null Beeld Iris Planting. Styling: Ora Bollegraaf. Visagie: Astrid Timmer.
Beeld Iris Planting. Styling: Ora Bollegraaf. Visagie: Astrid Timmer.

PREMIUMInterview

Dennis & Els van der Geest: ‘Wij laten ons niet zo snel gek maken’

Dennis van der Geest (46) en zijn moeder Els (74) zijn uit hetzelfde hout gesneden. Niet snel gek te maken, geen hoge pieken of dalen, maar stabiel en kalm. Allebei dol op dansen, vader Cor, de judosport én elkaar. “We hangen niet de hele dag om elkaars nek, maar we knuffelen wel altijd even.”

Els van der Geest was thuis in Sandpoort-Zuid in de tuin aan het rommelen toen ze een appje kreeg van zoon Dennis. ‘Wat is je schoenmaat eigenlijk?’ Ze wist dat hij die dag met zijn gezin – vrouw Zaïna, kinderen Bjørn (17), Fynn (14) en Deza (7) – een uitstapje maakte naar een kledingoutlet vlak bij het Spaanse huis dat ze vorig jaar samen kochten, dus ze dacht: leuk, hij neemt sneakers voor me mee. “Maar de maten waren voor de stylist die de fotoshoot bij dit interview regelt,” glimlacht Dennis in zijn Bloemendaalse villa aan de duinrand, waar je op deze rustige maandagochtend herten tegenkomt en de zee bijna kunt horen.

Op de grote houten tafel in de strak ingerichte woonkeuken staat een schaal met ministroopwafels en chocolaatjes, moeder Els – of Elsie, zoals Dennis haar liefkozend noemt – zit tegenover haar zoon. Het is niks voor haar om in het middelpunt van de belangstelling te staan, zal ze tijdens het gesprek benadrukken. Man Cor (76) is de extraverte van het stel, altijd al geweest. Vroeger als judoka op hoog niveau, later als gezicht van hun eigen sportschool en coach van judotalenten, onder wie Dennis en zijn jongere broer Elco. Els is al die jaren de stille kracht op de achtergrond geweest, het type dat bergen verzet, maar wars is van borstklopperij.

null Beeld

“Elsie is veel te bescheiden om haar verhaal te vertellen, daar zou ze zich uit eigen beweging nooit voor opgeven,” vertelt Dennis. Maar het leek hem zo mooi om zijn hardwerkende moeder voor één keer in het zonnetje te zetten, waar Els stiekem ook wel weer van kan genieten. Jarenlang knipte ze elk artikel uit dat over Dennis ging, ongeacht hoe klein of groot, hele ordners vol met knipsels heeft ze. En daar kan er straks weer eentje aan worden toegevoegd, waarin ze dit keer samen shinen, als moeder en zoon. Els lachend: “Ik zeg weleens tegen de jongens: ‘Denk erom dat jullie het niet allemaal wegmieteren hè, als ik dood ben.’”

null Beeld

Hoe zouden jullie je band omschrijven?

Dennis: “Ik spreek weleens vrienden die eens in de zoveel tijd echt op visite gaan bij hun ouders. Daar kan ik me niks bij voorstellen. Wij wonen dicht bij elkaar en lopen bij elkaar gewoon de deur in en uit. Even een bak koffie drinken, een ouwehoerpraatje. Die ouwe (Cor, red.) zit vaak lekker bij ons op de bank, beetje voetbal kijken.”

Els: “We maken geen afspraken, dat is een groot verschil. Het contact gaat vanzelf, ook met Zaïna. Zij werkt als lerares, dus ik haal Deza vaak op uit school. Dan neem ik haar mee naar huis, waar de kleintjes van Elco ook vaak zijn. Als je tegenwoordig op die schoolpleinen kijkt, dan is het allemaal grijs, hè? Je moet tegenwoordig wel samenwerken met opa’s en oma’s, anders kun je helemaal geen huis betalen. En ik doe het graag hoor, bijspringen. Het leuke aan kleinkinderen is dat je de film in je hoofd als het ware ziet terugdraaien: o ja, dit deden Dennis en Elco ook, nu zijn ze in dit stadium. Het herhaalt zich. De oudere kinderen komen vaak op eigen houtje bij ons langs, even wat drinken en een praatje maken. Net als Dennis zelf, eigenlijk.”

null Beeld

Ben jij een moederskindje, Dennis?

Dennis aarzelend: “Nou…”

Els ferm: “Het is niet dat hij de hele dag om mijn nek hangt, welnee. Vroeger was hij sowieso meer een vaderskindje. Als klein jochie ging hij al mee naar wedstrijden en anders was hij wel met z’n vader judo aan het kijken.”

Dennis: “Maar als ik Elco en mezelf vergelijk, dan lijk ik van ons tweeën het meest op mijn moeder. Cor is veel aanweziger en meer outgoing…”

Els: “Een beetje dominant, ook wel.”

Dennis: “Dat heb ik ook wel, maar ik ben iets rustiger. Dat heb ik van mijn moeder. Els laat zich niet zo snel gek maken.”

Waarom noem je je ouders bij hun voornaam?

Dennis: “Ik zeg ook weleens ma of mamsie. Er zit niet echt een idee achter, volgens mij.”

Els: “Cor en ik zijn in 1971 in Haarlem een sportschool begonnen, hij gaf les en ik deed de administratie en de bar. Toen Dennis net was geboren, sleepte ik hem al mee. We hadden een apart kamertje gemaakt waar hij kon slapen, maar hij kreeg al snel door dat er altijd wel een moedertje kwam kijken als hij lang genoeg op het muurtje bonkte.” (lacht) “Dennis stond in de sportschool in de box, Elco later ook. Toen ze heel klein waren, zeiden ze nog wel papa en mama, maar later gingen ze ons net zo noemen als alle andere kinderen: Cor en Els. Dat sloop erin en wij vonden dat prima, joh. We zijn geen mensen die vinden dat kinderen u tegen hun ouders moeten zeggen en hebben ze altijd heel vrij gelaten.”

null Beeld

Hoe ging het er vroeger in huize Van der Geest aan toe?

Dennis: “Het was stuif ’es in, met de sportschool om de hoek. Er logeerden vaak judoka’s uit het buitenland bij ons en als we op zaterdag in de duinen hadden getraind, vielen er twintig gasten bij ons binnen. Schoenen uit, koffie- en theedrinken.”

Els: “Als de Europa Cup in Haarlem was, dan wilden al die jongens uit het team bij ons spaghetti komen eten. Dan maakte ik een paar enorme pannen klaar en zaten en lagen ze overal. Soms waren ze zó versleten, dat er ’s avonds op alle bedden jongens laten te pitten. Dat maakte mij niet uit, ik ben heel zorgzaam en vond het alleen maar leuk om te helpen. Ik volg de levens van Elco en Dennis graag en ben trots op hoe ze zich hebben ontwikkeld: Elco runt nu de sportschool, Dennis is van topsport overgestapt naar de televisie.”

Volgen jullie alle programma’s die Dennis presenteert?

Els: “Ja, we kijken alles en lezen elke recensie. We leven echt mee. Laatst zagen we dat de kijkcijfers van zijn nieuwe programma Million Dollar Island waren gestegen. Dan appen we meteen even: ‘Wat is het marktaandeel?’ Dat is zo’n term die we via Dennis kennen en waarvan we weten dat het belangrijk is.”

Dennis: “Zoals het er nu naar uitziet, gaan we in oktober al een tweede seizoen van Million Dollar Island maken. Voor mij was het een van de leukste klussen die ik heb gedaan, de hele wereld over met een filmploeg. Maar ik mag sowieso niet klagen voor iemand die vanuit de topsport zijdelings de televisiewereld in is gerold. Ik had nul ervaring en kijk eens wat ik allemaal al heb gedaan. Daar ben ik wel trots op, eigenlijk.”

null Beeld

Kon je het moederschap makkelijk loslaten toen Dennis op eigen benen ging staan, Els?

Els: “Dat vond ik niet zo moeilijk. Maar hij heeft altijd in buurt gewoond, dus we zagen elkaar ook nog veel toen hij uit huis was. Dat was pas op zijn 25ste, toen trok hij in bij Zaïna. Andere jongens van zijn leeftijd gingen al veel eerder op kamers en hadden allerlei bijbaantjes. Dennis had elk weekend wedstrijden, was vaak op trainingskamp en zat ook nog op de Haarlem Business School, dus het was handig als thuis alles voor hem werd gedaan.”

Dennis: “Wat ik mooi vind aan mijn ouders, is dat ze dat moeiteloos faciliteerden en prima vonden. Ik heb me altijd gesteund gevoeld, terwijl ik echt niet de makkelijkste was. Als kind kon ik niet tegen hiërarchie en lag ik vaak dwars. Het moest allemaal op mijn manier gaan, anders werd ik boos.”

Els: “Je had je babbeltje erbij en graag het laatste woord. Dat was soms lastig, maar ik liet je vaak maar een beetje begaan. Als het echt de spuigaten uitliep, dan riep ik: ‘Nou is het klaar en hou je je mond, we weten het wel.’ Dan hield het vanzelf op.”

Jullie komen over als de nuchterheid zelve. Wordt er weleens gevloekt of gejankt?

Els: “Cor is snel geraakt. Als een van zijn pupillen een wedstrijd wint of verliest, dan kunnen de tranen in zijn ogen staan. Waar hij alles eruit gooit, ben ik meer een binnenvetter. Niet dat ik mezelf als een muisje verstop, want ik zeg er echt wel iets van als iets me niet zint. Maar ik ben niet iemand die haar emoties de vrije loop laat.”

null Beeld

Dennis: “Cor is van de pieken en dalen, heel enthousiast of juist boos. Dat deelt hij ook allemaal met z’n omgeving, hij staat graag op de voorgrond. Mijn moeder en ik zijn meer van de rechte lijn: kalm, rustig. Als wij gaan huilen, dan moet er wel echt iets aan de hand zijn. Cor zegt altijd over mijn moeder dat zij zijn stabiele factor is.”

Els: “Een van de weinige keren dat ik vreselijk van slag was, was toen mijn zus Margreet veertien jaar geleden overleed. Ik kom uit een groot gezin, met zes kinderen. We trokken allemaal met elkaar op. Met de meeste vrouwen heb ik niet zo veel, omdat ze vaak ontzettend kunnen zeuren om niets. Maar met Margreet kon ik het heel goed vinden, vroeger hebben we samen veel gereisd. Dat zij na een lang ziekbed is overleden, vond ik heel erg.”

Hoe zwaar was de klap toen Cor drie jaar terug prostaatkanker kreeg?

Els: “Dat was even schrikken, natuurlijk. Niemand wil iets te maken hebben met het woord kanker. Maar we hoorden vrij snel dat er iets aan te doen was. Het was een milde vorm en hij was er vroeg bij.”

Dennis: “Mijn vader noemt het zelf grappend de ouwemannenziekte.”

Els: “Gelukkig is hij weer helemaal hersteld. Je wordt ouder, maar zijn lijf is nog niet versleten.”

Hoe is het om te zien dat je vader en moeder ouder worden, Dennis?

Dennis: “Een jaar of vijftien terug ging ik voor het eerst over hun sterfelijkheid nadenken, ook door het overlijden van de vader van Zaïna. Ik vind dat een lastig proces, zeker als ik zie dat veel ouders van vrienden een steeds kleiner wereldje krijgen. Ik ben blij dat mijn ouders nog vitaal zijn en vol in het leven staan.”

Els: “Cor en ik doen genoeg samen: op vakantie, naar de kroeg of het theater, lange stukken fietsen en dan onderweg lekker lunchen. Vroeger was iemand met vijftig al oud, ik voel mezelf met 74 nog steeds jong.”

null Beeld

Wat is het grootste geluksmoment binnen jullie familie?

Dennis: “Sinds Zaïna en ik kinderen hebben, gaan we altijd samen op wintersport en zomervakantie. Daar genieten we allemaal heel erg van, maar ik wist dat Cor niet meer zo’n zin had om lang in het vliegtuig te zitten. Een gezamenlijk huis in Spanje leek mijn moeder en hem wel wat, dus daar zijn we vorig jaar naar op zoek gegaan. Ik weet nog dat we een van de eerste huizen binnenliepen en mijn moeder helemaal zag stralen. Dat vond ik leuk, want dat heeft ze niet zo snel. Het was echt raak, die woning voelde meteen goed. Als we daar met z’n allen zijn, de kinderen erbij, ben ik zielsgelukkig.”

Els: “In de zomer eten we vaak lekker hier in de tuin, Dennis kan goed koken op z’n Green Egg. Dat vind ik ook altijd heel gezellig. Zaïna is ook goed in het organiseren van leuke paas- en kerstbrunches.”

Dennis: “We houden niet van opgeprikt, maar we houden wel van dingetjes vieren.”

Els: “Als er iets te vieren is, dan vieren we het goed.”

Gaan alle remmen los als er iets te vieren is?

Els: “Cor kon vroeger goed rock-’n-rollen, dat wordt iets moeilijker. Maar ik houd wel van dansen.”

Dennis scrolt door de galerij op zijn telefoon en laat een recente foto zien van zijn vader en moeder, twistend door zijn woonkamer: “Als we bij elkaar zijn en er een lekker muziekje op staat, kan het zomaar gebeuren dat we ineens allemaal staan te swingen.”

Els: “Vroeger was Dennis al met muziek bezig, tot grote ergernis van zijn broer. Dan moesten ze van mij afwassen en rende Dennis tussendoor elke keer naar de stereotoren: ‘Heel even een ander muziekje opzetten.’ En Elco maar wachten met zijn theedoek, haha.”

null Beeld

Wat bewonderen jullie in elkaar?

Els: “Als kind was hij motorisch niet zo goed, omdat ik zwangerschapsvergiftiging heb gehad. Waarschijnlijk heb ik dat gekregen via onze jonge katjes, maar daar wist je toentertijd allemaal niks van. Ik kwam er ook pas achter toen Dennis twee jaar was, hij zat altijd maar met z’n ogen te knipperen en kon niet tegen de zon. Uit allerlei onderzoeken bleek dat ik zwangerschapstoxicose had gehad, waardoor Dennis blijvende schade heeft opgelopen. Gelukkig wel in een laat stadium, dus er was niks mis met zijn hersenpan. Maar over zijn ogen zit een heel litteken, dat gaat nooit meer weg. Ik nam toen ik zwanger was zelfs geen aspirine, uit angst dat het slecht zou zijn voor de baby, dus ik vond dat heel erg. Maar hij heeft zich er nooit door laten weerhouden: als hij iets wilde of ergens geïnteresseerd in was, dan ging hij er voor de volle honderd procent voor. Ik heb bewondering voor zijn doorzettingsvermogen.”

Dennis: “Ik vind het knap hoe mijn moeder in een best wel hectisch gezin altijd de rust wist te bewaren. Dat kan ze heel goed en dat doet ze nog steeds. Laat ze allemaal maar lullen, Elsie trekt haar eigen plan. Dat vind ik mooi.”

Laten jullie genoeg aan elkaar zien dat je de ander waardeert?

Dennis: “Dat doet mijn vader meer, ik ben een echte introvert.”

Els: “We weten dat we best heel dol op elkaar zijn, maar we hangen niet de hele dag om elkaars nek. Als we elkaar zien, dan knuffelen we altijd wel even.”

Dennis: “Er wordt ook vaak ‘ik hou van jou’ gezegd.”

Els: “Ja, dat doen we zeker. We zijn gewoon heel blij met elkaar en gelukkig met het leven dat we leiden. Cor en ik hebben hard gewerkt, soms was het financieel best moeilijk, maar we hebben van niks iets heel moois gemaakt. We zijn tevreden mensen.”

null Beeld

FAVORIETEN

Eigenschap

Els: “Dennis kan soms best down zijn, maar hij krabbelt altijd weer overeind. Dat vind ik knap.”

Dennis: “Ik werk in een wereld waarin bescheidenheid niet vanzelfsprekend is. Daarom waardeer ik die eigenschap des te meer bij mijn moeder.”

Levensles

Els: “Dat je moet proberen om er vol voor te gaan, ook als het soms tegenzit.”

Dennis: “Doe maar lekker normaal. Dat hebben Els en Cor aan me meegegeven.”

Hobby

Els: “Ik heb een grote tuin waar ik graag in werk. Ik ga ook graag naar het theater of de bioscoop.”

Dennis: “Mijn heup was versleten en die heb ik laten vervangen; de beste beslissing van mijn leven, want ik sport nog steeds het liefst elke dag.”

Genietmoment

Els: “Lekker met elkaar eten.”

Dennis: “Onze gezamenlijke vakanties in Spanje.”

Social media

Els: “Ik heb Instagram.”

Dennis: “Chantal Janzen was haar eerste volger, toen zei Els: ‘Ik post niks hoor.’ Dat boeide Chantal niet. Daar moest ik hard om lachen.”

null Beeld

Biografie

Els van der Geest is dit jaar vijftig jaar getrouwd met Cor (76), tevens vader van haar zoons Elco (42) en Dennis. Ze zette in 1971 samen met Cor een sportschool op in Haarlem, die vandaag de dag wordt gerund door Elco. Cor coachte zowel Elco als Dennis naar de judosport.

Dennis werd wereldkampioen, tweemaal Europees kampioen en olympisch kampioen. Na zijn topsportcarrière maakte Dennis de switch naar de tv: hij presenteerde o.a. De wereld rond met 80-jarigen en is nu te zien met Million Dollar Island. Dennis is getrouwd met Zaïna, ze hebben drie kinderen: Bjørn (17), Fynn (14) en Deza (7).

Fleur BaxmeierIris Planting. Styling: Ora Bollegraaf. Visagie: Astrid Timmer.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden