Persoonlijk

Dees (50) over haar stiefkinderen: ‘De eerste keer dat ik bleef slapen, waren ze niet blij’

dees-over-stiefkinderen-eerste-keer-dat-ik-bleef-slapen-waren-ze-niet-blij.jpg

Voor Moederdag zetten we niet alleen moeders, maar ook bonusmoeders in het zonnetje. Dees Wilgehof-Sodaar (50) is getrouwd met Koen (56) en sinds zeven jaar stiefmoeder van Jolijn (18) en Merijn (20). Ook heeft ze twee biologische kinderen: Gudrun (20) en Ydze (15).

“Koen en ik leerden elkaar via een datingsite kennen. We waren allebei gescheiden. Na onze eerste ontmoeting werden we snel steeds gekker op elkaar en wilden daar niet geheimzinnig over doen. Toen Koen, die beeldend kunstenaar is, op een beurs stond, ben ik daar met mijn kinderen naartoe gegaan. Zijn kinderen waren er ook. De kennismaking ging goed, alle kinderen liepen in no time samen over de beursvloer.”

Dees over stiefkinderen

“Jolijn heb ik daarna nog wel voor me moeten winnen. Ze was bang dat ze het niet met me zou kunnen vinden. De eerste keer dat ik bij Koen bleef slapen, was ze niet blij. Gelukkig werd de sfeer een stuk beter nadat we met z’n vieren een spel hadden gedaan. Ik had dat spel zelf verzonnen, om het ijs breken. Het bestond uit een doosje met vragen en een dobbelsteen. De vragen varieerden van ‘wat is het vieste wat je ooit tijdens een vakantie hebt gegeten?’ tot ‘wanneer heb je voor het laatst…?’ Er kwamen zo veel verhalen los. Daarna is het redelijk vanzelf gegaan. Al heel snel voelden Jolijn en Merijn heel eigen en dichtbij.”

Kwetsbaar na scheiding

“In het begin liep ik af en toe op eieren. Ik was me ervan bewust hoe kwetsbaar kinderen (kunnen) zijn na een scheiding. Bovendien: bij je eigen kinderen durf je makkelijker uit de bocht te vliegen en vaar je op je innerlijk kompas. Bij de kinderen van een ander, met wie je zo’n intieme relatie aan het opbouwen bent, is dat anders. Inmiddels voel ik me zekerder. Als we uit de bocht vliegen, komt het wel weer goed. Een keer heb ik dat met Jolijn ook gehad: zij was heel boos en wilde geen lelijke dingen zeggen. Ik heb toen gezegd: ‘Kom maar op, ik ben er niet bang voor.’ Dat was een eyeopener. Jolijn is hier om de week een hele week. Merijn is hier heel af en toe in het weekend. Mijn kinderen zijn er dan ook. Als mensen vragen hoeveel kinderen ik heb, antwoord ik altijd: ‘Vier.’ Als ze dan om de leeftijden vragen, zeg ik: ‘Twintig, twintig, achttien en vijftien.’ Dan is het: ‘O, wat leuk, een tweeling.’ Ja, het vergt wel wat uitleg soms.”

Helpen

Merijn: “O help, mijn vader heeft weer een vriendin, dacht ik eerst. Met mijn vaders vorige vriendin konden we het niet zo goed vinden, vandaar. Gelukkig bleek Dees heel aardig. Toen ik nog op de middelbare school zat, ging het niet zo lekker. Dees heeft me toen geholpen met plannen en met het op orde houden van mijn financiën. Ik kan wel zeggen dat het door haar hulp is dat ik ben geslaagd. Inmiddels volg ik een hbo-opleiding. Met Dees kan ik goed discussiëren; over politiek of over de klimaatverandering. Wat ook leuk is: ze neemt ons soms allemaal mee naar een concert. Of we gaan thuis borrelen. Wel vind ik Dees best streng; ze heeft ‘huisregels’. Daardoor is mijn vader ook wat strenger geworden.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

‘Onze band is gegroeid’

Jolijn: “Ik was twaalf toen mijn vader Dees ontmoette. Voor mij was dat best lastig, ze voelde toch een beetje als een indringer. Pas toen mijn vader zei dat hij het fijn zou vinden als ik mijn best deed haar te leren kennen, ben ik me wat meer gaan openstellen. Onze band is gegroeid. Dat ik het meteen goed met haar kinderen kon vinden, maakte het makkelijker. We vormden al snel een gezin en deden veel samen. Dees is heel zorgzaam en zorgt voor sfeer in huis. Als ik thuiskom, staat er een kopje thee klaar. En als ik me rot voel of onzeker ben, kan ik dat altijd bij haar en mijn vader kwijt. Hun goede adviezen zijn me veel waard.”

Dit artikel is eerder verschenen in Margriet 19– 2020Dit nummer teruglezen? Ga dan naar Magazine.nl.

Tekst | Marijke Kolk
Fotografie | Marloes Bosch

Ook interessant