MT48 M48 Nog nooit verteld Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Dat hij zich jaren geleden liet steriliseren deed hij vooral voor mij, zei hij’

Onlangs biechtte de partner van Iris een leugen van jaren geleden op. Iris neemt het zo hoog op dat ze nu apart wonen. Tijdelijk of voorgoed.

“Onze hele familie bemoeit zich ermee. Mijn schoonzus is al meermaals met me komen praten, mijn moeder is over haar toeren en ook onze kinderen staan voortdurend op de stoep van het vakantiehuis waarin ik mijn intrek heb genomen. ‘Neem het nou niet zo hoog op,’ zeggen ze. En: ‘Hiervoor blaas je toch geen huwelijk op?’ Natuurlijk, Niels is fout geweest, dat zien ze ook wel. Maar hij zat klem indertijd en heeft er bovendien heel veel spijt van. En dat zou de reden zijn dat ik hem nu moet vergeven, vinden ze. Tja. Ik kan dat op dit moment niet opbrengen. Misschien komt dat nog. Nee, ook ík wil niet alleen oud worden; hier schermt mijn man steeds mee. Maar dat had hij moeten bedenken toen hij besloot me voor te liegen.”

Ongepland zwanger

“Niels en ik zijn middelbareschoolliefjes. Toen we negentien waren ging het uit, maar toen we elkaar een kleine tien jaar later weer tegenkwamen, wisten we meteen: met jou wil ik verder. De jaren los van elkaar waren goed geweest, we waren volwassen geworden, hadden onze wilde haren verloren. Nu waren we eraan toe ons te settelen. Binnen een jaar waren we getrouwd, hadden we een huis gekocht en liep ik met een dikke buik. Drie kinderen kregen we, in vijf jaar; toen vonden we het beiden genoeg.

Dus nee, dat ik zwanger raakte op mijn 42ste, was niet gepland. Ik slikte de pil, maar antibiotica voor een keelontsteking hadden kennelijk de werking van de pil aangetast. Opeens waren mijn borsten pijnlijk. Na de eerste schrik werd ik overspoeld door blijdschap. Nog een baby, op de valreep, kennelijk moest het zo zijn. Wat mij betreft was ons kindje meer dan welkom. Niels had langer de tijd nodig om te wennen. Hij was juist blij dat we uit de kleine kinderen waren, we onze handen net weer wat vrijer hadden. Maar na een tijdje legde hij zich erbij neer. Natuurlijk zouden we het kindje met open armen ontvangen.”

Bloedingen

“Vijftien weken heb ik in een gelukzalige roes geleefd, ik verheugde me zó. En toen, op een dinsdagnacht kreeg ik heftige bloedingen. Zó erg, dat ik vreesde dat ik dood zou bloeden. In mijn diepste wanhoop vond ik dat niet eens erg, zo verdrietig was ik. Natuurlijk was dat maar een momentopname. Met mijn mooie gezin had ik genoeg om voor te leven. Maar toch: wat hakte dit verlies erin. Niels ving me goed op en was ontzettend lief voor me, maar na een paar weken merkte ik dat hij over wilde tot de orde van de dag. Want zoals we eerder zeiden: ‘kennelijk moet dit zo zijn,’ dan moesten we deze miskraam óók zo zien, vond hij.”

MT48 M48 Nog nooit verteld Beeld

“Maar bij mij wilde het verdriet niet zakken. En de gedachte om de pil weer te gaan slikken, stond me verschrikkelijk tegen. ‘Laten we het op z’n beloop laten,’ smeekte ik Niels. Ik was bijna 43. Hoe groot was de kans op een zwangerschap nou nog, op mijn leeftijd? We konden toch gewoon kijken wat er zou gebeuren? Elke uitkomst was goed. Maar ik wilde het een kans geven. Ik moest praten als Brugman. Uiteindelijk stemde Niels in. Nu zegt hij dat hij geen keuze had. Dat ik hem hysterisch onder druk zette. Dat is niet waar. Natuurlijk, als hij nee had gezegd, was ik verdrietig geweest en had het me tijd gekost om eroverheen te komen. Maar uiteindelijk had ik me erbij neergelegd. Want ja, we hádden al een mooi gezin. Dat in principe compleet was. En nee, ik zou het Niels niet eeuwig hebben nagedragen. Ik denk dat het meer zo is dat Niels de confrontatie niet aan durfde. En ik snap ook best dat het lastig voor hem was. Maar om mij dan zo voor te liegen...”

Zijn eigen plan

“Want terwijl ik nog een paar jaar ben blijven hopen, maand in maand uit, in stilte, trok Niels zijn eigen plan. Hij liet zich achter mijn rug om steriliseren. Omdat hij mij het drama van een mogelijke nieuwe miskraam wilde besparen, zegt hij. En ja, vooruit, ook omdat hij zelf niet op nog een kind zat te wachten. Maar echt, ik moet hem geloven: hij deed het toch vooral voor mij. Dat wil er bij mij niet in. Om welke reden hij het ook deed: hij had het eerlijk moeten zeggen. Je laat je vrouw toch geen hoop houden als jij weet dat het nooit meer zal gebeuren?”

“Hoop die uiteindelijk vanzelf is uitgedoofd. Hoewel het altijd een litteken bleef, ben ik de afgelopen jaren vooral gelukkig geweest met wat ik wel heb. Drie fantastische kinderen, nu al vier kleinkinderen, een tweede huis in Frankrijk, een comfortabel leven. En een fijne, liefdevolle relatie met Niels. Die - hij was nog maar kort met pensioen, onze eerste vrije zomer zou net beginnen - het nodig vond om zijn geweten te ontlasten. ‘Ik moet je iets vertellen,’ zei hij op een avond toen we in de tuin zaten. Alles had ik verwacht, maar niet wat hij me toen bekende.”

Bedonderd

“Hij is daarna alleen naar ons huis in Frankrijk geweest, ik wilde absoluut niet mee. En nu hij terug is, zit ik in een tochtig vakantiehuisje van een vriendin. Ik ben er nog niet aan toe om hem te vergeven. Ik voel me zó vreselijk bedonderd. Bovendien is al het verdriet om mijn miskraam teruggekomen, ik voel me erg depressief. Ik sta op een wachtlijst voor therapie maar ik moet nog maanden geduld hebben. Ondertussen splijt dit onze hele familie. Sommigen staan aan de kant van Niels, anders tonen vooral begrip voor mij. Maar iedereen vindt hoe dan ook dat we weer bij elkaar moeten komen. In mijn hart vind ik dat ook. Als ik Niels zie, zie ik hoe hij eronder lijdt, hij is afgevallen en ergens mis ik hem enorm. Maar: ik kan dit nu nog niet achter me laten...”

Ook anoniem een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der WeideRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden