MT39 persoonlijk Beeld Mariël Kolmschot
Beeld Mariël Kolmschot

PREMIUM

‘Bij haar durfde ik voor het eerst echt kwetsbaar te zijn’

Al tijden was Birgit op zoek naar een vaste relatie, maar op alle mannen die ze tegenkwam, raakte ze snel uitgekeken. Onverwachts vond ze toch de ware liefde. Bij haar beste vriendin.

“Toen Liek en ik net voor elkaar hadden gekozen, waren we hoteldebotel verliefd. Toch was het ook eng. Liek werd door allerlei mensen voor mij gewaarschuwd. Ze wist toch wat een hartenbreker ik was? En ze gaf nota bene een goed huwelijk op voor mij. Ook mijn omgeving had weinig vertrouwen in onze relatie. Mijn moeder zei: ‘Het is vast een bevlieging.’ Dat maakte me boos en verdrietig, want ik voelde me erg gelukkig met Liek en wilde heel graag dat dit voor altijd zou zijn. Tegelijkertijd moest ook ík aan de situatie wennen. Het was voor het eerst dat ik samen was met een vrouw. Maar nu zijn Liek en ik alweer zestien jaar samen. En wat ben ik daar blij mee. Want ik heb een lange weg moeten afleggen om de liefde te vinden.”

Foute types

“Ik heb het lang niet beseft, maar misbruik heeft mijn leven getekend. Toen ik drie was, ben ik misbruikt door een aangetrouwd familielid. Op mijn veertiende gebeurde dat nogmaals en twee jaar later was er opnieuw een familielid dat niet van me af kon blijven. Ik kampte met angst- en paniekgevoelens. Ook stond ik argwanend tegenover mannen. Ik vond het daarom fijn om in relaties zelf de touwtjes in handen te hebben. Ik had doorlopend vriendjes, maar serieus werd het nooit. Versieren vond ik leuk, maar zodra de buit binnen was, begon ik me te vervelen. En als er dan een andere leuke man voorbijkwam, legde ik het daar stiekem mee aan. Het ging altijd om heel verschillende en soms erg foute types. De crimineel – die voor mij overigens heel lief was – wisselde ik in voor een fysiotherapeut, tot die weer plek moest maken voor mijn getrouwde baas, en ga zo maar door. Dat leidde natuurlijk tot drama’s. Mijn moeder heeft heel wat mannen moeten opvangen die in tranen bij haar aan de deur stonden. Zelf werd ik er ook niet gelukkig van. En dan was er altijd weer die angst en paniek. Ik zocht geregeld psychische hulp, maar ook dat hield ik nooit lang vol.”

Geweldig mens

“Wat ik wél doorzette, was de studie Culturele Maatschappelijke Vorming waarmee ik op mijn 26ste begon. Toen ik klaar was, zocht ik een baan en zo leerde ik Liek kennen. Zij was de leidinggevende met wie ik het sollicitatiegesprek had. Het klikte meteen en we werden vriendinnen. Op het werk was het gezellig, we borrelden geregeld na afloop en ook ’s avonds en in het weekend gingen we veel met elkaar om. Ieder nieuw vriendje dat ik had, kwam ik showen bij Liek en haar man, met wie ik ook goed kon opschieten. Ik vond Liek het allerleukste mens dat ik kende. Zo lief, mooi en grappig. En stoer ook. Ik keek tegen haar op en was soms zelfs wat jaloers op haar. Ik zat altijd maar met die angsten, zij kon het leven veel makkelijker aan en had alles goed op de rit. Als ik toch eens zo stabiel en sterk kon zijn als zij…”

“Maar toch: met verliefdheid had dit allemaal niets te maken. Hoewel ik me wel kan herinneren dat ik me één keer opeens tot haar aangetrokken voelde. We waren samen weggeweest en zij reed terug, in haar oldtimer cabrio. Ik zat aangeschoten op de bijrijdersstoel, onderuitgezakt, en tuurde tussen mijn wimpers door naar Liek. Wat een lekker wijf is ze toch, dacht ik. En: jammer dat ze geen man is, dan zou ik haar wel willen zoenen. Maar net zo snel als die gedachte opkwam, verdween die ook weer.”

Trouwen met spijt

“Ondanks de ene na de andere verbroken relatie, bleef ik verlangen naar echte liefde. Sterker nog: ik wilde trouwen, een gezin. Toen ik eind dertig was, besefte ik dat haast moest maken en ik viel voor de charmes van een collega. Hij verraste me met de uitspraak dat hij graag kinderen met mij zou willen. Achteraf begrijp ik niet dat ik ooit met hem in zee ben gegaan, hij was namelijk geen aardige man. Het ging ook allemaal heel snel, iedereen was er verbaasd over, ook Liek. Maar ik zag dit als mijn laatste kans en terwijl we de bruiloft nog aan het plannen waren, probeerden we al een kind te krijgen. Helaas bleek J. slecht zaad te hebben. Op de dag dat we trouwden, hadden we onze eerste ICSI-behandeling al achter de rug. Hoewel het een prachtige bruiloft was, besefte ik die avond al dat ik een grote fout had gemaakt. Hij liet mij in mijn eentje in de jacuzzi van onze hotelkamer zitten en vond het belangrijker om het cadeaugeld te tellen. Wat voelde ik me eenzaam.”

“Een maand later kwam alles op z’n kop te staan. Die dag nam Liek me apart tijdens een bedrijfsfeestje. ‘Ik zeg het maar één keer,’ zei ze, ‘maar ik vind dat ik het toch een keer moet hebben gezegd. Ik ben al heel lang verliefd op jou.’ Ik staarde haar verbijsterd aan. Die leuke, mooie, gekke, stoere, stabiele vrouw van wie ik al bijna niet begreep dat ze mijn vriendin wilde zijn, was verlíéfd op me? Hoe was het mogelijk?!”

“Achteraf weet ik dat Liek gewoon één keer haar hart wilde luchten. Ze rekende erop dat ik zou zeggen: ‘Nou, als je maar weet dat het nooit wat kan worden.’ Dan was het klaar en over voor haar en kon zij ook weer verder. Maar ik was meteen nieuwsgierig en wilde alles weten over haar gevoelens. ‘Laten we morgen uit eten gaan,’ zei ik. ‘Dan praten we erover.’ Van dat eten kwam in eerste instantie niets. Door de zenuwen dronken we te veel en waren we alleen maar aan het dollen met andere mensen in het restaurant. Maar na afloop zoenden we in een portiek en we konden er niet meer mee ophouden. Wat voelde dit waanzinnig goed.”

MT39 persoonlijk Beeld

Sterke gevoelens

“Maar hoe moest dit nu verder? Liek was al vijftien jaar gelukkig met haar man. En ik zat midden in alweer een nieuw ICSI-traject. Dus nee, ook al voelde ook ik nu vlinders, we konden hier niets mee. Dat wílden we ook niet. Of misschien toch wel…? Er volgden verwarrende maanden. Maanden waarin we veel afspraken, veel zoenden – héél veel zoenden – en elkaar voorzichtig verder ontdekten. Dat was best zoeken, want hoewel de intimiteit verrukkelijk was, was de overstap naar seks niet vanzelfsprekend. Het was onwennig, als twee vrouwen met alleen ervaring met mannen. Maar het ging gepaard met veel lol en lachen en dat versterkte onze band nog meer.”

“Het rare is dat Liek en ik ons allebei niet meer kunnen herinneren hoe onze mannen onze affaire ontdekten. Maar op een gegeven moment, na ongeveer een jaar, wisten ze het en ze waren er behoorlijk ontstemd over. Logisch. Met een andere man kun je nog concurreren, maar hoe neem je het op tegen een vrouw? Voor mij was het toen al lang duidelijk: ik wilde verder met Liek. Want ik vond iets bij haar wat ik nog nooit bij een man had ervaren. Veiligheid, rust, een vertrouwd gevoel. Bij haar durfde ik voor het eerst echt kwetsbaar te zijn, ik gaf me bloot zoals ik dat nog nooit had gedaan. Dat wilde ik nooit meer kwijt. En mijn huwelijk was toch ronduit een misser.”

“Voor Liek lag het wel eveningewikkelder. Zij hield echt van haar man. Maar toch: haar gevoelens voor mij waren sterker. Op een avond waarop onze mannen ons samen voor het blok zetten en de emoties hoog opliepen, zijn wij er met z’n tweeën vandoor gegaan. We vluchtten naar een hotel en toen we daar in elkaars armen lagen, wisten we: oké, we gaan ervoor. We gaan het doen. Jij en ik!”

Op mijn plek

“En toch was die eerste tijd ook moeilijk. Ik woonde al in mijn eentje, terwijl Liek nog dingen aan het afronden was. Liek was in die tijd behoorlijk jaloers. Ze was als de dood dat ik zou vreemdgaan met een man. Maar dat was voor mij helemaal geen optie. Want wat ik bij Liek vond, was echt uniek. Het besef en de woorden zijn pas later gekomen, maar op gevoelsniveau wist ik het toen al: juist omdát ze een vrouw is, ben ik bij haar veel beter op mijn plek.”

“Met mannen was het altijd vechten geweest. Door mijn misbruikverleden zag ik ze allemaal als verachtelijk. Hoe kun je dan ooit een gelijkwaardige relatie met zo’n man hebben? Hoe meer ze voor mij vielen, hoe meer ik bevestigd zag hoe ze zich kunnen laten bespelen en hoe meer minachting ik voor ze kreeg. Het was simpelweg een onmogelijk combinatie. Dat vind ik achteraf heel verdrietig, want die strijd heeft zo veel jaar gekost, en zo veel tranen. Van mezelf en van alle mannen van wie ik het hart heb gebroken. Ook dat vind ik erg. Zij verdienden mijn behandeling niet, maar ik kon gewoon niet anders. Bij Liek kon ik het wél. Trouw zijn, eerlijk zijn, de verbintenis aangaan.”

Angst op de loer

“En gelukkig kreeg ook Liek steeds meer vertrouwen in onze relatie. We zijn gaan samenwonen in het huis waar zij eerder met haar man woonde, nadat we het helemaal hadden verbouwd. En na vijf jaar zijn we getrouwd. Onze bruiloft was prachtig – ik in jurk, Liek in pak – maar werd wel overschaduwd door paniekgevoelens. Daar had ik die dag heel veel last van, waardoor ik niet helemaal kon genieten. Want ja, die problemen speelden nog altijd. De angst lag altijd op de loer: in klantcontacten, bij vergaderingen, in het openbaar vervoer... Gek werd ik ervan. Wat ik ook allemaal had gedaan aan zelfontwikkeling – een opleiding tot yogadocent, reiki, mindfulness en NLP – het haalde níéts uit. Ik wist dat ik er nog eens helemaal in moest duiken, met een serieuze, diepgravende therapie. Maar dat schoof ik lange tijd voor me uit, omdat ik wel wist dat dat erg zwaar zou worden. Vijf jaar geleden, toen ik vijftig was, ben ik dit toch aangegaan. Het was nu of nooit.”

“Zonder Liek was het nooit gelukt, dan had ik nooit de kracht en moed gehad om het verleden aan te kijken. Door het misbruik was ik enorm losgeraakt van mijn gevoel. Ik moest helemaal opnieuw leren voelen. Dat was loodzwaar, het eerste jaar werden de angst en paniek alleen maar groter. Ik kon allerlei dingen niet meer, ging veel uit de weg. Maar Liek was er altijd. Ze heeft me onwijs goed gesteund. Zo veel tranen bij me gedroogd. Door haar had ik de moed om door te gaan. En nu, vijf jaar later, gaat het heel goed met mij. Ik voel me geheeld en ben zo veel sterker en rustiger dan eerst. Wat ben ik daar blij mee. Want nu kan ik pas echt genieten van mijn fantastische leven, met het allerleukste mens dat er maar bestaat. Ik voel me zo vereerd dat zij voor mij heeft gekozen. Ik ben mijn leven lang op de vlucht geweest. Nu ben ik thuis, eindelijk. Bij haar.”

Lydia van der WeideMariël Kolmschot

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden