null Beeld Mark Uyl. Styling: Famke Mesman. Visagie: Leco van Zadelhoff en Marloes Bovelander.
Beeld Mark Uyl. Styling: Famke Mesman. Visagie: Leco van Zadelhoff en Marloes Bovelander.

PREMIUM

De Dolly Dots: ‘We hebben het talent om het leven serieus te nemen én luchtig te houden’

Al veertig jaar kennen ze elkaar en maakten ze hoogte- en dieptepunten mee. De Dolly Dots over vriendschap, liefde, dromen én vallen en weer opstaan.

Zet de Dolly Dots bij elkaar en de ruimte vult zich meteen met anekdotes, grappen, een serieuze vraag of een onbesuisd verhaal. Het een gaat naadloos over in het ander: lopen op hakken, wat beter is: wel of geen make-up, kinderen die uit huis gaan en weer terugkomen, hoe belangrijk lekker eten is en ideeën voor hun afscheidsconcert, straks aan het einde van het jaar in Ziggo Dome. Liefde, verdriet, dromen, vallen en weer ­opstaan, geluk; het is het leven dat ze nu al veertig jaar met elkaar delen. En altijd is er wel een die vraagt: ‘Weet je nog?’ Waarna een memorabel moment volgt waaraan ­iedereen lachend bijdraagt. Over die maanden dat ze, halverwege de jaren tachtig, in Los Angeles woonden voor de opnames van hun film, bijvoorbeeld. Waar ze allemaal een eigen appartement hadden en ze voor het eerst sinds jaren even een ‘gewoon’ leven hadden.

Dolly Dots in Amerika

Patty: “Ik vond het een geweldige tijd. Niemand herkende ons daar, waardoor we veel meer onszelf konden zijn. Ik denk dat dat ook wel voor een verdieping in onze vriendschap heeft gezorgd.”
Angéla: “Amerikanen waren zo anders dan Nederlanders: positief. Je mocht laten zien wie je was, een verademing vond ik dat. Ik werd daar ­verliefd op de choreograaf, Eddie, en heb uiteindelijk drie jaar verkering met hem gehad.” Een andere memorabele herinnering is het optreden op rollerskates bij de Showbizzquiz.

null Beeld

Angela: “We zaten in een soort verrassingsdoos waar we uit moesten komen rollen. Maar we waren aan het kletsen en hoorden onze cue niet. Uiteindelijk rolden we snel het podium op, maar Ria ging onderuit en die zie ik zo richting de camera schuiven. Nou ja, wij lagen natuurlijk helemaal dubbel.”
Esther: “Er was ook een Amerikaan die moest optreden en die dacht dat wij een komische act waren. Die dacht: wat dóén die vrouwen daar? Maar wij hadden daar helemaal niet over nagedacht. Niemand had ooit gerollerskatet, maar we hadden ­zoiets van: natúúrlijk gaan we dat doen. Dat was ook wel een beetje dat jongehondengevoel dat we hadden.”
Anita: “We hadden in die tijd ook allemaal blauwe knieën van het vallen en liepen bij de fysiotherapeut. Maar we gingen door. Dat was ook wel een beetje onze instelling: hup, gewoon doorgaan.”

null Beeld

Welk gevoel komt bij jullie boven als je denkt aan de Dolly Dots?

Patty: “Vertrouwen. We hoeven niet te ­bedenken hoe we ons tot elkaar verhouden, het is altijd meteen goed. En dat komt doordat we elkaar door en door vertrouwen.”
Esther: “Verbintenis. De basis daarvoor is gelegd in de tien jaar dat we samen optraden en dat gevoel is sindsdien alleen maar sterker geworden. Zelfs als ik de anderen niet om me heen heb, voel ik hoe we met elkaar verbonden zijn.”
Anita: “Zusterliefde. Dat gevoel is mij bij misschien wel sterker dan bij de anderen. Ik ben als enige enig kind. Deze vrouwen zijn dan ook mijn zusjes. Familie gaat voor mij niet alleen over bloedlijnen, maar over de verbinding van hart en ziel. Dat is wat ik voel als ik bij hen ben.”

Angela: “Geluk. Wat wij met elkaar hebben is een fantastisch mooi geluk. Een geluk dat we destijds bij elkaar zijn gezet, een geluk dat we het vanaf dag één goed met elkaar konden vinden, een geluk dat we dat nu nog steeds zo voelen. Het is iets om dankbaar voor te zijn, want geluk is nu eenmaal niet vanzelfsprekend.”
Angéla: “Vrijheid. Ik denk dat dat voor ons allemaal belangrijk is. We zijn als groep onconventioneel en gaan ons eigen gang. Maar dat doen we ook ieder voor zich. We kunnen elkaar vrij laten, we zullen de ander nooit beoordelen of veroordelen. Ik voel me in die zin ook veilig bij deze vrouwen.”

null Beeld

Hoe ging dat veertig jaar geleden? Was er meteen een gevoel van: dit gaan we met elkaar doen?

Angéla: “Ja. Het klopte gewoon. We waren totaal verschillend, maar we hadden een soort honger naar avontuur. Dat herkenden we in elkaar. Het was ook allemaal snel besproken. Met onze ouders erbij, hè, want we waren piepjong. Ons eerste contract hebben we volgens mij bij Esther thuis getekend.”
Esther: “Die meetings waren vaker bij mij thuis, want mijn moeder zorgde dat er een tafel vol eten was en mijn vader was met de drankjes bezig. Dus die contracten tekenen schoot niet echt op, haha. Onze ouders ­vonden het wel gezellig als we zo bij elkaar waren. Ik kende Angéla en Patty al van de balletstudio waar we samen dansten. En Anita kwamen we tegen als we voor het ­televisieprogramma TROS Top 50 moesten dansen. Die eerste keer samen met ­Angela en Ria erbij schoof het allemaal naadloos in elkaar. We hadden er vooral veel zin in.”


Angéla: “Ik weet nog dat Richard Dubois (een van de bedenkers van de Dolly Dots, red.) achter de bar stond in de balletstudio en zei: ‘Jullie heten de Dolly Dots. We ­vonden het helemaal niks, haha.”
Anita: “We zijn bij toeval bij elkaar gezet en dat we zo met elkaar matchen is bijzonder. We waren piepjong, ik was achttien, Patty was nog maar zestien, maar we sprongen gewoon in dit avontuur.”

null Beeld

Waarom werkt het zo goed?

Patty: “Toch dat zusterschap. We zeggen het vaker, maar dat is heel belangrijk voor wie we zijn als persoon en als groep. We geven elkaar veel ruimte en gunnen elkaar alles. En het is heus niet altijd pais en vree. Als we het niet met elkaar eens zijn, kunnen gesprekken lastig zijn. Maar we kunnen die gesprekken met elkaar voeren, omdat we weten dat we het beste met elkaar voor hebben.”
Angela: “Als je samen muziek maakt, is dat heel intiem. En dat zorgt dan ook voor een heel sterke verbintenis. We zijn individuen met verschillende karakters, maar als groep met elkaar verbonden. En natuurlijk zijn we het niet altijd met elkaar eens. We kunnen kritisch op elkaar zijn. En dat is ook nodig, dat houdt ons, zeker als groep, scherp. Ik vind het mooi dat we elkaar een spiegel ­kunnen voorhouden.”
Esther: “De kracht is denk ik ook dat we met elkaar zijn opgegroeid. In die eerste tien jaar zijn we met elkaar volwassen geworden. Dat is de basis waar we altijd naar teruggrijpen.”
Patty: “We waren gewoon een soort wolf pack. Zes vrouwen die voor elkaar gingen staan, niemand had een kans.”

null Beeld

Anita: “We kunnen ons druk maken over iets, maar dan maakt een van ons een opmerking waar we dan heel hard om moeten lachen. We hebben het talent om het leven serieus te nemen én luchtig te houden.”
Angéla: “Vriendjes, liefdesverdriet, trouwen, kinderen… Het werd allemaal besproken in de kleedkamer. Ik heb met deze vrouwen meer meegemaakt dan met mijn familie.”
Angela: “Ik zag de anderen vaker dan mijn broers en zus. We waren dag en nacht tot ­elkaar veroordeeld, in een tijd waarin je je leven uitbouwt en vrienden maakt. Het mooie is dat we genoeg hadden aan elkaar. Het was ook fijn om die tien jaar zo dicht bij elkaar te zijn. En ook niet onbelangrijk: we hebben nooit in het succes geloofd. Maar er wel van genoten. Dat is een heel andere ­benadering. We hadden niks om na te jagen, we deden gewoon wat we leuk vonden.”
Patty: “En we pasten ook op elkaar. Als een van ons bijvoorbeeld niet kon eten van liefdesverdriet, dan spraken we die streng toe: ‘Zo, wat ga je doen met jezelf?’ Toen we in 2007 een besloten optreden deden, lag mijn vader op sterven. Op zo’n moment zijn deze vrouwen heel belangrijk. Ze hielpen me door die avond heen. Toen hij kort daarna overleed, kwamen ze meteen. Ze waren dol op hem, hij was echt een show pony.”

null Beeld

Jullie herdenken in de theatervoorstelling Sisters on tour Ria Brieffies, die in 2009 overleed.

Angéla: “Ze ís de zesde Dolly Dot, daar staan we bij stil. En niet zozeer bij haar dood, maar juist bij haar leven.”
Angela: “Ik kende Ria al voordat we bij de Dolly Dots kwamen. Ze was een geweldige vrouw en een heel goede zangeres. Op tournee sliep ik altijd met haar op een kamer. Mijn band met haar voelde als die met een partner, heel intens. Als we nu in onze theatervoorstelling haar nummer All the roses zingen, voelt dat heel fijn. Het gemis is groot, maar ik ben zo dankbaar voor al die tijd dat we samen zijn geweest.”
Patty: “Ria en ik stonden in die eerste tien jaar wat verder van elkaar af. Het verschil in leeftijd was op dat moment denk ik te groot, zij was vijf jaar ouder. Ik was jong, een hittepetit, kon venijnig uit de hoek komen. Ria was heel lief en reageerde minder impulsief dan ik. Tijdens de concerten die we in 2007 hebben gedaan, zijn we naar elkaar toegegroeid. We voelden echt een verschil, ze vond mij ook veel liever. Ik vind het mooi dat we dat hebben kunnen doen.”

null Beeld

Esther: “Af en toe voel ik haar echt, alsof ze er is. Als ik op het podium sta, moet ik de hele tijd aan haar denken. Volgens mij hebben we dat allemaal wel. Misschien omdat ze, toen ze ziek was en wist dat ze niet meer beter zou worden, tegen ons zei: ‘Jullie moeten wel doorgaan, hè.’”
Anita: “Ik voel haar ook heel vaak. De Dolly Dots zijn we met z’n zessen, Ria is er altijd in onze gedachten bij. Als we in de voorstelling even bij haar stilstaan, zie ik mensen met tranen in hun ogen zitten. Als ik daarnaar kijk, schiet ik zelf ook vol.”

Jullie begonnen als twintigjarigen, staan al veertig jaar op het podium en zijn nu zestigjarigen. Wat is het grootste verschil?

Angela: “De Dolly Dots zijn volwassen ­geworden. We zijn nu volwassen vrouwen en laten zien dat je dat sexy wezen in jezelf niet hoeft los te laten. We waren toen prachtige meiden en zijn nu prachtige vrouwen. Hoezo het rustig aan doen op deze leeftijd? Ben je gek, daar doen we niet aan.”
Esther: “Ik beleef alles nu intenser, ­geniet er meer van. Niks moet meer, we doen gewoon wat we zelf willen. Vroeger moest er worden gepresteerd. We werden geleefd door de ­platenmaatschappij. Altijd maar oefenen, zingen, interviews geven. Er werd ook tegen ons gezegd dat we te dik waren of te lelijk. Het was best een klus om je niet gek te laten maken. Nu ben ik veel zelfverzekerder. Als mensen me niet leuk vinden, dan maar niet. Ik vind het ook belangrijk dat we laten zien dat je niet uitgerangeerd bent op je zestigste. Kijk maar naar ons.”

null Beeld

Angéla: “We weten beter wie we zijn en wat we willen. Dat is een voordeel van deze ­leeftijd. Dat zorgt voor een bepaalde rust, bij mijzelf én bij ons als groep. Het gejaagde is eruit. Iedereen heeft zich ontwikkeld en is gegroeid. We kleuren nu veel beter bij elkaar, ondanks dat we allemaal verschillend zijn. Dat is fijn, want ik heb me ook eenzaam gevoeld in de Dolly Dots. We waren soms niet helemaal open. Maar er zijn ook dingen hetzelfde gebleven. Ik noemde ons vroeger het zeskoppige monster, niemand kwam ertussen. Toen we begonnen met deze theatertournee stonden we backstage en hielden we elkaars handen vast. Al die vingers die door elkaar heen twijgen, ik voelde echt dat we weer die eenheid waren.”
Anita: “Wij zijn eigenlijk spelenderwijs groot geworden. Ik realiseerde me op ons hoogtepunt helemaal niet hoe bekend we waren. En dat is ook wel goed, want zoiets typeert je persoonlijkheid. Bij een handtekeningensessie moest soms de politie eraan te pas komen. De dranghekken werden gewoon omvergelopen. Ik vond dat ergens ook mooi, want het lukte om onze muziek en het ­gevoel dat we daarbij hadden over te dragen. De dranghekken worden gelukkig niet meer omvergelopen, maar dat overdragen doen we nog steeds.”

null Beeld

Wat hebben de Dots voor je betekend?

Anita: “Zij zijn voor mij de zussen die ik had gewild. Door hen weet ik hoe hecht een band tussen mensen kan zijn en hoe fijn het is dat er iemand voor je is als je in de put zit. Als er iets met een van ons is, staan we ­meteen voor elkaar klaar. Ik laat mijn ­verdriet nooit zo merken, maar de anderen kennen mij door en door. Vorig jaar overleed mijn paard en toen hebben zij mij getroost. Zij weten hoe belangrijk zij voor mij was en hoe verdrietig ik was. Zonder daar heel veel woorden aan vuil te maken vingen ze me op.”
Patty: “Ik leerde destijds heel snel, vooral op sociaal vlak. Je wordt een groepsdier, dat moet ook wel. Ik kan snel verbinden en makkelijk in een team werken. En ook zakelijk heb ik veel geleerd. We hebben ooit een contract getekend met een malafide manager op een motorkap. Dat was typisch iets voor ons. Maar die grap heeft ons een paar ton gekost. Nu weet ik: je moet erbovenop zitten.”

Esther: “De veiligheid van deze groep vond ik heel fijn. Het voelde veilig om jezelf te vinden, om verbinding met elkaar te zoeken, maar ook om de ander haar eigen gang te laten gaan. Die verbinding loopt als een rode draad door de groep. In 2005 heb ik een ­hersenbloeding gehad. In die tijd zagen we elkaar wat minder, maar toen waren ze er meteen. Twee jaar lang slikte ik zware medicijnen en sliep heel slecht. Toen we in 2007 de reünie-optredens hadden, was dat voor mij een belangrijk moment. Ik heb moeten vechten om de oude te worden en dat kon ik toen laten zien. Mensen dachten dat ik in een rolstoel zat, dat ik niet meer kon functioneren, maar ik stond er gewoon weer. Ik had moeite om dingen te onthouden, teksten, pasjes, choreografie, maar het lukte me. Die optredens waren voor mij ook een bewijs naar mezelf: kijk, ik sta hier en kan alles nog. Ik ben er weer!”

null Beeld

Angela: “Ik heb geleerd hoe onvoorwaardelijk vriendschap is. Voor mij is het belangrijk dat ze er altijd waren, ook op momenten dat de Dolly Dots helemaal niet onze prioriteit was. Hoogtepunten, dieptepunten, we maakten ze met elkaar mee. En ook nu. We hebben acht Dolly Dots-Whatsappgroepen. Een daarvan is Dolly Dots in crime, dat is de enige waar we met z’n vijven in zitten. Die koester ik, dat is mijn dagelijkse lijn naar mijn ‘zussen’. Wat er gebeurt als wij bij ­elkaar zijn, is dat anderen er dan niet meer tussenkomen. Rob, mijn man, zegt altijd: ‘Het is net een sekte.’ We hebben genoeg aan elkaar.”
Angéla: “Nog steeds ben ik onder de indruk van hoe sterk je je kunt voelen als er een groep achter je staat. ‘Dolly Dot baarde mongool’ stond op voorpagina van de Story, toen ik was bevallen van mijn zoon Sam die het syndroom van Down heeft. Als leeuwen zijn ze toen om me heen gaan staan.”

Jullie hebben ook een leven naast de Dolly Dots. Hoe belangrijk is dat?

Esther: “Het is voor iedereen belangrijk ­geweest dat je ruimte kreeg, en nam, om ­jezelf te ontplooien. We konden elkaar daarin makkelijk loslaten. Daardoor hebben we ook andere talenten kunnen ontdekken in onszelf. Ik ben visagist geworden, heb ook achter de schermen gewerkt. Het een versterkt het ander. Ik weet hoe het is om op het podium te staan, dus weet ik ook hoe mensen zich voelen als ze dat podium, of dat nu tv of een fotoshoot is, op moeten.”
Anita: “Ik stapte in 1985 uit de Dolly Dots. Ik was bevallen van mijn dochter en wilde mijn eigen tijd indelen. Zingen vond ik fantastisch, dus dat ben ik solo gaan doen. Ik kreeg een platencontract in Amerika, maar dat maakte me niet gelukkig. Ik ben toen mijn andere grote liefde gaan oppakken: paarden fokken. Toen ik dat ging doen, wist ik: dit is het. Paarden waren echt mijn passie. Ik heb op mijn hoogtepunt een kudde van twintig paarden gehad. De laatste daarvan is 26 jaar geworden en dus onlangs overleden.”
Patty: “We zijn de Dolly Dots, maar ieder is ook nog een eigen persoontje. Ik ben de kant van styling op gegaan en ben stylist voor onder anderen Astrid Joosten en Isa Hoes én heb een eigen kaftanlijn. En met psycholoog Mylène Kroon geef ik trainingen en workshops voor particulieren en bedrijven, waarin we mensen bewust maken van wat ze uitstralen met hun kleding. Wat ik leer bij het een, neem ik mee naar het ander.”

null Beeld

Angéla: “We werden in de jaren tachtig ontzettend geleefd. Het voelde voor mij soms alsof ik op een trein zat waar ik niet af kon. Ik heb zelfs een keer opgetreden met een ­ingeklapte long. Op een gegeven moment wist ik niet meer wie ik was en wat ik voelde. In die tijd kreeg ik van een vriendin een boek over zelfmassage en dat raakte iets in mij. Door massage kwam ik terug bij mijn ­gevoel en terug bij mijzelf. Nadat we waren gestopt, ben ik een massageopleiding gaan doen en me gaan verdiepen in yoga. Ik geef les en coach mensen die verbinding met zichzelf zoeken. Door dat werk weet ik nu hoe belangrijk het is om dicht bij jezelf en je gevoel te blijven. Daardoor beleef ik nu weer meer plezier aan de optredens.”
Angela: “Ik zong al voordat ik bij de Dolly Dots ging en ben dat ook solo blijven doen. En ben voor de televisie gaan werken, wat erg leuk was en is. Maar mijn grote liefde is toch wel het theater en ik ben blij dat ik ook die kant op heb kunnen gaan. Het mooie is dat ik mijn ervaringen vanuit de Dolly Dots heb kunnen meenemen naar de andere dingen die ik ben gaan doen. En nu neem ik al díé ervaringen weer mee naar de Dolly Dots. Dat maakt de cirkel rond. Als we ­terugkijken, en ik denk dat ik voor iedereen spreek, hebben we enorm veel meegemaakt. Als Dolly Dots, als vrienden, als zussen. En het mooie is dat we er nog dingen aan kunnen toevoegen. We zijn heel gezegend.”

null Beeld

Patty: jurk (Cos), laarzen (Toral).
Esther: top en rok (Essentiel), schoenen, oorbellen (Zara).
Anita: pak (Zara), top (Drykorn).
Angela: leren jas (Ibana), jumpsuit (Mango), ­schoenen (Paul Warmer).
Angèla: jumpsuit (Costes), sandalen (Toral via Paul Warmer).

Saskia SmithMark Uyl. Styling: Famke Mesman. Visagie: Leco van Zadelhoff en Marloes Bovelander.
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden