Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Brenda’s dochter werd onverwacht ziek en overleed binnen enkele dagen

brendas-dochter-werd-onverwacht-ziek-en-overleed-binnen-enkele-dagen.jpg

Brenda’s dochter werd uit het niets heel ernstig ziek en overleed binnen enkele dagen. Een onvoorstelbaar groot verlies. “Maar ik moet verder, dat ben ik haar verschuldigd.”

“Een jaar na Lisa’s overlijden ben ik alleen naar haar favoriete stad Berlijn gegaan. Ik maakte dezelfde treinreis als Lies en bezocht technoclubs. Ik wilde haar voelen op de muziek en in de duistere bunkers, waar zij nachten achtereen aan het dansen was. Er zijn meer momenten waarop ik me even heel dicht bij Lies voel. Als er een vlinder bij me in de buurt komt of als ik weer eens word ‘geconfronteerd’ met zonnebloemen, onze lievelingsbloem.”

“Eigenlijk kreeg ik nooit zonnebloemen van Lies, bloemen kopen vond ze echt doodzonde van haar hard gespaarde geld. Maar een week voor haar overlijden vloog ze me in m’n armen en knuffelde me stevig. Ze had me zo gemist, zei ze, en drukte een bos zonnebloemen in m’n handen. Deze bloemblaadjes zijn verwerkt in verschillende sieraden. De ring die ik draag, is mij erg dierbaar.”

Diabetes

“Ik was 25 toen ik Lisa kreeg. Voor Lisa had ik een miskraam gehad. Ik wilde dolgraag moeder worden, dus was blij dat deze keer alles goed ging. De bevalling ging snel en Lisa was een flinke baby, echt Hollands welvaren. Vanaf de geboorte hebben we wel getobd. Ze huilde veel en dronk slecht. Lisa had vaak gebalde vuistjes en kwam lastig in slaap. Ik werkte als verpleegkundige, maar nam uiteindelijk ontslag om er voor haar te zijn. Mijn toenmalige partner vond dat niet meer dan logisch. Hij bleef fulltime werken.”

“Toen Lisa bijna twee was, werd ze ziek en moest ze spugen. Ik weet nog dat ik een acetonlucht rook in haar adem, een symptoom van diabetes. Ik ging naar de huisarts en zei wat ik dacht, maar hij deed lacherig. Toch deed hij een testje en al snel werd duidelijk dat er te veel suiker in haar urine zat. Vanaf dat moment moest zij insuline ingespoten krijgen, meerdere keren per dag. Dat deed ik zelf. Later toen ze naar school ging, kwam ik in de schoolpauzes langs met alle benodigde spullen en ging mee met schoolreisjes en kampen. Dat ik zo voor haar moest zorgen, maakte onze band heel sterk.”

Bijzonder meisje

“Lisa is altijd een bijzonder meisje geweest; slim, hoogsensitief, maar ook onzeker. Tweeënhalf jaar na haar geboorte kreeg ik een zoon, Siem. Lisa was als een leeuwin voor haar broertje. Wel had ze veel ‘peuterbuien’. Ik heb nooit geweten of dit nou door de leeftijd kwam of (ook) door haar wisselende bloedsuikers. Maar feit is dat ze van jongs af aan worstelde met zichzelf. Ze heeft eigenlijk haar hele jeugd psychologische begeleiding gehad omdat ze zich kon verliezen in haar explosieve buien. Ze kon boos zijn en zich onbegrepen voelen en nam de diabetes niet altijd even serieus. Dat ik ging scheiden toen zij negen was, heeft daarbij vast niet geholpen. Ze kwam uiteindelijk uit bij de School voor Journalistiek in Utrecht.”

“Al tijdens de open dag voelde ze zich er thuis. Ze ging na enkele maanden heen en weer reizen op kamers wonen. De onzekerheid werd minder, al kon ze nog steeds moeilijk trots op zichzelf zijn. Het was nooit goed genoeg, extreem perfectionistisch. Terwijl ze zo veel talenten had. Lisa kon prachtig tekenen, dichten en schrijven. Bovendien was ze een bijzondere verschijning, met haar grote bos krullen en bulderende schaterlach. Lisa en ik gingen samen naar festivals, naar de film en pakten geregeld een terrasje. We hadden heel veel lol samen, stuurden elkaar dagelijks gekke foto’s of berichtjes. Lisa kon overal een feestje van maken, ze was sociaal en had veel vrienden. We voelden elkaar enorm goed aan. Ik kon aan haar voetstappen al horen hoe het met haar ging.”

Heel ernstig ziek

“In juni 2019 kreeg Lisa plotseling een epileptisch insult in het park hier vlakbij, terwijl ze met een vriendin aan het wandelen was. Ze had dit in het verleden al eens eerder gehad. Die vriendin belde me in paniek op. De ambulance was al gebeld. Lisa werd een nachtje opgenomen in het ziekenhuis. Waarschijnlijk diabetes-gerelateerd zeiden ze. Een paar dagen erna zat ze alweer in Berlijn. Ik had daar wel moeite mee, maar kon haar moeilijk tegenhouden. Ze was tenslotte al negentien en leefde haar eigen leven.”

“Die zomer gingen Mark, Siem en ik op vakantie naar Marokko. Ik vond dat wel lastig, maar Lies vond dat we moesten gaan. Ze kon zelf niet mee omdat ze een zomerstage liep bij BNR Radio. Toen we weer thuis waren, kwam Lisa een weekend naar ons toe. Op zaterdag organiseerde ze een barbecue voor vriendinnen uit de buurt. Het viel me op dat ze er witjes uitzag, moe. Ik kende haar als de gangmaker, nu zei ze niet veel.”

“De dag erna zei ze dat ze zich niet lekker voelde. Op maandag begon ze te spugen en had ze pijn in haar buik. We dachten aan een normale buikgriep. Van de huisarts kreeg ze een middeltje tegen de misselijkheid. Maar die woensdagnacht was ze zó beroerd, dat ze zelf zei: ‘Mam, ik moet echt naar de dokter, het gaat niet goed.’ Donderdagochtend hebben we meteen de huisarts gebeld. Na een testje was het wachten op de uitslag van haar urine-onderzoek. Die middag had ik een cursus. Ik twijfelde of ik wel weg moest gaan, maar Mark zei: ‘Ga nou maar, ik blijf bij haar.’”

“In de middag is hij toch naar de huisarts gegaan, omdat ze zich slechter begon te voelen. Niet veel later werd ze verward. De huisarts heeft meteen een ambulance gebeld. Toen ik dat te horen kreeg, dacht ik nog dat het zou liggen aan de combinatie van uitdroging en haar diabetes. Ik pakte wat toiletspulletjes voor Lisa en ben naar het ziekenhuis gereden. Onderweg heb ik Lisa’s vader gebeld en mijn moeder. Daarna kreeg ik een enorme huilbui.”

In shock

“In het ziekenhuis ving Mark me op en samen zijn we naar de intensive care gelopen. Lisa was heel onrustig, je kon zien dat ze veel pijn had. Ik zei: ‘Lies, mama is er.’ Maar ze was niet meer in staat te reageren. Het leek alsof ze iets wilde uitschreeuwen, maar dat niet kon. Het was hartverscheurend. We werden bij de arts geroepen en moesten meelopen naar een kamertje. Toen dacht ik: dit is echt helemaal niet goed. Ik geloof dat ik in een soort van shock ben geraakt, want ik kan me alleen nog maar herinneren dat hij zei: ‘We hebben gifstoffen gevonden in Lisa’s bloed. Het lijkt erop dat haar lever aan het falen is. Ze moet met spoed worden overgebracht naar het Erasmus Medisch Centrum.’ Ik dacht: oké, dan gaan ze het daar gewoon fixen. Geen seconde heb ik gedacht dat ze dood zou gaan.”

“De ic-ambulance was niet direct beschikbaar. Elke seconde leek een eeuwigheid. Lisa lag inmiddels aan de beademing. Om middernacht kwamen we dan eindelijk in het Erasmus aan. Daar vloog ik Lisa’s vader in zijn armen. We zaten in een kamertje te wachten op wat er ging gebeuren toen een vrouwelijke arts ons liet weten dat het echt heel slecht ging met Lisa. Ik dacht: hoe kán dat nou? Ik belde een vriendin op. Zij zei: ‘Waar is Siem? Moet ik hem halen?’ Dat heeft ze direct gedaan.”

“De hele nacht hebben de artsen en verpleegkundigen gerend en gevlogen. Ze hebben alles gedaan om haar te redden. ’s Ochtends kregen we te horen dat een levertransplantatie heel misschien haar leven zou kunnen redden, al was het de vraag of ze die transplantatie zou overleven. Maar op het moment dat we dit bespraken en toestemming gaven, werden we geroepen en bleek ze op sterven te liggen.”

‘Die koude, kille gangen’

“We hebben haar zien gaan. Siem half liggend aan de ene kant van Lies, ik aan de andere. De verpleegkundige zei: ‘Haar hartje is gestopt met kloppen.’ Dat is het enige wat ik nog weet. Dan sta je daar en moet je naar huis. Loop je door die koude, kille gangen. En je dochter laat je alleen achter in een ziekenhuisbed, met allerlei slangen en pompen aan en in haar lijf, om vervolgens de volgende morgen in een houten kist te worden thuisgebracht.”

Nachtmerrie

“De eerste periode na Lisa’s overlijden sliep ik nauwelijks. Mijn prachtige meisje, zo ineens uit de tijd gerukt. Mark zorgde voor wat structuur en haalde me elke morgen uit bed. Ook een van mijn beste vriendinnen was een grote steun. Zij stond om de haverklap in huis. Ik móést van mezelf wandelen met de honden en squashen om mijn woede van oneerlijkheid eruit te slaan. Zonder Mark, Siem en mijn vrienden weet ik niet of ik het had gered. Zij zorgden voor me, terwijl het met henzelf natuurlijk ook helemaal niet goed ging.”

“Nog elke dag hoop ik dat ik wakker word en dat alles een nachtmerrie blijkt te zijn geweest. Ik kan naar foto’s kijken waarop Lisa thuis in de woonkamer in haar kist ligt en dan denken: hoe kan dit? Mijn meisje, zo ineens weg? Als Sneeuwwitje in een diepe slaap. Ik kan deze gedachten niet te veel toelaten, want dan draai ik door, verlies ik mezelf. Inmiddels werk ik weer, nadat ik eerst vrijwilligerswerk heb gedaan, een paar ochtenden in de week. Als ik thuiskom, ben ik bekaf. Maar ik moet verder, voor Siem en voor Lisa, want dat ben ik haar verschuldigd. Zij was iemand die van het leven hield en een feestje van het leven probeerde te maken.”

Een herinnering op Facebook

“Ik houd ons verbonden en verweven door vrienden te ontmoeten en plekjes te bezoeken waar Lies ook graag kwam. En ik vind het fijn om mijn gedachten letters te geven in gedichtjes of in mijn blog. Van de week las ik een tekst van een moeder die ook haar kind is verloren. Daarin herkende ik mezelf. ‘Ik maak gebruik van een denkbeeldig netje, wat ervoor zorgt dat ik in de buitenwereld kan functioneren, maar als je mij van binnen zou kunnen zien… dan zit daar iemand te wachten totdat het weer is zoals het was of op het moment dat ik naar haar toe kan.’”

“Vaak zit ik buiten op de houten loungebank, waar Lisa graag zat. Dan is het net of ze zo door het hekje de tuin in kan komen lopen. Ook krijg ik geregeld op Facebook een herinnering. Dan zie ik een foto van ons samen, dansend tijdens een of ander festival. Op zo’n moment voel ik naast al het verdriet en gemis vooral heel veel liefde. Ik zal Lies nooit loslaten, ze is een groot deel van mij en dat zal ze altijd blijven.”

Tekst | Marijke Kolk
Fotografie | Mariel Kolmschot

Ook interessant