null Beeld Redactie
Beeld Redactie

Astrid is getrouwd met een alcoholist: ‘Met drank op kwam het beest in hem elke keer weer naar boven’

Astrid zit al 34 jaar gevangen in een afschuwelijk huwelijk met een alcoholist. Pas toen ze vorig jaar een man ontmoette die haar heel gelukkig maakt, nam ze de beslissing om te gaan scheiden.

“Hoe is het mogelijk dat ik op mijn leeftijd nog zo verliefd ben geworden! Ik had het nooit verwacht en was ook niet op zoek. Toch is het me overkomen en eindelijk geniet ik van het leven.”

Een flinke afwijking op seksgebied

“Na een fijne jeugd bij lieve ouders kreeg ik op mijn veertiende een vriend die acht jaar ouder was. Toen ik eenmaal bij hem woonde, ontdekte ik dat hij een flinke afwijking had op seksgebied. Hij keek veel porno, las seksboekjes en wilde alles op mij uitproberen. Ik was veel te jong om te begrijpen dat dit niet normaal was. Pas toen ik bij hem weg was, besefte ik dat hij me twee jaar lang seksueel had mishandeld. Na deze ervaring wilde ik lang niets meer van mannen weten. Ik woonde bij mijn ouders en richtte me helemaal op hen. Mijn moeder was invalide en had veel verzorging nodig.”

Spijt op mijn trouwdag

“Slechts één keer kreeg ik gevoelens voor iemand, maar hij was ziek en overleed voordat het echt iets kon worden. Toen ik Henk ontmoette, was ik al 33. Henk deed aardig tegen me en ik had een grote kinderwens. Maar als ik terugkijk, ben ik nooit verliefd geweest. En eigenlijk had ik op onze trouwdag al spijt dat ik met hem in zee was gegaan. Toen al wist ik dat Henk veel dronk en dan agressief kon worden. Nooit fysiek, maar verbaal des te meer. Na drie miskramen en een moeilijke bevalling – de navelstreng zat om het halsje gedraaid – hield ik een prachtige dochter in mijn armen. Zij werd het centrum van mijn bestaan en ik kon al mijn liefde bij haar kwijt. Die liefde voelde ik toen al lang niet meer voor mijn man. Hij was avond aan avond dronken, tikte twaalf halve liters weg en ging vaak als een beest tegen me tekeer. Toch kreeg ik met hem ook nog een lieve zoon.”

Op straat gezet

“Ondertussen ging het tussen mijn man en mij steeds slechter. Ik wist dat ik weg moest, maar wist niet waarnaartoe. Ik had natuurlijk mijn ouders, maar zij waren juist dol op Henk. Dat hij altijd zo aardig was voor mijn moeder, had ik altijd als groot pluspunt beschouwd, nu zag ik ook de nadelen. Want zij zei steeds: ‘Geef hem nog een kans.’ En: ‘Jullie zullen allebei wel schuld hebben aan de vele ruzies.’ Het is waar dat ik hem altijd een weerwoord gaf, maar er viel gewoon niets met hem te beginnen. Met drank op kwam het beest elke keer weer naar boven. Soms zette hij mij en de kinderen midden in de nacht op straat. Toch liet hij me altijd weer binnen. En ik ging ook telkens weer terug.”

null Beeld

Continue vernedering

“Ik had niet genoeg eigen inkomen, dus hoe kon ik dan een nieuw bestaan met mijn kinderen beginnen? Die ene keer dat ik uit wanhoop toch met hen naar mijn ouders ging, zwichtte ik na drie maanden voor beloftes dat alles anders werd. Natuurlijk gebeurde dat niet. Maar uiteindelijk raak je eraan gewend om continu te worden vernederd en uitgescholden. Ik vluchtte in mijn werk als schoonheidsspecialiste en in mijn kinderen. Ik zat altijd boven met hen, dat werd mijn terrein. Mijn man leefde beneden en ik ging hem zo veel mogelijk uit de weg. Ondertussen wist niemand hoe het er thuis aan toeging. De schaamte was te groot. Maar wat ging ik eronder gebukt. Ik dacht geregeld: voor mij hoeft het leven niet meer.”

Lees ook: ‘Mijn beste vriendin drinkt veel te veel’

Lieve woorden

“En toen kwam Rob in mijn leven. Of beter gezegd: kwam Rob terúg in mijn leven. Rob is orthopeed en achttien jaar geleden kwam ik bij hem in behandeling. Hij is een vrolijke man met het hart op de tong. ‘Wat ben jij toch mooi!’ had hij indertijd een keer gezegd. Dat raakte me diep, want complimentjes kreeg ik nooit. Maar ik wist dat Rob getrouwd was en toen ik merkte dat ik steeds meer gevoelens voor hem kreeg, nam ik afstand van hem. Vorig jaar kwam ik per toeval toch weer bij hem terecht. Hij begroette me met de woorden: ‘Je bent nog altijd net zo mooi.’ En ik was op slag weer verkocht.”

Ik voel me gezien en gehoord

“Zijn vrouw bleek overleden en we praatten steeds langer met elkaar. Op een dag vroeg ik: ‘Ben jij weleens verliefd?’ ‘Nee,’ zei hij, ‘dat is al heel lang geleden.’ ‘Ik ben het wel,’ zei ik. ‘Op jou.’ Hij zag dat niet aankomen en hield eerst de boot af. Hij had helemaal geen tijd voor een vrouw in zijn leven, zei hij. Toch is de vonk daarna overgeslagen. En wat ben ik daar gelukkig mee. Voor het allereerst in mijn leven voel ik me gezien en gehoord. Is er iemand die me complimentjes maakt, lieve dingen zegt en als ik sta te koken even achter me komt staan en me een knuffel geeft. En dan is hij ook nog eens heel zorgzaam. Ik weet gewoon niet wat me overkomt.”

Nieuwe start

“Pas door Rob besefte ik ten volle in wat voor afschuwelijke situatie ik thuis zat. Nog altijd, nu al 34 jaar: het is toch niet te geloven? Ik moest weg, wist ik, hoe sneller hoe beter. Dus ik ben nu heel hard op zoek naar een eigen woning, om eindelijk op eigen benen te staan. Helaas valt dat niet mee. Er zijn overal wachtlijsten, ook voor senioren zoals ik. Rob, mijn steun en toeverlaat, heeft onlangs een wanhoopskreet geschreven naar het ministerie van volkshuisvesting. Dat had geen nut; ze adviseerden me om naar een daklozenopvang te gaan. Toch is er hoop: mogelijk heeft een bevriende makelaar iets voor me. En mijn man, met wie de scheiding inmiddels is ingezet? Die interesseert het allemaal niets. Als hij zijn halve liters maar heeft. De benedenverdieping waar hij slaapt, ruikt naar een bierfabriek. Wat zal ik blij zijn als ik daar straks voor de laatste keer de deur achter me dichtsla. Hopelijk liggen er daarna nog veel gelukkige jaren voor me. Samen met Rob.”

Lees ook: Trynke was verslaafd: ‘Ik wilde verdoven, verdringen, verdwijnen. Om maar niet te voelen’

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der WeideRedactie
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden