Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘De familie weet niets van mijn affaire’

nog-nooit-verteld.jpg

De feestdagen kunnen wat Bianca (52) betreft niet snel genoeg voorbij zijn. De man van wie ze houdt zit dan bij zijn gezin en zij voelt zich een vreemde eend in de bijt bij haar familie. “Ik speel al vele jaren toneel maar dat wordt steeds moeilijker.” 

“Vorig jaar had ik me laten overhalen om met oud en nieuw naar mijn moeder te gaan. Mijn zussen en broers zouden er ook zijn en ze benadrukten: ‘Het kan weleens de laatste keer zijn.’ Nu zeggen ze dat te pas en te onpas, onze moeder is al in de tachtig, maar dit keer had ze met kerst met koorts in bed gelegen en maakte ook ik mij zorgen.”

Muurvast

“Dus ik was er, in een feestelijk jurk. Ik deed mijn best opgewekt over te komen, al kon ik me niet op de oudejaarsconference concentreren en dacht ik elk kwartier: ik wil naar huis, naar bed, met de dekens over mijn hoofd. Toen mijn moeder me een kus gaf om twaalf uur keek ze me onderzoekend aan en zei: ‘Volgens mij mis jij iemand.’ Tegen al mijn voornemens in schoot ik vol.”

“Ze sloeg haar armen om me heen en fluisterde in mijn haar: ‘Ik hoop zo dat jij volgend jaar met de feestdagen niet meer alleen bent.’Ja, dat hoop ik ook. Dat hoop ik nu al zes jaar op een rij. Elke keer denk ik: onmogelijk dat de situatie nog langer zo door kan, dit jaar gaat alles veranderen, dit jaar wordt míjn jaar. Tot de feestdagen weer naderen en ik besef dat ik nog steeds muurvast zit.”

“Onze liefde was op”

“Tien jaar geleden ben ik gescheiden. Het liep niet meer tussen mijn man en mij. Onze liefde, die was ontstaan op de middelbare school, was op toen onze kinderen de leeftijd kregen waarop wij elkaar hadden ontmoet. Ik was het die de stekker eruit trok. Ik geloofde dat er meer was in het leven.”

“Hoe, waar, daarvan had ik nog geen idee. Maar als ik naar mijn zoon en dochter keek zag ik dat ze nog veel te jong waren om zich voor het leven te binden. Het was gekkenwerk dat ik dat wel had gedaan.”

Bevrijd

“Na de scheiding voelde ik me bevrijd. Het scheelde dat onze kinderen het niet erg leken te vinden; hun vader en ik bleven dicht bij elkaar wonen, ze liepen in en uit bij ons allebei. Mijn dochter nam me mee uit, ze stimuleerde me om nieuwe ervaringen op te doen. Een paar jaar heb ik van het leven genoten. Ik maakte mooie reizen met vriendinnen en m’n dochter, ging weer een opleiding doen – erg buiten mijn comfortzone maar zo uitdagend – en had af en toe een date.”

“Lang bleven die mannen nooit hangen maar dat vond ik niet erg. Ik wilde voorlopig graag alleen zijn en mezelf ontdekken. Inhalen wat ik vroeger allemaal had gemist. Van mijn familie kreeg ik toen al vragen. Ik was de enige van de broers en zussen die alleenstaand was. Op elke verjaardag, en zeker met de feestdagen, zaten ze te vissen of er al een man in mijn leven was.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘Niemand kent mijn drankverleden’

Tijdelijke affaire

“Het eerste jaar dat ik Roland verzweeg voelde dat nog als een spannend geheimpje. Ik had Roland ontmoet via mijn werk. Hij was een collega van een ander filiaal met wie ik een project had gedaan. Het klikte meteen tussen ons en al mailend was de vonk overgesprongen. Dat hij getrouwd was, vond ik in het begin niet eens zo erg. Ik zag het als een tijdelijke affaire. Natuurlijk was het vervelend dat ik meewerkte aan bedrog, maar ik wist dat hij vaker was vreemdgegaan en suste mijn geweten met de gedachte dat het zíjn verantwoordelijkheid was.”

“Ik genoot van die paar keer per maand dat wij elkaar zagen en zo heftig vreeën als ik nog nooit meegemaakt had. De eerste kerst dat ik hem kende, maar die we vanzelfsprekend niet samen doorbrachten, stuurde hij me doorlopend sensuele app’jes. Ik beantwoordde ze stiekem onder de grote tafel waar ik met mijn familie aan zat en voelde me puberaal ondeugend. En helemaal in control.”

Ideale man

“Ik had nog geen idee dat ik dat jaar echt verliefd zou worden. Hoe vaker Roland en ik elkaar zagen, hoe meer we praatten, en ik ontdekte dat hij in alle opzichten mijn ideale man was. Nou ja, behalve dan dat hij getrouwd was, natuurlijk. Maar dat zou niet lang meer duren, drukte hij me op het hart.”

“Nog even, en zijn kinderen zouden het huis uitgaan en dan zag hij geen reden meer om de schijn van zijn huwelijk nog langer op te houden. Want nee, ik kon gerust zijn: hij deelde niet meer met zijn vrouw dan de zorg voor de kinderen. Zijn taak als vader wilde hij nog volbrengen – dan was hij van mij.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

“Ik was ziek van gemis”

“Op dat moment dacht ik dat dit een, hooguit twee jaar zou duren. Maar zijn oudste dochter woont op haar vijfentwintigste nog steeds thuis. Ze kampt met depressies. Dat vind ik oprecht vreselijk; maar mijn leven staat hierdoor al jaren in de wacht. Ik moet nog altijd geduld hebben tot Roland zich vrij kan maken. Dat is tegenwoordig gelukkig vaker dan vroeger; maar al onze ontmoetingen vinden plaats in het geheim.”

“Dat ik zo in de schaduw moet staan, dat niemand over ons mag weten en dat ons leven zich afspeelt tussen de muren van mijn huis begint me steeds meer op te breken. Ik heb onze relatie al vele malen verbroken, omdat ik het gewoon niet meer trok. Eenmaal hebben we zelfs drie maanden geen contact gehad; maar ik was ziek van gemis. Ik kan niet zonder die man, ik wil het ook niet, zeker niet na al die jaren die ik al in hem geïnvesteerd heb.”

“Als hij niet voor mij kiest, is het echt over”

“Ondertussen speel ik ook al vele jaren toneel. Hoewel er een paar mensen om mij heen zijn die op de hoogte zijn weten anderen, zoals mijn familie, niet beter dan dat ik alleenstaand ben. Als ze daar vragen over stellen, praat ik er altijd omheen. Dat wordt steeds moeilijker. Het zou mij niet verbazen als mijn moeder precies weet hoe het zit.”

“Dit jaar ga ik absoluut níet naar de familiebijeenkomst met oud en nieuw. Ik kan het niet meer aan. Ik regel een slaappil en kruip om negen uur in bed. En ik ben er heel zeker van: als Roland dit jaar niet voor mij kiest, is het echt, echt over tussen ons.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.  

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-53. Je kunt deze editie hier nabestellen.

 

 

 

Ook interessant