Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Annette: ‘Was ik maar vader’

annette-was-ik-maar-vader.jpg

“Onze zoon doet met zijn opleiding mee aan het Karavaan Festival ergens op het platteland. Voor artiesten met beperkt budget betekent dat drie weken in een tentje op een camping tijdens repetities en voorstellingen. Wij dachten een tentje te hebben, maar dat is ergens uitgeleend of verloren gegaan. Dus heeft de vader een simpel tentje gekocht dat ze nu samen, om te oefenen, opzetten in onze tuin. Ik kijk toe van achter het raam, wetend wanneer mijn aanwezigheid ongewenst is. Meestal.”

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind.

Zoals in de film

“Het opzetten gaat zoals je dat in films ziet. Het is niet helemaal het fluitje van een cent dat de gebruiksaanwijzing voordoet. Dus wordt veel geadviseerd door de vader, waarbij de zoon intussen zwijgend de uitleg via internet op zijn telefoon bekijkt. Grondzeil ligt, maar nu moet het een driedimensionale tent worden. Een soort ijzeren baleinen zijn in stukjes aangeleverd. Zoon zet ze in elkaar, schuift de lange staaf in een tunnel.

Er volgt enig getrek tussen vader aan de ene kant en zoon aan de andere, voor het goed zit. Enfin, na een klein uur staat het en mag ik naar buiten om te bewonderen: ‘Wat goed jongens.’ Zoon gaat proefliggen en constateert dat er iemand bij kan, maar dat de tent dan wel vol is. ‘Het kan maar hoeft niet,’ zeg ik. Dan moet nu de tent net zo klein opgevouwen als hij was. Ook dat lukt in goede harmonie. Missie geslaagd.”

Lees ook:
Annette: ‘Het is goed dat kinderen leren van hun opvoeding en het vervolgens anders doen dan hun ouders’

‘Was ik maar vader, denk ik’

“Was ik maar vader, denk ik, dan kon ik dingen doen met mijn zoon en gewoon verder praten, terwijl hij op zijn telefoon kijkt. Met mij, de moeder gaan gesprekken altijd dieper, dus moeilijker. Over hoe het gaat en hoe hij zich voelt. Mij vertelt hij dat hij het te druk heeft en dat om allerlei redenen van alles niet loopt zoals hij zou willen. ‘Ik begrijp het,’ zeg ik, want ik dacht geleerd te hebben dat mijn adviezen meestal niet goed vallen en beperk me dus tot begrijpen.

Maar dat was het hem juist, legt mijn zoon uit. Mijn begrip maakt dat hij het allemaal nog zwaarder inziet en het werkt niet om hem power te geven, maar juist om zich zielig te voelen. Ik dreig nog even te zeggen ook dat te begrijpen, maar kan me gelukkig inhouden.”

Té goed begrepen

“Dus praat ik maar verder met mezelf: dat iedereen recht heeft op zijn eigen ongelukkige jeugd, want waar moet de artiest anders kunst van maken. Dat ik zelf ook zo veel kritiek had gehad op mijn arme moeder. Alleen zei ik dat nooit en het is toch winst dat mijn kinderen zich veilig genoeg voelen om te zeggen wat ik verkeerd heb gedaan in hun opvoeding.

‘Het is bij gebrek aan echte treurnis,’ mopper ik in mezelf, dat hij klaagt dat hij te goed begrepen is door zijn moeder. Maar het wringt toch ergens.”

Fotografie | Marloes Bosch

cover M33

Margriet 33 ligt nu in de winkel! Met in dit nummer: álles over alleen op vakantie gaan, je decolleté in de spotlights, hoe gelukkig zijn we nu, een interview met Renée Fokker en nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant