borsato geluisterd, vlak voordat ze mij dat bericht stuurde. In haar auto lag haar portemonnee met alle pasjes. Alles wijst erop dat ze zelfmoord heeft gepleegd door van de brug af te springen. Maar niemand heeft haar daadwerkelijk zien springen en er is geen enkel spoor van haar gevonden. Daardoor dachten Edward en Daniëlle nog even dat ze misschien gewoon was vertrokken om ergens anders opnieuw te beginnen. Maar ik wist meteen dat Diana dood was. Als moeder voel je dat aan. De politie is er ook van overtuigd dat ze is gesprongen. Onder de brug ligt drijfzand en er is een sterke stroming. Het onderzoeksteam denkt dat Diana in die bodem is gezogen en daarin vastzit. Een vreselijk idee, dat mijn mooie kind daar ligt. Dit tergt me elke dag.”

Laatste hoop

“Door de moeilijke omstandigheden is het onmogelijk om bij de brug met gewone middelen te gaan zoeken. Maar er bestaat een bedrijf dat met speciale apparatuur de bodem onderzoekt. Dan wordt er een onderwaterrobot ingezet, die veel nauwkeuriger kan zoeken. Dat is onze laatste hoop. Maar zo’n operatie is erg duur, het kost ruim een ton. Geld dat wij niet hebben. Daarom zijn we een inzamelingsactie begonnen. We willen zó graag worden geholpen, met donaties of expertise. Door de instanties voelen we ons in de steek gelaten, zij doen nu niets meer om Diana te vinden. Maar het is hartverwarmend hoe wildvreemden zich ons lot aantrekken en geld doneren. Daar ben ik zo dankbaar voor.

Het is voor ons heel belangrijk dat Diana wordt gevonden. Dan kunnen we eindelijk echt afscheid van haar nemen. Je kind verliezen is het ergste wat je kan overkomen. Maar niet zeker weten waar ze is en nooit tijdens een uitvaart afscheid kunnen nemen, maakt alles nog veel zwaarder. Diana was ziek, dat weet ik. En ik hoop echt dat ze nu rust heeft, zoals ze zelf schreef. Dat ze is verlost van haar demonen. Enzo geeft me de kracht om door te gaan. Om te lachen en leuke dingen te doen. Hij is ons zonnetje. Zo bang als ik was toen Diana zwanger bleek te zijn, zo dankbaar en blij ben ik daar nu om. Enzo voelt als mijn eigen kind en wij hebben ook de volledige voogdij. Soms zegt hij: ‘Oma, niet verdrietig zijn.’ Hij zoekt continu de bevestiging dat Diana echt weg is. Voor hem is ze nog levend en overal aanwezig. We praten vaak over haar en in huis staan veel foto’s van Diana.”

Twee druppels water

“Soms zegt hij dat ze op vakantie is en dat hij hoopt dat ze snel terug is. Hij is nu drie en ik moet gaan uitleggen dat ze echt niet meer terugkomt. Maar hoe doe ik dat? Er zijn boekjes voor kinderen over de dood, bijvoorbeeld Kikker die een vogel begraaft. Maar wij hebben nooit een begrafenis gehad en over vermissing zijn geen kinderboeken. Hoe dan ook zal ik hem vertellen hoe zachtaardig en lief zijn moeder was. Enzo heeft exact haar lach, het zijn echt twee druppels water. Diana heeft ons iets heel moois achtergelaten.”

Denk jij aan zelfmoord of ken je iemand die kampt met suïcidale gedachten? Neem dan (anoniem) contact op met Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Zij zijn 24/7 bereikbaar via telefoonnummer 0900 0113 of op 113.nl.

Tekst | Anne Broekman
Fotografie | Mariel Kolmschot

Ook interessant