Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Annette: ‘Herinneringen zijn geen feitelijke weergave van gebeurtenissen’

hr_margriet-annette-heffels_0447.jpg

Ik ben nooit iemand geweest die erg ‘in het hier en nu leeft’, zoals dat heet en zoals algemeen door deskundigen wordt aangeraden. Toen ik jong was leefde ik vaak in fantasieën over de toekomst en nu ik veel ouder ben droom ik te vaak over hoe het was, toen de kinderen jong waren en ik ook. Herinneringen zijn geen feitelijke weergave van gebeurtenissen. Ze worden bepaald door de stemming van het moment en door het aantal keren dat je er een verhaal van hebt gemaakt. Dat verhaal ontwikkelt zich.

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind.

Kindertijd

“Mijn zoon zocht voor een voorstelling die hij maakte herinneringen aan zijn kindertijd. Wat ik daar nog van wist, vroeg hij. “Ik weet nog bijna alles,” zei ik en meteen verschenen beelden in mijn hoofd van het jongetje dat hij was. Ik zag hem spelen in de tuin, dansen als Michael Jackson, voetbalbewegingen nabootsen in slow motion. Ik hoorde zijn vragen over de grote kwesties van het leven: waarom een mens werd geboren als hij toch weer dood moest en hoe je elkaar herkende als je als geraamte in de hemel kwam en daar dan op zoek moest naar een oma of opa die al zo veel jaar eerder was doodgegaan.”

‘Jouw verhaal’

“Ik mailde hem een van mijn lievelingsverhalen over hem toen hij zes was, zelf weer smeltend bij de herinnering, want zo lief.  “Daar heb ik dus helemaal niks mee,” zei mijn zoon. “Ik herinner het me niet. Jij hebt het opgeschreven, dus jij zult er wel wat bij voelen.” “Maar het is echt gebeurd,” verdedig ik mijn herinnering. “Ik heb alleen maar precies opgeschreven wat jij toen zei.” “Ja, maar het is jouw verhaal,” vindt hij, “ik kan daar niks mee.” Oké. Als het over kunst gaat, weet ik mijn plaats en houd ik mijn mond. Want doordat hij met mijn verhalen niks heeft, komt hij zelf op ideeën.”

Liever andere herinneringen

“Hij herinnert zich die keer dat hij, wachtend in de stad op zijn vader die hem kwam ophalen, werd aangesproken door een motoragent. Wat hij daar stond te hangen, vroeg de agent. “Op mijn vader wachten, meneer,” zei mijn keurige kind. Waarop de agent uitlegde dat er op die plek vaak drugsdealers of herrieschoppers rondhingen. “En die zijn ook bruin,” begreep mijn zoon. Voor zijn voorstelling kon hij daar wat mee. Goed hoor, maar jammer. Ik lijst liever andere herinneringen voor hem in.”

Lees ook:
Annette: ‘Je hart wordt gewoon wat groter als er een kind bij komt’

Feiten inkleuren

“Als ik dit later aan mijn zus vertel, zegt ze dat ik dat altijd al deed. Als wij samen uit waren geweest en mijn moeder vroeg hoe het was, zei zij: ‘Leuk.’ Vervolgens bracht ik verslag uit, waarbij mijn zus zich verbaasde over wat ik had meegemaakt en waar zij dan was. De feiten klopten weliswaar, maar ik maakte er een verhaal van door ze in te kleuren. Mijn zoon kan dus niet zo veel met mijn herinneringen. Ik wel.”

Fotografie | Marloes Bosch

Dit verhaal staat in Margriet 40. Dit nummer nabestellen kan via lossebladen.nl

Ook interessant