Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Debby (53) vond haar biologische vader: ‘Ik stond te springen van blijdschap’

debby-55-vond-haar-biologische-vader-ik-stond-te-springen-van-blijdschap.jpg

Al haar eerdere zoekpogingen liepen spaak, maar nadat de geadopteerde Debby Sie-Fokkert (53) een DNA-test opstuurde, kreeg zij vorig jaar eindelijk een kijkje in haar verleden. Én er een complete familie bij, via haar biologische vader. “Ik heb een deel van mijn identiteit teruggekregen.”

“Ik was bijna twee jaar toen ik op Schiphol aankwam. Ik was ziek en bijna dood van ondervoeding en werd meteen naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig kwam ik bij zorgzame, liefdevolle ouders terecht. Samen met mijn zusje, dat vijf jaar later ook werd geadopteerd, heb ik een gelukkige jeugd gehad.”

Documentatie

“Mijn ouders zagen in 1967 een uitzending van Mies Bouwman over de vreselijke toestanden in Korea waarbij talloze kinderen omkwamen van de honger. Omdat zij zelf geen kinderen konden krijgen, besloten ze te adopteren. Mijn vader heeft vanaf het moment dat hij wist dat hij een dochter zou krijgen van alles gedocumenteerd. Ik heb een plakboek met het luiertje, de spelden en het reispakje waarmee ik in Nederland aankwam.

Ook zitten er allemaal handgeschreven briefjes, gedachten en gevoelens van mijn ouders in. Er spreekt zo veel liefde uit die herinneringen. Helaas overleed mijn adoptiemoeder toen ik zeventien was. Mijn vader, die bijna tien jaar geleden is overleden, heeft enorm veel voor mij betekend. Ik voel een diepe, vertederende pijn en immense liefde als ik aan hem denk. Die liefdevolle jeugd is een van de mazzeltjes die je meekrijgt in het leven.”

Geboortebewijs

“Mijn ouders gaven mij al vroeg het geboortebewijs waarop stond dat mijn biologische vader 27 jaar was, een Amerikaanse blanke militair, een kleine wat dikkige man met golvend haar. Hij zou er heel gezond hebben uitgezien. Ook zouden mijn Koreaanse moeder en Amerikaanse vader acht maanden hebben samengewoond. Het beeld van de kleine, dikke vader heb ik vijftig jaar met me meegedragen. Later in mijn leven zou ik erachter komen dat daar niks van klopte.”

Depressie

“Ondanks de liefde van mijn ouders belandde ik meerdere keren in een depressie. Op mijn zestiende werd ik opgenomen omdat ik daarnaast ook een eetstoornis had ontwikkeld. Ik kon gewoon niet genieten van het leven, ik voelde zó veel onrust en blééf maar malen over mijn verleden. Doordat ik zo veel liefde en steun kreeg van mijn vader, klom ik er weer uit dat diepe dal.”

“Hij was echt mijn redding. Ik ben hem zo dankbaar voor zijn hulp, terwijl mijn moeder in die tijd ook nog eens overleed. Mijn ouders waren schatten, maar ik leek niet op hen, ik dacht niet op hun manier. Dat maakte me vaak eenzaam en depressief. Ik had behoefte aan herkenning, het gevoel ergens echt bij te horen.”

Biologische moeder

“Ik heb meerdere pogingen ondernomen om mijn biologische moeder – op mijn geboortebewijs staat haar naam: Tae Im Lee – en mijn vader, de Amerikaanse militair, op te sporen. Ik heb onder meer het FIOM ingeschakeld, die op hun beurt weer een contactpersoon in Korea vroegen op zoek te gaan naar mijn moeder, maar haar naam was nergens bekend. Ik heb haar dan ook nooit gevonden en het is vrijwel zeker dat ze inmiddels niet meer leeft.”

Lees ook: Elsbeth (50) besloot op haar veertigste schrijver te worden: ‘Geluk komt niet aanwaaien’

Diep moederinstinct

“Op mijn 23ste ontmoette ik mijn man. Zeven jaar later werd onze zoon Timon geboren en twee jaar daarna onze dochter Jina. Dat was het moment waarop ik meer compassie ging voelen voor mijn biologische moeder. Doordat ik zelf een diep moederinstinct had en alles voor mijn kinderen zou hebben gedaan, kreeg ik meer begrip voor de situatie. Dit moet mijn moeder ook hebben gevoeld. En juist door me af te staan, zorgde ze ervoor dat ik een mooie toekomst kreeg.”

Biologische vader

“Vorig jaar besloot ik op zoek te gaan naar mijn biologische vader, geholpen door mijn man die mij een DNA-kit van MyHeritage cadeau gaf. Hierbij lever je DNA in – via een wattenstaaf met speeksel – en worden je gegevens in een databank vermeld waar ook verwanten staan die DNA segmenten delen van dezelfde gezamenlijke voorouders. Na een paar maanden kreeg ik plotseling bericht van een aangetrouwde nicht. Mijn eerste contact met familie! Zij schreef dat ze mogelijk wist wie mijn vader was; dat de beide ooms van haar man in Korea hadden gediend.”

Familiegeschiedenis

“Vorig jaar besloot ik op zoek te gaan naar mijn biologische vader, geholpen door mijn man die mij een DNA-kit van MyHeritage cadeau gaf. Hierbij lever je DNA in – via een wattenstaaf met speeksel – en worden je gegevens in een databank vermeld waar ook verwanten staan die DNA segmenten delen van dezelfde gezamenlijke voorouders. Na een paar maanden kreeg ik plotseling bericht van een aangetrouwde nicht. Mijn eerste contact met familie! Zij schreef dat ze mogelijk wist wie mijn vader was; dat de beide ooms van haar man in Korea hadden gediend.”

“Ik kreeg van hem en zijn vrouw Kate, met wie hij al 55 jaar getrouwd is, foto’s van mijn voorouders van generaties terug, tot aan 1846. Het waren voornamelijk militairen. Ik vond het zo bijzonder om te zien dat ik daar onderdeel van was. Het was een heel gek gevoel na vijftig jaar onzekerheid over mijn afkomst. Ik was blij, maar ook geschokt. Ik had mijn leven lang gehoopt een ouder te vinden en nu stond ik op het punt de waarheid te ontdekken.”

DNA-test

“Met mijn tante had ik voor het eerst contact via Facetime. Toen ze me zag, bevroor ze. Ze kon nog net uitroepen: ‘Je lijkt ongelooflijk op mijn moeder! Ik twijfel geen seconde, je bent de dochter van Darrell.’ Ondertussen hadden diverse familieleden een DNA-test gedaan en bleek de omgekomen oom inderdaad niet mijn vader. Toen bleef er nog maar een over; Darrell die me zulke aardige berichtjes had gestuurd. Ik wist het! Vanaf het eerste moment dat ik online contact met hem had, voelde ik dat hij mijn vader was.”

“Nu was het wachten op de uitslag van zijn DNA-test. Ik ben altijd een late slaper geweest, wat nu handig was vanwege het tijdsverschil met Amerika. Ergens op een warme avond in mei zag ik dat Darrell een bericht had gestuurd. Het was midden in de nacht. En ook al mailden we geregeld, ik kreeg plotseling een raar gevoel. Met trillende hand opende ik de mail en las: ‘Ik heb de uitslag van het DNA-onderzoek. Ik ben je vader.”

Lees ook: Lea’s zoon is nu haar dochter: ‘Ik voelde me zó opgelucht

‘Ik had een vader!’

“Ik stond te springen van blijdschap. Was euforisch. Ik had een vader! Een Amerikaanse arts van 82, sportief, lang, fit en eigenwijs. Net als ik. Ik heb een week lang met een grijns van oor tot oor rondgelopen. Ik hoorde ergens bij, was onderdeel van een gezin. Van een bloedband. Ik heb mijn vaders kin. We zijn beiden gezondheidsfreaks en koppig. We zijn dol op grappen maken en hebben een wat cynisch gevoel voor humor.”

‘Een daad van liefde’

“Darrell vertelde dat hij een half jaar in Korea had gezeten, en mijn moeder twee keer heeft bezocht. Ze was prostituee. Hij militair arts. Toen hij weer langs wilde gaan, was ze plotseling verdwenen. Hij is uit Korea vertrokken, zonder te weten dat zij zwanger van hem was. Ook wist hij me te vertellen dat ze destijds geen 27 was, zoals in mijn papieren stond, maar 35. Ze was heel arm en woonde in een hutje. Mijn vader heeft veel foto’s gemaakt van mijn dorp, van de mensen die er woonden, de kinderen, de hutjes.

Ik kon me eindelijk een reële voorstelling maken van het leven van mijn moeder. Mijn verontwaardiging en boosheid zijn daardoor veranderd in medelijden en empathie. In de adoptiepapieren stond dat ze serveerster was, maar stiekem had ik er al rekening mee gehouden dat ze mogelijk op andere manier aan geld kwam. In eerste instantie vond ik het heel naar, maar al snel begreep ik het. Net zoals ik snapte dat ze geen andere keuze had dan mij af te staan. Ik zou zijn verhongerd. Het was dus een daad van liefde.”

Kate

“Mijn vader heeft na zijn missie in Korea meteen aan Kate verteld dat hij was vreemdgegaan. Dat heeft ze geaccepteerd, maar dat ze er op haar tachtigste ook nog eens een kind bij zou krijgen, heeft ze nooit kunnen voorzien. Kate heeft een groot hart. Toen ze erachter kwamen dat ik Darrells dochter was, heeft ze meteen gezegd: ‘Niet alleen Darrell heeft een dochter, ik heb er ook een kind bij!”

‘Nu kan ik eindelijk zeggen dat ik op iemand lijk’

“Ik noem Darrell en Kate pa en ma. Ik vind dat dat kan, ik ben tenslotte al twee moeders kwijtgeraakt. Eindelijk heb ik het gevoel dat ik vooruit kan. Ik heb mijn leven lang een gat in mijn buik gehad, waar gevoelens van angst en onrust huisden. Dat wordt nu langzaam geheeld. Ik ben onderdeel van een familie. Ik krijg een stukje identiteit terug. Mijn zicht werd al die jaren vertroebeld door emoties die ik 52 jaar lang met me meedroeg.”

“Nu kan ik eindelijk zeggen dat ik op iemand lijk. Niet alleen fysiek, maar ook qua karaktertrekken. Dat werkt zo ongelooflijk bevrijdend. Meerdere mensen in mijn familie hebben smetvrees, vliegangst en andere angsten. Ik dacht altijd dat die paniekstoornissen en angsten werden veroorzaakt door de onveilige basis van mijn adoptieverleden. Dat zal ook deels zo zijn, maar het is ook genetisch bepaald. En daar vind ik rust in.”

Ontzettend gelukkig

“Zodra corona voorbij is, vlieg ik samen met mijn man en kinderen naar mijn ouders in Amerika. Deze lockdownperiode is perfect voor mij, het geeft me de kans om op een rustige manier te helen. Als ik meteen naar Amerika was gegaan, had ik niet bij mijn gevoel gekund, dan had ik me laten leven. Nu verwerk ik mijn gevoelens gedoseerd. Ik heb mijn leven lang gezocht naar familie en dat ik dat niet meer hoef te doen, geeft me intense rust.”

“Ik spreek Darrell dagelijks en dan hebben we het over van alles. Dat hij lekker heeft ontbeten met twee smoothies, dat hij een paar mijl heeft gelopen. Kate mailt me ook elke dag. Dan stuurt ze een leuk plaatje vergezeld van lieve teksten als ‘Goodmorning Debby, I love you!’ Ik ben ontzettend gelukkig. Ik heb niet alleen mijn vader teruggevonden, ik heb er ook een moeder bij.”

Tekst | Els Meyer
Fotografie | Mariel Kolmschot

Margriet Podcast Onder Artikelbeeld

Nieuw op Margriet.nl: ‘Mijn verhaal’ de podcast. In deze indrukwekkende tiendelige podcastserie gaan we in gesprek met vrouwen met een bijzonder verhaal. Gesprekken over verlies, bijzondere liefdes en eindelijk jezelf kunnen zijn. Beluister vanaf 19 mei iedere woensdag een nieuwe aflevering op Margriet.nl/podcast.

Ook interessant