Persoonlijk

Monique kreeg borstkanker: ‘Wat ik anderen wil meegeven: het kan ook meevallen’

monique-kreeg-borstkanker-het-kan-ook-meevallen.jpg

Monique van Doorn (55) is kunstenares, heeft twee uitwonende kinderen en woont met haar man afwisselend op Curaçao, in Spanje, Zuid-Afrika of het Twentse Boekelo. In mei 2009 ontdekte ze een knobbel in haar borst en kreeg ze diagnose borstkanker.

“Ik bleek een oestrogeengevoelige tumor te hebben van vijf centimeter, in een agressieve vorm. Ik woonde destijds op Curaçao en de artsen in Willemstad adviseerden direct een amputatie, gevolgd door chemotherapie.”

Borstkanker

“Een vriendin drukte mij op het hart dat ik een second opinion moest vragen. Daarvoor ben ik naar een ziekenhuis in Miami gegaan. De arts in Amerika kwam met een ander voorstel: eerst twaalf weken chemotherapie om de tumor te laten slinken en dan pas een operatie. Dat leek me een beter plan.”

Chemokuur

“Elke week vloog ik drie uur op en neer naar Miami voor een chemokuur. Die sloeg aan; de tumor zat op een plek die ik kon zien en ik zag ’m dan ook met de week slinken. Uiteindelijk hoefde er bij de operatie nog maar heel weinig te worden weggehaald. Wat voor mij het grote verschil maakte tussen het ziekenhuis op Curaçao en dat in Miami is dat we in Miami eerst konden bekijken of de chemo zou aanslaan, zodat ik mijn borst kon behouden.”

Bestraling en medicatie

“Dat heeft gelukkig heel goed uitgepakt. Na de operatie ben ik zes weken bestraald. Daarvoor moest ik wel in Miami blijven, want dat bestralen gebeurde dagelijks. Daarna kreeg ik nog een jaar lang een keer per maand een infuus met medicatie en moest ik nog vier jaar pillen slikken. Uiteindelijk ben ik niet echt ziek geweest. Ik werd wel kaal, maar heb niet hoeven overgeven.”

Lees ook: Ingrid (59) en haar dochter Patricia (23) kregen vlak na elkaar de diagnose borstkanker

Leven als nomaden

“Ik heb natuurlijk wel de dood in de ogen gekeken, dat verandert je. Op de dag van de diagnose ben ik begonnen met schilderen en toen de kinderen het huis uit waren, hebben we ons hele hebben en houden verkocht. We hebben geen vaste woonplaats meer, we leven en werken als een soort nomaden steeds een tijd op de ene en dan weer op een andere plek.”

‘Het kan ook meevallen’

“Vlak voor ik aan de behandeling begon, kreeg ik een telefoontje van een vrouw die ik vaag, via-via kende. Ze had ook borstkanker gehad en wilde me laten weten dat het ook echt kon meevallen. Dat je er niet per se heel erg ziek en ellendig van hoefde te worden. Dat vond ik zó fijn om te horen, want als je de diagnose kanker krijgt, heb je al die nare verhalen over doodziek zijn in je hoofd.”

“Dat is wat ik ook aan anderen in dezelfde situatie wil meegeven: het kan meevallen. Dat ligt niet aan je mindset, hoor, want iederéén wil overleven. Je kunt pech hebben en er vreselijk ziek van worden, maar dat is niet altijd zo. Het kan ook meevallen.”

Tekst | Marjolein van Rest
Fotografie | Ester Gebuis

Dit artikel is eerder verschenen in Margriet 42– 2019. Dit nummer thuis laten bezorgen? Ga dan naar Magazine.nl.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant