Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Annette: ‘Arme moeders, denk ik tegenwoordig vaak’

annette-heffels-2.jpg

‘Ik ben blij dat ik in deze tijd geen kinderen hoef op te voeden,’ zei mijn moeder vaak. Ze bedoelde dat wij een baan combineerden met het moederschap en dat ze niet wist of dat wel goed was. Meer nog vond ze dat wij de opvoeding ingewikkeld maakten. Ze had ons met veel liefde, soms verborgen onder strakke regels, grootgebracht.

Wij daarentegen bespraken met onze kinderen voortdurend wat ze voelden en wilden. Dat vond mijn moeder wel mooi, maar behalve gepraat moest er ook worden geluisterd.

Een vak

Opvoeden was in onze tijd een vak geworden. ‘Deskundigen’ wezen ons erop dat we veel konden beschadigen aan de kinderziel. Psychische problemen van kinderen werden verklaard vanuit de relatie met de moeder, die niet liefdevol genoeg was of juist te overbezorgd. Kinderen hadden weliswaar ook een vader, maar die kon minder kwaad.

‘Er is ‘echt’ iets aan de hand’

Arme moeders, denk ik zelf ook tegenwoordig, als ik weer een moeder zie die zich zorgelijk afvraagt wat er mis is met haar kind. Hij gedraagt zich anders dan andere kinderen en de juf had ook al opgemerkt dat er iets met hem leek te zijn. Misschien toch goed om een onderzoek te laten doen. Het aantal kinderen dat tegenwoordig door het leven gaat met een diagnose is enorm toegenomen. Vooral ASS (autismespectrumstoornis) en ADHD (aandachttekort en hyperactiviteit) groeien explosief. Ik begrijp dat een diagnose antwoord kan geven op de vraag wat je kind ‘anders’ maakt. En als er ernstige gedragsproblemen zijn, is zo’n verklaring behalve verdrietig ook geruststellend: het ligt dus niet aan mij. Ik heb niet gefaald als moeder, maar er is ‘echt’ iets aan de hand met mijn kind.

Lees ook:
Waarom de diagnose ADHD vooral bij vrouwen vaak zo laat wordt gesteld

Veel variëteit 

Het ingewikkelde van opvoeden nu is dat kinderen moeten voldoen aan een standaardnorm, want anders is er iets mis. Terwijl er zo veel variëteit zit in normale kinderen. Sommige kinderen zijn rustig, andere kinderen zijn druk. Maar niet ieder kind dat heel beweeglijk en onrustig is, of een kind dat alles kwijtraakt, of een kind dat doet voordat hij denkt, heeft ADHD. Sommige kinderen zijn extravert en sociaal. Maar een kind dat voortdurend zijn speelgoed rangschikt, dat van slag raakt bij veranderingen en dat liever alleen speelt dan met andere kinderen, is daarom nog niet autistisch.

Kwetsbare kinderen leren kennen

Ik zou graag het begrip ‘normaal’ weer zó ruim willen maken, dat ook bijzondere kinderen daarin passen. Natuurlijk zijn er kinderen die een stoornis hebben, maar dat zijn er maar weinig en die verschillen ook allemaal weer van elkaar. Ik hoop dat we deze kwetsbare kinderen en alle andere kinderen gewoon eerst maar eens leren kennen in plaats van hen te plaatsen binnen een diagnose omdat ze anders zijn. 

Net als mijn moeder heb ik inmiddels makkelijk praten over opvoeden. Die van mij hadden allemaal iets bijzonders, waarover ik me zorgen heb gemaakt. Maar ze zijn toch, zonder veel kleerscheuren, groot geworden.  

Deze column van Annette verscheen eerder in Margriet 52 – 2021. Dit nummer nabestellen kan via lossebladen.nl.

Ook interessant