Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Barthe (58) woonde ten tijde van 9/11 in New York: ‘We moeten wat doen! Maar wat?’

barthe-58-woonde-ten-tijde-van-9-11-in-new-york-we-moeten-wat-doen-maar-wat.jpg

Twintig jaar geleden keken we overal ter wereld in shock en met verbijstering naar de aanslagen in New York, waar op 11 september 2001 gekaapte passagiersvliegtuigen de twee wolkenkrabbers invlogen van het World Trade Center. In Nederland leek het ver weg, maar Barthe Stokhuyzen (58) zat er middenin: zij woonde ten tijde van 9/11 in Greenwich, net buiten New York.

Ze vertelt ons wat zij, haar man Marc en hun twee kinderen van toen vijf en zeven jaar oud, op die dag meemaakten. “Ons New York- avontuur was van de een op de andere dag afgelopen.”

‘Blijf waar je bent’ én ‘Ga weg!’

Het was 8.46 in New York op de ochtend van 11 september 2001 toen het gekaapte passagierstoestel de North Tower van het World Trade Center invloog. “Mijn zoon en dochter waren net naar school gebracht”, vertelt Barthe. “Ik zou naar mijn werk gaan, en keek nog even naar de tv. ‘Blijf waar je bent’,  klonk het. En: ‘Ga weg!’ De berichtgeving was onduidelijk, tegenstrijdig.. Maar ik dacht alleen maar: ik moet de kuikens ophalen!”

Fight, freeze or fear, hoe reageer je in zo’n bizarre situatie? Bij mij was het duidelijk fight. Ik realiseer me op dit moment weer zo erg dat ik toen twintig jaar jonger was. Dat ik daarom zo kon reageren: schouders eronder, dacht ik. ‘Het is oorlog’, riep iedereen. ‘We moeten wat doen!’ Maar wat? Het luchtruim was afgesloten, het telefoonnetwerk lag plat..”

‘Je stikte bijna in Manhattan’

Barthe stond op het punt om naar haar werk te vertrekken, maar haar man Marc was al in New York. “Een werkdag begint in Manhattan namelijk gruwelijk vroeg: vanaf zes uur ’s ochtends zit men al klaar. Bijna niemand had een mobiel in die tijd, en al heel erg snel waren alle lijnen verbroken.” Urenlang kon Barthe hem dan ook niet bereiken: “Er was geen trein, geen auto en overal was stof. Je stikte er bijna. Hij is gaan lopen, tot hij uiteindelijk een taxi vond.  Hij heeft er twaalf uur over gedaan om terug naar huis te komen. Al die tijd wist ik niets.”

Een engel op zijn schouders

Maar dat is niet de enige over wie ze zich zorgen maakte. Een vriend van het gezin, die in Londen woonde, logeerde bij ze. “Hij had een werkmeeting in de Twin Towers, ook al zo enorm vroeg in de ochtend. Hij had zijn afspraak verzet, van tien uur naar dat eerdere tijdstip.” Zijn vrouw, die achterbleef in Londen, belde Barthe in paniek op. “’Wat weet je al?’, ‘Waar is hij?’, vroeg ze.

 “Niemand wist iets, maar die vriend heeft het gered. Gelukkig, het had zo ook heel anders kunnen aflopen. Een engel op zijn schouders, zegt hij zelf. Na 9/11 in New York is hij heel religieus geworden.”

Levensreddende traditie

Maar hij is niet de enige die geluk had op 9/11, vertelt Barthe. Ook voor veel vaders uit het dorpje waar ze woonden, had het heel anders kunnen lopen. “Die 11 september was namelijk ook de eerste schooldag, en het is in Greenwich traditie dat dan de vaders hun kinderen naar school brengen. En daardoor later op kantoor komen..”

De dagen na 9/11

“In de dagen na 9/11 heb ik onze kinderen geen tv laten kijken. Ik wilde hen toch op een of andere manier beschermen van de beelden, van alles wat er gebeurd was zo dicht bij waar we woonden.” Er veranderde veel na 9/11 in de wereld, maar vooral in Amerika. “De economie stortte in. Expats gingen terug. Ook wij hebben ons huis verkocht en zijn terug naar Europa gegaan. Ons New York-avontuur was van de een op de andere dag afgelopen, na die aanslagen. Nog steeds vind ik het vervelend om de beelden van die dag te zien.”

Beeld | Getty Images

Ook interessant