Persoonlijk

Anita: ‘Dit is het laatste stukje dat ik schrijf nu we nog met z’n drieën zijn.’

anita.jpg

Anita Witzier is presentatrice, getrouwd met Michel en moeder van Bram (24) en Julia (19).

Het is zondagochtend en in plaats van serene rust heerst er chaos in huis. We halen hals- en beenbrekende toeren uit om van boven naar beneden te sjezen met planten, een vaas en een paar kaarsenhouders die daar wachten op vervolgtransport. Op het aanrecht liggen boeken en op de rand van mijn bureau ontwaar ik de verloren gewaande doos met snoeren, kabels en… stekkerdozen. Eindelijk zijn ze er wanneer ze nodig zijn. En er is nog zo veel meer nodig! Haken en spijkers, een trapje, lampjes. En wat te denken van die schijnbaar onbenullige maar o zo noodzakelijke spullen als vuilniszakken, afwasborstel en pan? Bestek, borden, iets om uit te drinken… wc-papier? Alle kasten en lades worden ondersteboven gekeerd om huisraad te verzamelen. Zul je net zien, we zijn nog geen jaar geleden verhuisd en hebben toen Grote Opruiming gehouden. Wat waren al die ‘overbodige’ spullen nu goed van pas gekomen!

Dit is het laatste stukje dat ik schrijf nu we nog met z’n drieën zijn. Er gaat geen moment voorbij of ik denk: dit is de laatste keer dat…

Vroeger had je dat probleem niet, toen werd er driftig voor een ‘uitzet’ gespaard. Als jonge vrouw ging je toen goed beslagen je eigen huishouden bestieren. Zou dat gebruik nog bestaan? En wat een gek woord eigenlijk; ‘uitzet’. Als dat te maken heeft met dat je ‘het huis uit wordt gezet’ moet deze term snel worden herzien, want van ‘uitzetten’ is nu geen sprake. Van een uitzet is echter óók geen sprake en dus moet er worden gesprokkeld. Door al het gedoe heb ik nauwelijks tijd om stil te staan bij het ‘feit dat’. En hoe ‘dat’ is. En zal zíjn, straks.
Gelukkig maar, want toen ik er de afgelopen dagen wél bij stilstond, was ik er, nou ja, toch emotioneel onder. ‘Toch’, want wie had dat gedacht?! Ik in elk geval niet. Want ja, hoe gaat dat; je kinderen gaan op een gegeven moment het ouderlijk huis verlaten en op zichzelf wonen. Dat deed je zelf ook, dus je wist het al vanaf dag één dat ze in je leven kwamen. Voldoende tijd om je daarop voor te bereiden, zou je denken. Voor mij waren de afgelopen twintig jaar blijkbaar niet voldoende.

Er gaat geen moment voorbij of ik denk: dit is de laatste keer dat… Het laatste stukje dat ik schrijf nu we nog met z’n drieën zijn. Gisteren zaten we voor het laatst vanzelfsprekend met z’n drieën aan tafel. Vanmorgen werd ze voor het laatst wakker in haar eigen vertrouwde bed. Nou ja, niet voor het laatst, ze komt heus nog heel vaak thuis (toch?!). Maar deze mijlpaal wordt hier en nu geslagen. Over een paar uur brengen we haar met twee volgeladen auto’s naar een straat, een huis, een kamer(tje) in Amsterdam. Daar laten we haar vanavond achter.
Natuurlijk gaat het wennen en mijn trots op en blijdschap voor haar winnen het van de pijn in mijn buik. Het is ook gewoon zoals het gaat, en dat is goed. Dág kuiken!

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Bettina Jager

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-03. Nabestellen kan via Magazine.nl.

cover margriet nummer 03

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Lees ook

Anita Witzier: ‘De mens is een raar wezen’
Hij van Anita Witzier: Michel Nillesen
Anita Witzier: ‘De Royal Bucketlist, wat zou daar op staan? Dat lijkt me voor een koning helemaal zo makkelijk nog niet’

Anita laat je zien waar zij haar inspiratie voor haar columns vandaan haalt op margriet.nl/anita

Wil je een kijkje bij Anita thuis nemen? Margriet ging bij haar op de koffie!

Ook interessant