null Beeld Marloes Bosch. Styling: Ora Bollegraaf. Visagie: Wilma Scholte en Astrid Timmer.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Ora Bollegraaf. Visagie: Wilma Scholte en Astrid Timmer.

PREMIUM

‘Dat ik heel stijve kleren aan moest, hielp niet mee. Bij mijn kinderen was ik extra alert op met name hun kleding’

Een lui oog, spichtige benen, stijve kleding, worden gepest door andere kinderen…. Het zorgde allemaal niet bepaald voor een positief zelfbeeld. Maar nu staan Inge, Anne en Regina een stuk steviger in het leven.

Anne Penners (65, weduwe en moeder van vier kinderen, heeft een relatie) werkt bij een woningcorporatie.

“Als kind was ik vrij spichtig en andere kinderen scholden me uit voor ‘brillejood’. Ik zat niet lekker in m’n vel en schaamde me voor hoe ik eruitzag. Dat ik heel stijve kleren aan moest, hielp niet mee. Mijn moeder bedoelde het goed, maar ze trok ons altijd heel degelijke kleren aan, veel degelijker dan mijn klasgenootjes. Voor het oog van de kerk moest je er netjes uitzien. Ik weet nog dat ik altijd wollen maillots aan had, die kriebelden vreselijk. Dan goot mijn moeder er gewoon talkpoeder in.”

null Beeld

Contactlenzen en een strakkere broek

“In de puberteit werd ik nóg langer en spichtiger. Ik had prachtige krullen, maar dat zag ik niet. Ik vond mijn haar niet mooi en liet het ontkrullen. In die tijd moest het altijd strak geföhnd. Op mijn zeventiende kocht ik van mijn eerst verdiende geld contactlenzen, daar was ik ontzettend blij mee. In die tijd ging ik me ook opmaken; lekker zwaar, zoals dat ging in de hippietijd. Ik ging me toen ook anders kleden, hoewel mijn ouders dat natuurlijk niet zagen zitten. Broeken moesten in die tijd zo strak mogelijk zijn. Ik kan me herinneren dat ik een lichtblauwe corduroy broek had, die ik op de naden helemaal met de hand strakker heb gemaakt. Mijn moeder heeft het toen weer volledig uitgehaald. Ik heb het gewoon nog een keer gedaan, haha. Hoewel ik in mijn tienerjaren langzamerhand ook wel bevestiging kreeg van jongens, hebben de jaren op de lagere school er wel in gehakt. Ik voelde me nooit goed genoeg en heb het best lastig gevonden om dat om te keren. Als ik de kinderen die me uitscholden, ooit terug zou zien, zou ik vragen: ‘Weten jullie wel hoe lelijk ik me heb gevoeld door de dingen die jullie tegen me zeiden?’ Kinderen beseffen vaak niet wat ze aanrichten, maar ik trok het me heel erg aan.”

null Beeld

Toch is innerlijk belangrijker

“Bij mijn eigen kinderen ben ik extra alert geweest op met name hun kleding. Dure merkkleding heb ik altijd onzin gevonden, maar ik keek altijd goed om me heen om te checken of ze niet afstaken. En als ze tegen mij zeiden dat ze iets echt niet aan wilden, hield ik daar rekening mee.”

“Er zijn heus wel dagen dat ik baal van mijn rimpels en de werking van de zwaartekracht, maar ik besef tegelijkertijd dat ik niet moet zeuren. Ik zie er best goed uit en ben gezond. Hoewel ik redelijk ijdel ben, vind ik het innerlijk veel belangrijker. Het gaat om de mens als geheel. Als ik op een feestje mensen tegenkom die ik lang niet heb gezien, hoor ik geregeld dat ik er goed uitzie. Dat vind ik natuurlijk fijn, maar toch vind ik het tot op de dag van vandaag lastig om complimenten te aanvaarden.”

“Als ik nu naar mezelf kijk op kinderfoto’s zie ik eigenlijk best een schattig en lief meisje.”

Suus RuisMarloes Bosch. Styling: Ora Bollegraaf. Visagie: Wilma Scholte en Astrid Timmer.
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden