Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Annette: ‘Hij schrijft zijn geschiedenis door bouwstenen uit Amsterdam en Lima te verzamelen en op elkaar te leggen’

teaser-annette.jpg

Achter de vader en zijn zoon loop ik de Amsterdamse straat in waar de vader is opgegroeid. Ze halen jeugdherinneringen op. We stoppen voor zijn ouderlijk huis waar nu andere mensen wonen. De vader vertelt: ‘Kijk hier voetbalden we op straat, dit was het doel van Ajax en dat van Blauw Wit en als er een auto kwam vroegen we of ze verderop wilden parkeren, omdat hij in het doel stond. En door het zolderraam daar, klommen we via de dakgoot op het platte dak.‘”

De zoon leeft mee. Ik huiver als ik zie hoe hoog en smal die dakgoot is. En het huis is vier verdiepingen hoog. ‘Mocht dat van je moeder,’ vraag ik. Het mocht, maar de vraag is irrelevant en ik besef mijn plaats. Dit is van hun samen.

Jeugdherinneringen van zijn vader

De zoon heeft het voorgesteld. Hij wilde een keer samen door de jeugdherinneringen van zijn vader lopen. Ik hoef niet mee, maar mag wel. Sinds onze geadopteerde zoon zijn biologische familie in Peru heeft gevonden, is hij nog meer gemotiveerd om te leren wie hij is. Hij is het kind van de moeder waaruit hij is geboren, maar die niet voor hem kon zorgen. Hij lijkt op het zusje dat wel bij die moeder is opgegroeid. Maar hij lijkt ook op de vader met wie hij nu door Amsterdam loopt. De vader van wie hij houdt en die hij bewondert en aan wie hij zich soms ergert, maar dat mag, want het is zijn vader.

Lees ook:
Annette: ‘In mijn herinnering viel elke verjaardag vroeger weer ietsje tegen’

‘Steeds beter weet hij wie hij is’

De vader vertelt verder. Omdat hij door zijn oude buurt loopt, voelt hij de jongen die hij was. ‘Kijk hier was mijn bewaarschool en hier was de smederij van mijn opa. Hiervandaan liep ik naar de Volkskrant, waar ik vanaf mijn zestiende werkte als redactiebediende en in dit café gingen we wat drinken als de krant naar bed ging.’ De zoon luistert. Hij kan goed luisteren. Stelt de juiste vragen. Hij schrijft zijn geschiedenis door bouwstenen uit Amsterdam en Lima te verzamelen en op elkaar te leggen. Steeds beter weet hij wie hij is en dat hij kan kiezen vanuit een rijkdom aan ervaringen.

‘Ik wilde dat je trots op mij was’

Bij koffie en appeltaart vertelt de zoon zijn vader dat hij voetballen ook leuk vond. ‘Maar ik stopte ermee. omdat ik me te veel uitsloofde voor jou en geblesseerd raakte. Ik vond het lastig dat jij ons elftal trainde. Ik wilde dat je trots op me was en wilde trots op jou zijn. Als de jongens kritiek op jou hadden wilde ik het voor je opnemen maar ook bij hen horen.’ De vader begrijpt het. ‘Ik wilde jou niet voortrekken,’ zegt hij. ‘Daarom stelde ik je soms pas in de tweede helft op.’ De zoon begrijpt hem ook.”

Ik luister en hou veel van hen. Vraag me af of hij mijn geschiedenis ook wil horen. Maar eigenlijk hoeft dat niet. Ik ben hun vrouw en moeder en dat is genoeg.

Deze column van Annette verscheen eerder in Margriet 48 -2021. Dit nummer nabestellen kan via lossebladen.nl.

Ook interessant