MT22 M22 Dromen durven doen Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

Astrid: ‘De beslissing om te emigreren, namen mijn man en ik heel spontaan’

Na een berg tegenslagen verhuisde Astrid Bos (58) vorig jaar zomer met haar man naar Curaçao. Het was tijd om te gaan genieten.

Geen spijt

“We hebben nog geen dag spijt gehad dat we naar Curaçao zijn verhuisd. We wonen dertig tellen met de auto van het mooiste strand van het eiland, Cas Abao. Het is hier heel ontspannen leven. De zon zorgt voor een goede sfeer en de Curaçaoënaars zijn superaardig. In het begin zeiden we: ‘We doen dit drie jaar,’ maar nu denken we: misschien blijven we wel voor altijd. Wel is het zwaar dat ik mijn moeder en kleindochter in de steek moest laten, maar we facetimen veel en elke drie maanden bezoek ik ze.”

Afscheid van een rottijd

“De beslissing om hiernaartoe te emigreren, hebben mijn man en ik heel spontaan genomen. Een vriend van mijn zoon vertelde over zijn plannen naar Curaçao te verhuizen en ik dacht: dat wil ik ook. Tot mijn stomme verbazing zei mijn man: ‘Ik gun het jou, we gaan het doen!’ We verkochten ons huis en vonden via een Nederlandse makelaar op Curaçao een huis. Heel raar hoe snel dat is gegaan. Achteraf denk ik: hoe kan het dat we dit zomaar pats-boem hebben gedaan? Maar eigenlijk weet ik het wel: mijn man is achttien jaar ouder dan ik en we willen genieten van de tijd die we samen nog hebben. Ook wilde ik afscheid nemen van een rottijd. Ik heb namelijk best wat meegemaakt in mijn leven.”

Moeilijke tijd

“In mijn jeugd had ik te maken met een veeleisende vader voor wie het nooit goed genoeg was. En toen mijn eerste echtgenoot tijdens zijn werk als vliegtuigmonteur naar beneden viel en hersenbeschadiging opliep, kwam ik er ­alleen voor te staan met drie kleine kinderen. Gelukkig had ik mijn werk als manager van twee zwembaden. Toen ik na 37 jaar keihard werken zomaar werd ontslagen, brak ik. Mijn wereld stortte in; mijn werk was mijn passie én mijn manier om aan mijn vader te bewijzen dat ik wél goed genoeg was. Maar misschien had dat ontslag zo moeten zijn, want anders was ik nooit naar Curaçao gegaan. Mijn vader mopperde altijd dat ik zo sloom was, maar hier op Curaçao geef ik eraan toe. Ik loop de hele dag op blote voeten, klus wat in huis en tuin en lig elke ochtend in ons zwembad. Ik ben veel rustiger. Vaak denk ik: wat kun je als mens toch veel verdragen als je flexibel bent. Ik wil een boek schrijven over alles wat ik heb meegemaakt. Maar dan wel zoals ik mijn leven heb ervaren: met een lach en een traan dus.”

Mariska Vermeulenredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden