Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Hij van Antoinette Hertsenberg: Niko Koffeman

nicokoffeman.jpg

Hoe is het om de partner van een bekende Nederlander te zijn? Deze week: Eerste Kamerlid (Partij voor de Dieren) en communicatieadviseur Niko Koffeman (59), man van presentatrice Antoinette Hertsenberg (53).

“Als copywriter voor een reclamebureau deed ik veel voor charitatieve instellingen. Antoinette was campagneleider bij de Anti-Vivisectie-Stichting tegen dierproeven. Ze hadden geen geld, maar vroegen of ze een keer langs mochten komen voor advies. Toen we elkaar bij die gelegenheid ontmoetten, dacht ik: zó, wat een pittige dame is dat. Daarna hebben we elkaar lang niet meer gezien. Via via hoorde ik dat ze weg was bij de stichting, op wereldreis was gegaan, maar vanwege het overlijden van haar vader eerder was teruggekomen. Ik werkte veel voor de Dierenbescherming en toen ik hoorde dat die een campagneleider nodig hadden, dacht ik direct aan Antoinette. Dus ik stuurde haar een kaartje om haar op die vacature te 
attenderen. Ze werd aangenomen en vervolgens kwamen wij zeer intensief samen te werken. Ik was de reclamemaker, zij de klant. Het heeft nog even 
geduurd voordat we verliefd op elkaar werden, maar qua levensinstelling en idealen zaten we meteen helemaal op één lijn. Ik was erg onder de indruk van haar onverzettelijkheid. Als zij vindt dat iets niet oké is, gaat ze er helemaal voor om te zorgen dat het stopt. Hoeveel inzet dat ook van haar vraagt en ongeacht wat anderen daar voor commentaar op hebben. Zo werd haar van verschillende kanten afgeraden om te ageren tegen de plezierjacht, oftewel: het louter voor de lol jagen op dieren. Veel jagers bekleden immers invloedrijke maatschappelijke posities en dus zou onze anti-jachtcampagne weleens schadelijk kunnen zijn voor haar carrière. Dat liet haar koud. Zij zou haar principes nooit opofferen voor een carrière. Grappig is natuurlijk wél dat het juist die campagne is geweest die haar uiteindelijk een carrière bij de televisie heeft bezorgd. Al hadden we dat geen moment voorzien. Ze had ook helemaal geen ambitie in die richting. We hadden een persbericht verstuurd en daar reageerde de redactie van Nova op. Antoinette werd uitgenodigd om in de studio de discussie aan te gaan met een overtuigd jager. Dat deed ze zó voortreffelijk, dat er vervolgens twee omroepen waren die haar een 
aanbod deden. Ze vroeg mij wat ik ervan vond. In eerste instantie was ik er niet zo’n voorstander van, want ik dacht: daar gaat onze goede woordvoerder voor de Dierenbescherming. Maar terugblikkend is het natuurlijk heel goed dat ze het wél heeft gedaan. Ook voor onze relatie is het waarschijnlijk goed 
geweest dat we beroepsmatig ieder ons weegs gingen. Anders zaten we elkaar misschien wel wat te veel op de huid. We waarderen elkaars werk, maar praten er thuis relatief weinig over. We vinden het heerlijk om daar thuis even niet mee bezig te zijn.

Het eigenzinnige van Antoinette heb 
ik zelf ook. Ik ben mijn hele leven al 
vegetariër en drink geen koffie, thee of alcohol. Mijn ouders hebben mij en mijn zus een zo gezond mogelijk leefpatroon meegegeven. Dat is karaktervormend geweest, want je ontmoet veel tegenwind als je zegt dat je niet rookt, niet drinkt en geen vlees eet. Ik heb het 
eerder als een stimulans in mijn ontwikkeling ervaren dan als iets wat me in de weg heeft gezeten. Zo was ik trots op de pacifistische ideeën van mijn vader en werd ik zelf ook dienstweigeraar. Toen Antoinette en ik een relatie kregen, was ze helemaal klaar met het rooms-katholieke geloof. Ze had meneer pastoor bestookt met vragen, maar hij had er niet één kunnen beantwoorden. Ik ben zevendedagsadventist en ze was natuurlijk benieuwd naar de achtergrond van mijn levensbeschouwing. Ook daarin hebben we elkaar gevonden.

‘Door onze ouders werden we voor elkaar gewaarschuwd’

Antoinette en ik hebben zelden ruzie. Zij is heel gefocust en geordend en ik ben wat chaotisch en sneller afgeleid. Toch zorgt dat nooit voor wrijving, omdat ze dat van mij accepteert. Ook al vindt ze mijn gebrek aan structuur niet fijn, ze blijft er kalm onder. Iets wat ik heel erg in haar waardeer. Veel mensen kunnen zich dat amper van haar voorstellen. 
Ik hoor dat ook van stagiaires op de 
redactie van Radar. Die krijgen vaak van thuis als reactie: ‘O, nee, werk je samen met die bitch?’ Dan is het thuisfront meestal hoogst verbaasd als ze horen dat Antoinette juist een heel lieve vrouw is. Haar vechtlust en pitbull-mentaliteit zet ze alleen in als de rechtvaardigheid op het spel staat. Als dat niet het geval is, zie je een hartelijke, vrolijke vrouw met wie je enorm kunt lachen. Ze is trouwens ook nog een schildertalent. De afgelopen jaren heeft ze zich toegelegd op schilderen en nu hangen hier de mooiste 
doeken aan de muur. Ruim tweeëntwintig jaar geleden, kort voordat we gingen trouwen, werden we allebei gewaarschuwd. Haar moeder zei tegen haar: ‘Jij was altijd gewend de broek aan te hebben in je relaties, maar houd er 
rekening mee dat dit nu met Niko anders zal zijn.’ Frappant genoeg zei mijn vader hetzelfde tegen mij over Antoinette. Daar hebben we toen allebei hartelijk om gelachen. Overigens denk ik dat mijn vader het meest gelijk heeft gekregen.” (lacht). “Dat is niet erg, want het gebeurt nooit op een vervelende manier. Antoinette heeft een natuurlijk leiderschap waar onze drie kinderen en ik 
alleen maar wel bij varen.”

Lees het hele interview in Margriet 2018-10, bestel deze editie na via magazine.nl.

Interview | Mieke van Wijk
Fotografie | Marloes Bosch

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant