Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Achter de schermen Persoonlijk

Alexandra: ‘Was er maar een manier om het wat draaglijker te maken’

was-er-maar-een-manier-om-het-wat-draaglijker-te-maken.jpg

Zondagavond 21 maart. Het is rustig in huis, mijn man en ik zitten in de huiskamer en jongste dochter zit in de keuken te leren voor haar, als het goed is, allerlaatste PTA-week op de middelbare school. Ineens hoor ik haar roepen. “Nee! Dat kunnen ze niet maken!” Als ik de keuken in loop, zit ze te huilen.

Ze leest op haar telefoon en kijkt me dan met een betraand gezicht aan. “De avondklok blijft en alles blijft dicht. Ik word gek mam, ik trek het niet meer! Als dit nog maanden doorgaat, dan hou ik dat niet vol! Straks is het zomertijd en blijft het langer licht en moeten we om negen uur binnen zijn. Dat kunnen ze niet maken.”

Avondklok

“Ze zeiden: na twee weken gaan we kijken of de avondklok werkt. En als ‘ie niet werkt, wordt ‘ie afgeschaft. Als ‘ie wel werkt zouden ze verlengen, maar niet voor lang, dat zou niet nodig zijn. Maar nu wordt er opeens gezegd: het volk is eraan gewend, dus we houden de avondklok, maar dat is niet wáár!”

Psychische problemen

In één keer komt alle frustratie eruit. Ze blijft maar doorgaan. Vertelt over vriendinnen die ook moesten huilen, over alle mensen die protesteren op Instagram. Mensen die niet direct de straat op willen maar écht niet gewend zijn aan de avondklok en dit absoluut niet willen. Ze voelt zich niet gehoord. “Waarom leggen ze het niet uit? Waarom gaan ze niet in gesprek met ons, met jongeren, scholieren? Er zijn zo veel mensen met psychische problemen door al die maatregelen! En de wachtlijsten bij psychologen worden steeds langer.”

‘Maak een onderscheid’

“Kan er niet een regeling bedacht worden voor jongeren? Maak een onderscheid tussen mensen van tachtig en van vijftien! Ze hebben niet door hoeveel mensen er ongelukkig zijn, hoe slecht het met veel mensen gaat. En het is niet zo dat we er niets over gezegd hebben. Kijk naar wat er op social media geplaatst wordt. Wij zijn er klaar mee, de horeca is er klaar mee, de winkels…”

“Maar er wordt gewoon niet naar ons geluisterd. Dat virus is erg, maar nu is 80 procent van de jongeren mentaal ziek. En daar wordt gewoon niets aan gedaan! Waarom stellen de politici ons niet gerust, laten ze ons niet weten dat ze snappen hoe zwaar het voor ons is?”

Ophef

De dag daarop lees ik op NOS.nl wat gedragswetenschapper Reint Jan Renes zegt over de ophef die ontstaan is over dit uitgelekte nieuws. “We willen met z’n allen heel graag weer open. Als je dan in een persconferentie precies de dingen hoort waar je zo op hoopt, dan blijft dat hangen.” En zo is het inderdaad. Als er gesuggereerd wordt: straks mogen de terrassen weer open als het kan, dan onthouden de meeste mensen: straks mogen de terrassen weer open. Punt. Dat hadden Rutte en De Jong toch wel kunnen bedenken. Ze hadden het beter niet kunnen zeggen. Nu voelt het als een verlies.

Wel of niet versoepelen

Volgens gedragswetenschapper Renes kan het al enorm helpen als mensen worden betrokken bij een bepaalde afweging. “Mensen snappen heus wel dat een uitkomst niet altijd is wat zij willen, als ze maar weten hoe die uitkomst tot stand is gekomen. Dus neem ze bijvoorbeeld mee in de cijfers en de dilemma’s die daaruit voortkomen, om duidelijk te maken waarom je wel of niet versoepelt.” Precies wat mijn dochter zei.

Draaglijker

Mijn man en ik proberen haar te sussen. Het is nog niet officieel, misschien valt het mee. Maar ik moet eerlijk toegeven dat wat er uitlekt ook meestal wel gecommuniceerd wordt in de volgende persconferentie. Wat kan ik tegen mijn kind van 17 zeggen? Ga protesteren op het Museumplein? Wat tegen mijn zoon van 20 die somber is, het gevoel heeft dat zijn leven stilstaat en moeite heeft zichzelf te motiveren? Wat tegen mijn dochter van 23, die haar studiegenoten alleen maar online ziet? Ik vind het vreselijk voor ze, voor alle jongeren. Was er maar een manier om het in elk geval voor hen wat draaglijker te maken.

‘Proberen lichtpuntjes te blijven zien’

Maar het is wat het is. We zullen het ermee moeten doen. En proberen lichtpuntjes te blijven zien. Straks één uur langer buiten zijn. Elke dag bedenken wat wél kan en doen waar je blij van wordt. Mijn moeder zegt: “Dit zijn van die deuken in je leven, daar leer je enorm van. Je leert doorzetten, er het beste van te maken, je leert erop te vertrouwen dat alles echt wel goed komt. Het gaat een keer over. Laten we het daarop houden: het gaat over. En misschien wel sneller dan we denken. Ik kan niet wachten.

Alexandra

Alexandra Holscher (54), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (17, 20 en 23). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 94. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Beeld | Getty Images

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.  

Ook interessant