Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Je kunt pas weten wat een burn-out is als je er zelf een hebt meegemaakt’

burnout1.jpg

Miranda: “Je kunt pas weten wat een burn-out is als je er zelf een hebt meegemaakt of als je dicht langs de zijlijn hebt gestaan toen een partner of dierbare ermee worstelde. De klachten zijn vaag en er is niet een eenduidig ‘recept’ voor. De een heeft een megavolle agenda, maar blijft lachen, terwijl iemand anders een ogenschijnlijk relaxed leven leidt, maar toch instort omdat het allemaal te veel is. Ik moet eerlijk zeggen dat ik weinig consideratie had voor ‘gepiep’ over te druk zijn. Tot ikzelf werd teruggefloten door mijn lichaam, juist toen ik in wat rustiger vaarwater was beland.

Ik had na heel wat hectische jaren, waarin ik een vierdaagse werkweek combineerde met de opvoeding van jonge kinderen en de zorg voor eerst mijn vader en daarna mijn moeder, eindelijk besloten wat minder hooi op mijn vork te nemen. Ik kreeg het rustiger, omdat ik minder ging werken, de kinderen zelfstandiger werden en omdat ik helaas afscheid had moeten nemen van mijn beide ouders. Maar in plaats van te genieten van de ruimte die ik kreeg, ging ik die ruimte opvullen met allerlei andere zaken: met een cursus Italiaans omdat ik me geen nietsnut wilde voelen, met wekelijks sporten omdat ik vond dat dat nodig was, met diverse lunch- en koffieafspraken in de stad zodat ik liet zien dat ik niet alleen thuis verpieterde, en ga zo maar door. Ik merkte wel dat ik een korter lontje kreeg, dat 
ik vergeetachtiger werd, dat ik bekende mensen soms straal voorbijliep; maar ik had geen idee dat mijn lichaam mij hiermee wilde vertellen dat ik echt níét goed bezig was. Ik moest nog één stapje verdergaan, door de regie van een schooltoneelstuk op me te nemen, om mijzelf tot stilstand te brengen. 
Pas toen ik in dezelfde week nog bij de huisarts zat met hartkloppingen, pijn in mijn borst, het zweet in mijn haar en een tintelend hoofd en hij zei dat ik onmiddellijk mijn agenda moest leegmaken, besefte ik dat het roer om moest. Dagen 
heb ik alleen maar gehuild, zó op was ik.

Terwijl ik nog opkrabbel uit dat diepe dal, probeer ik vanaf nu niet meer te oordelen over anderen, omdat je nu eenmaal nooit het hele verhaal weet. Een burn-out kan iedereen overkomen, zeggen ze weleens; ik denk dat niet. Er is geen eenduidig recept voor, maar er is wel een type mens dat er gevoelig voor is. Een streber, zoals ik. Een perfectionist, zoals ik. Een denker, zoals ik, die niet luistert naar gevoel, maar naar wat ‘men’ van hem/haar verwacht. En als je je hierin herkent, moet je misschien, zoals ik, toch ook eens pas op te plaats maken.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-09. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Lees ook eens

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant