Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Annette: ‘Je hart wordt gewoon wat groter als er een kind bij komt’

annette-je-hart-wordt-gewoon-groter-als-er-een-kind-bij-komt.jpg

Veertig jaar geleden liep ik op het plein in Bogota, Colombia, voor de grote kathedraal met in een draagdoek mijn pasgeboren kindje. Haar moeder had haar afgestaan omdat ze niet voor haar kon zorgen, wat ik een immense daad van liefde vond. Ik mocht voor haar kind gaan zorgen.

“Vanaf het eerste moment werd ik overspoeld door een liefde voor dat kleine meisje dat ik tot dat moment nog niet kende. Tot dan toe draaide de wereld toch vooral om mezelf, maar toen, lopend over dat plein met haar lichte gewicht tegen mij aan, begreep ik dat je meer van een ander kunt houden dan van jezelf.”

Drang om te beschermen

“Tegelijk met de liefde kwam de angst en de drang om dit wezentje te beschermen. Niemand zou haar pijn mogen doen, want dan zouden ze met mij te maken krijgen. Dat gevoel is er nog steeds, het omvat inmiddels drie kinderen. Je denkt dat je van niemand meer zo veel kunt houden als van je eerste kind, maar je hart wordt gewoon wat groter als er een kind bij komt. Het voornemen om mijn kinderen tegen alles en iedereen te beschermen heb ik niet kunnen waarmaken.” 

Meer van Annette:
Annette: ‘Was ze echt zo opofferingsgezind dat ze hem zijn geflirt gunde?’

Voor alles bang

“Ik probeer het nog steeds wel, al wordt het moeilijker omdat ze alle drie al lang volwassen zijn en de wereld in zijn getrokken. Ik ben toen ze opgroeiden voor alles bang geweest: dat ze zouden verongelukken, ziek zouden worden, verkeerde vrienden zouden krijgen, alcohol of drugs zouden gaan gebruiken, ongelukkig zouden worden, zouden zakken voor examens… Gek genoeg zijn ze toch zonder al te veel kleerscheuren groot geworden.”

Een nieuwe ochtend

“Nog altijd, elke ochtend als ik wakker word, bezetten ze als eerste  mijn hoofd. Dan bedenk ik wat ze doen, hoe het met ze gaat, of er reden is om me zorgen te maken en of ik iets kan doen. Ik realiseer me met trots dat de oudste het zo goed doet met haar pleegdochter en met haar werk, verheug me met de middelste op de komst van haar tweede kindje en herinner me huiverend dat de jongste over het balkon van de buren zijn flat was in geklommen (driehoog!) omdat hij zijn sleutel was vergeten. Gelukkig had hij zijn balkondeur opengelaten, wat hij natuurlijk nooit had moeten doen, en waren de buren thuis en bereid om hem vast te houden, zodat hij niet naar beneden zou storten. “

“Dit soort dingen wil ik wel en niet weten, maar als het moet liever achteraf dan tevoren. Het helpt natuurlijk voor geen meter, maar als ik ze zo alle drie heb ingesponnen in mijn gedachten ben ik er weer even gerust op. Ze zijn voor vandaag veilig, het gaat goed, ik kan ze bellen. Morgen is er weer een nieuwe ochtend.”

Deze column van Annette stond in eerder Margriet 39. Deze editie nabestellen kan via lossebladen.nl

Ook interessant