Cor Bakker: ‘Ik heb mijn moeder slechts één keer zien huilen’ Beeld Fotografie | B. Vink
Beeld Fotografie | B. Vink

Cor Bakker: ‘Ik heb mijn moeder slechts één keer zien huilen’

Op zijn elfde bracht pianist Cor Bakker (60) muziek het ouderlijk huis in en moeder Bep was daar maar wat blij mee. Cor: “Keer op keer leerde ze me: ‘Zachter, jongen, en met gevoel, speel met gevoel!’”

“Het is een mooie jeugdherinnering: mijn moeder – Petronella Elisabeth, roepnaam Bep – en ik samen aan de afwas. Zij die muziek opzet en een halve toon onder de melodie meezingt. Mijn moeder kan als geen ander tweede stem zingen en dat is echt heel knap. Maar hoe muzikaal ze ook is, op een blauwe maandag mandolineclub na heeft ze nooit wat met dat talent gedaan.”

Een blaaspiano

“Terwijl kleine Corrie Bakker hier al op de basisschool droomde van een muzikantenbestaan. In de pauze, als klasgenootjes buiten speelden, kreeg ik extra muziekles van de leraar. ‘Zou u Cor niet op pianoles doen? Hij heeft er gevoel voor,’ sprak hij elke ouderavond weer. Flauwekul, vonden mijn ouders, ‘want Corrie maakt toch nooit iets af.’ Na jaren zeuren gingen ze overstag en kochten een Melodica, een blaaspiano van een paar tientjes. Mijn moeder vond dat meteen geweldig. Ze blies als een dolle op dat ding, zodat ik kon spelen. Het moet hebben gevoeld alsof ze tien rubberboten opblies, zo zwaar. Telkens droeg ze me op: ‘Zachter jongen en met gevoel, speel met gevoel!’”

‘Paul de Leeuws grappen vielen verkeerd bij mijn moeder’

“Na lang zeuren kwam er een oude piano in huis. Ik was zeventien toen mijn ouders me bij pianovirtuoos Louis van Dijk op de stoep zetten. Hij moest beoordelen of ik genoeg talent had voor het Conservatorium. Mijn ouders brachten me tot aan de deur. Zonder opschepperij over hun zoon, ik moest het echt zelf doen. Een mooie aanpak. Later, toen mijn deelname aan Paul de Leeuws De schreeuw van de Leeuw mij landelijke bekendheid opleverde, ging moeder plakboeken bijhouden. In een van de eerste uitzendingen maakte Paul een grap ten koste van mijn moeder. ‘Hoe is het met haar, die ouwe christelijke pot?’ riep hij. Dat viel helemaal verkeerd bij mijn moeder. Paul maakte zijn excuses op tv en veel later in het theater gaf hij haar een grote bos rozen, maar helemaal goed is het nooit meer gekomen”

Hemelen

“Dat ‘christelijke’ waarover Paul grapte, mag sowieso met een korrel zout worden genomen. Mijn moeder bad voor het eten en ging elke zondag naar de kerk, maar het geloof was eerder een sociaal uitje dan een levensvisie. Toen mijn vader, met wie ze sinds haar vijftiende samen was, veertien jaar geleden overleed en de kapster zei: ‘Nou mevrouw Bakker, ik hoop dat u honderd wordt, maar áls u dan gaat hemelen, ziet u uw man tenminste weer,’ antwoordde mijn moeder doodleuk: ‘Daar geloof ik helemaal niet in. Dood is dood. Er gaan miljarden mensen dood, dat past toch allemaal niet daarboven? Bovendien, ík heb maar één man gehad in mijn hele leven, maar er zijn vrouwen die drie mannen hebben gehad. Zitten die dan alle drie daar boven te wachten? En met wie moet je dan?’”

Cor Bakker: ‘Ik heb mijn moeder slechts één keer zien huilen’ Beeld Privébeeld
Beeld Privébeeld

Dan ben je al een puber en moet je evengoed met je hoofd in de wasbak omdat je moeder je haar wil wassen.”

‘Ik ben emotioneel incontinent’

“Ik moet lachen om haar mix van Amsterdamse humor en platitudes. Mijn vader kon er ook wat van. Over het applaus aan het einde van een optreden zei hij: ‘Haal je nou maar niks in je hoofd. Mensen klappen niet omdat ze het mooi vinden, maar omdat ze blij zijn dat het is afgelopen.’ In huize Bakker houden we ervan een beetje te stangen. Emoties worden wat onderdrukt of overstemd met een grap. Ik heb mijn moeder slechts één keer zien huilen en dat was tijdens mijn vaders begrafenis. Daarin lijk ik niet op haar. Ik ben emotioneel incontinent en schiet al vol als ik een filmpje van mijn schattige kleindochter krijg toegestuurd. Maar mijn moeder en ik zijn beiden ‘bangig’ aangelegd. Ze is een beetje een pieperd, ziet al beren op de weg als ik met mijn gezin een vliegreis maak. Ik heb dat ook. Ga ik met mijn dochter van acht, Brechtje, stoeien, dan ben ik meteen bang dat ze haar hoofd stoot.”

‘We botsen nauwelijks’

“Ergens over botsen, doen mijn moeder en ik nauwelijks. Op die ene keer na, toen ik in mijn zondagse broek op mijn zelfgemaakte, remloze racewagen de stoep op scheurde. Met de staart tussen de benen kwam ik, met kapotte broek, thuis. Met een natte theedoek kreeg ik ervan langs. Geen troetelwoordjes over mijn zere knie. Ze zei simpelweg: ‘Wees blij. Een ander heb niks, jij hebt tenminste een zere knie.’ Daar kun je als kind natuurlijk hélemaal niks mee. Nu pak ik haar daarmee weleens terug.”

‘Mijn moeder vind ik stiekem ook een Hollandse held’

“Tot een halfjaar geleden ging het heel goed met mijn moeder. Ze woonde zelfstandig. Deed zelfs de complete huisschoonmaak, en dat met negentig jaar op de teller. Bijzonder pittige en sterke genen. Ik heb net een album gemaakt, Hollandse helden. Mijn moeder vind ik stiekem ook zo’n Hollandse held. Een held die op het moment even haar koppie laat hangen, want sinds ze kampt met een ontstoken been en moest verhuizen naar een verzorgingstehuis heeft ze nergens puf voor. Ik had haar graag een ereplek gegeven in het Concertgebouw in Amsterdam waar ik mijn album ten gehore bracht, maar verder dan korte bezoeken komt het nu niet. Ik houd mijn hart vast voor de toekomst. Gelukkig is ze haar humor niet verloren. Als ze klaagt over haar been, en dat doet ze veelvuldig, zeg ik, met een knipoog: ‘Wat zit u nou te klagen. Wees blij, een ander heeft niks!’ Dan noemt ze me een grote klier, maar ondertussen zie ik haar mondhoeken een beetje omhoog krullen.”

Tekst | Nicole Gabriëls
Fotografie | B. Vink en privébeeld.

Ilse van RoekelFotografie | B. Vink
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden