Carol is bewust kinderloos: ‘De vooroordelen waren niet van de lucht’

Deel dit artikel:

Carol Vink (50) heeft een vriend, werkt als zelfstandig ondernemer aan virtual reality-projecten voor medische toepassingen en is bewust en blij kinderloos. “Dat ik geen moeder ben geworden betekent niet, wat veel mensen denken, dat ik niets met kinderen heb. Zo ben ik dol op mijn petekind, de oudste dochter van mijn beste vriendin. En ik ben voogd voor de kinderen van mijn zus en van de zus van mijn toenmalige partner.

Natuurlijk wilde ik dat!

Morele plicht, maar ook een eer

Mijn ex en ik zagen het als onze morele plicht en we vonden het destijds een eer dat we hiervoor werden gevraagd. Mocht er iets misgaan met de ouders, en we hadden om die reden kinderen in ons leven gekregen, dan hadden we daar absoluut een modus voor gevonden.

De enige voorwaarde die we stelden was dat niet beide ouderparen in hetzelfde vliegtuig zouden stappen, want dan zouden we ineens zeven kinderen onder onze hoede hebben, mócht er iets gebeuren.

Anders dan anderen

Rond mijn achtste besefte ik dat ik anders was. Ik speelde met vriendinnetjes buiten toen de buurvrouw langsliep met een kinderwagen, waarin een kersverse baby lag te slapen. Mijn vriendinnetjes renden op de kinderwagen af, maar ik begreep oprecht niet waarom iedereen die baby wilde knuffelen. Ik herkende die behoefte niet. Waarom niet, daar kon ik toen nog geen woorden aan geven.

Ik ontmoette mijn ex zo rond mijn 21ste. Dat ik geen kinderen wilde kwam hem goed uit, want voor hem hoefde het ook niet. En eigenlijk was daarmee de kous af, want ook in de jaren die volgden veranderden we allebei niet van standpunt. Wij zouden geen vader en moeder worden. Zoals sommige mensen heel zeker weten dat ze wél kinderen willen, wist ik heel zeker dat ik ze niet wilde.

Sterilisatie

Op mijn 27ste besloot ik om me te laten steriliseren. De huisarts, die mij al mijn hele leven kende, begreep mijn behoefte en stuurde me door naar het ziekenhuis. Mijn toenmalige echtgenoot, we waren inmiddels getrouwd, ging met me mee. Het was tenslotte best een ingrijpende beslissing voor iemand van mijn leeftijd.

Er was keuze uit drie manieren: knippen, branden of klemmen. Als ik voor één van die manieren koos, was een eventuele hersteloperatie nog mogelijk. Als ik voor alle drie tegelijk ging, was er geen weg terug. Ik koos voor alle drie de methodes in één keer. En wat was ik opgelucht na de operatie. Het voelde als een bevrijding. Mijn ouders die ik van tevoren had ingelicht, reageerden begripvol, ze kenden hun dochter. Mijn zus vond het lastig, omdat haar eventuele kinderen geen neefjes en nichtjes zouden krijgen.

Verantwoording afleggen

De reactie van mijn zus snap ik, maar ik had hem niet zien aankomen. Zoals ik veel reacties niet heb zien aankomen. Vooral rond mijn dertigste bleef de vraag wanneer er kinderen gingen komen zelden uit. En elke keer als ik vertelde dat er geen kinderwens was, voelde het alsof ik verantwoording moest afleggen.

Sommigen dachten dat er iets met mij aan de hand was. Ze vermoedden een incestueus verleden of misschien was ik frigide? Onzin natuurlijk. Ook hoorde ik dat men het jammer vond dat ik geen kinderen zou krijgen, omdat ik zo’n leuke moeder was geweest.

Vooroordelen

Dat ze mij een aardig mens vonden paste blijkbaar niet bij hun beeld van een vrouw zonder kinderwens. Ook andere vooroordelen waren niet van de lucht; dat ik van veel geld uitgeven houd bijvoorbeeld, dat ik nogal carrièregericht ben of een egoïst.

Soms had ik de puf om erop in te gaan. Maar omdat ik er op een bepaald moment zo gek van werd mezelf te moeten verdedigen, vertelde ik dat ik geen kinderen kón krijgen. Gezien mijn sterilisatie was daar geen woord van gelogen. Meestal hielden ze dan hun mond en dropen ze af met het schaamrood op de wangen.

Grote verantwoordelijkheid

Hoewel de kern van mijn besluit ligt in het feit dat ik gevoelsmatig geen kinderen wil, zijn er ook wel enkele verstandelijke argumenten die ervoor hebben gezorgd dat ik kinderloos ben gebleven. Mijn vrijheid is voor mij een groot goed. Wat ook meespeelde is de angst dat ik weinig met mijn kind zou hebben: je hebt nu eenmaal leuke en minder leuke mensen en wie garandeert mij dat ik een leuk exemplaar op de wereld zet?

Bij geboorte ligt het karakter voor een klein deel vast, maar verder heb je een blanco boek in handen. Als ouder ben jij verantwoordelijk voor het schrijven van dat boek en dat is in mijn ogen een grote verantwoordelijkheid. Bovendien wil ik geen kinderen grootbrengen in deze steeds minder gezellig wordende maatschappij – maar ik denk dat iedereen, met of zonder kinderwens, daar weleens over nadenkt.

‘Geen kinderen willen maakt je niet abnormaal’

Dat mijn man en ik uiteindelijk zijn gescheiden heeft niets te maken met het uitblijven van kinderen. En gelukkig wenste mijn nieuwe vriend, die ik tien jaar geleden heb ontmoet, ook geen liefdesbaby. Of ik mezelf als eenzame oude dame aan de kersttafel zie zitten? Nee, hoor. Vrienden zat en ze zijn allemaal welkom, ook hun kinderen en kleinkinderen.

Dat ik mijn verhaal vertel is omdat ik wil laten zien dat je ook gelukkig kunt zijn zonder kinderen. Kinderen hebben is normaal, maar geen kinderen willen maakt je niet abnormaal.

Sterk in je schoenen staan

Nog steeds lijkt het not done om geen kinderwens te hebben en moet je sterk in je schoenen staan om de vooroordelen het hoofd te kunnen bieden. Leven en laten leven, daar gaat het om. Moeder zijn is niet het hoogst haalbare in het leven van een vrouw. Ik ben zo veel meer dan alleen geen moeder. Ik ben Carol. De vrouw van, dochter van, tante van, collega van en vriendin van.”

Fotografie | Mariel Komschot
Tekst | Ymke van Zwoll
Visagie | Nicolette Brondsted, Tirzah Waasdorp

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-34
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief