Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Annette schrijft haar zoon Christopher: ‘Ik had liever gehad dat je uit mijn buik was gekomen’

annette-was-ik-maar-vader.jpg

In haar columns heeft Annette regelmatig geschreven over haar zoon Christopher, die in het laatste jaar zit van zijn muziektheateropleiding. Christopher is geadopteerd het gevoel dat het geeft als je weet dat je naast je ouders ook nog biologische ouders hebt, heeft hem de afgelopen tijd veel beziggehouden.

Annette en Christopher schreven beide, aan elkaar, een prachtige column over hun bijzondere band:

Annette: ‘Ik vond het zo lief dat je dat zei’

‘Ik heb nieuws,’ zei je. ‘Goed nieuws denk ik, maar ik weet niet precies of jij het misschien moeilijk nieuws vindt.’
Zo’n inleiding stelt het moeder-alert vol in werking.
‘Vertel maar’, zei ik. En je vertelde: dat je met hulp van een Peruaanse vriend in contact was gekomen met je biologische zus. En dat deze zus nog woonde bij haar ouders, ook jouw ouders en dat je nog een jongere broer had.
‘Ik was een beetje bezorgd’, zei je, ‘dat dit moeilijk zou zijn voor jullie, maar jullie blijven mijn ouders, dat verandert niet. Dat vond ik zo lief.
‘Hoe is het voor jou,’ vroeg ik.
‘Vreemd,’ zei je, ‘en verwarrend.’

Je hebt ons en je familie in Lima

Inmiddels is het gewoner geworden. Je hebt ons, je ouders in Nederland, en je hebt ouders en een broer en zus in Lima, Peru. Je noemt hen consequent je biologische ouders. Er is vooral contact met je zus die twee jaar ouder is dan jij, maar die hiervoor niet wist van je bestaan. Er is veel geschiedenis in te halen en dat zijn jullie aan het doen, vanuit twee continenten, met jouw beetje Spaans en haar beetje Engels en de vertaal-app. Je vertelt er regelmatig over en ik zie dat het een verrijking is van jouw leven. Daarom ben ik blij voor jou.

‘Ik had liever gehad dat je uit mijn buik was gekomen’

Als ik eerlijk ben had ik liever gehad dat je uit mijn buik was gekomen en dat je op mij en je vader had geleken, de leuke eigenschappen van ons allebei liefst. Zodat je jezelf in ons herkende en niet steeds de vraag had hoeven te beantwoorden waar je vandaan komt, nee, waar je echt vandaan komt. Zodat je je nooit buitenstaander had hoeven voelen. Ik weet dat geadopteerd zijn betekent dat je meer dan andere kinderen op zoek bent naar wie je bent.

Jij bent onze zoon, een talentvolle, lieve, humoristische man. Ik hou van jou en ben dankbaar dat jouw moeder jou aan ons heeft toevertrouwd, omdat ze niet voor je kon zorgen. Ik ben trots en dankbaar omdat je geworden bent wie je bent.

Christopher: ‘Het is alsof ik tussen jullie, mijn beide families, in sta. Dat geeft een fijn gevoel’

Grappig dat jouw opmerking, dat je trots op me bent en waarom, hetzelfde is als wat mijn biologische familie zegt over mij. Ook al hebben zij een heel ander leven en hebben zij me minder meegemaakt toch hebben ze eenzelfde beeld van mij. Het is alsof ik tussen jullie, mijn beide families, in sta. Dat geeft een fijn gevoel.

Ik ben vooral blij met mijn zus. Zij heeft geen herinnering aan mij, ze was pas twee toen ik werd geadopteerd, maar wij hebben samen een tijd lang met onze moeder op straat geleefd. Dat is iets wat we met zijn drieën hebben meegemaakt en dat geeft een speciale band.

Geen vage, warrige waas meer

Ik voelde altijd een soort leegte, een afstand, die niet klopte met wat jullie zeiden: ‘Je bent geadopteerd, maar je bent onze zoon.’
Maar ik leek niet op jullie. Ik begrijp nu beter waar die leegte vandaan kwam en kan die daarom ook accepteren. Als je ergens een wondje hebt, dat je kunt zien, dan begrijp je dat het pijn doet en daardoor voel je misschien minder pijn. Het is moelijker pijn te accepteren als je die voelt zonder te begrijpen waar het vandaan komt.

Het is niet zo dat ik met mijn biologische ouders meteen een klik voel, maar het is duidelijker zo. Misschien hou ik hierdoor zelfs meer van jullie, omdat mijn gevoel klopt en ik het begrijp. Er zit niet meer dat vage, warrige, waas overheen.
Ik begrijp nu dat: “Jij bent onze zoon,” niet hetzelfde is als: ’Jij lijkt op ons.’

Een minder eenzijdig beeld van adoptie

Ik vind het belangrijk om mijn verhaal te doen, omdat er op dit moment zoveel negativiteit is rond adoptie. Veel mensen vinden er iets van. Ik vind het belangrijk dat geadopteerde kinderen zelf zeggen hoe ze zich voelen. Daardoor ontstaat hopelijk een nieuw beeld van adoptie dat minder eenzijdig is.

Christopher zit in het laatste jaar van zijn muziektheateropleiding. Over zijn mijmeringen en gevoelens over zijn adoptie schreef hij het nummer Ripuy. Ripuy betekent ‘Weggaan of terugkeren’ in het Quetchua, de taal van de Inca’s in Peru. Christopher: “Het is mijn verhaal over mijn zoektocht als geadopteerde jongen naar mijn identiteit. Ook al stop je weg wie je bent, of wat je voelt, uiteindelijk kom je jezelf altijd weer tegen. Het gevoel van verwarring tijdens mijn zoektocht heb ik weergegeven door in mijn video elementen van de Inca cultuur en van mijn ervaringen als Nederlandse jongen, opgegroeid bij Nederlandse ouders, te vermengen.”

Beluister en bekijk het prachtige nummer Ripuy van Christopher van der Meer hieronder:

Tekst | Annette Heffels en Christopher van der Meer

Meer columns van Annette lezen?
Annette: ‘Het is goed dat kinderen leren van hun opvoeding en het vervolgens anders doen dan hun ouders’
Annette: ‘Zij herinneren zich dat ik er vaak niet was’

Ook interessant