Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Annekes dochter werd vermoord door haar vriend: ‘Ik ga gebukt onder mijn verdriet’

annekes-dochter-werd-vermoord-door-haar-vriend-ik-ga-gebukt-onder-mijn-verdriet.jpg

Op 15 mei 2021 werd Annekes dochter vermoord. De dader? Haar eigen vriend die onder invloed was van drugs en Anneke en haar familie achterliet met veel vragen, verdriet en onmacht.

“Toen mijn dochter J. voor het eerst mee naar huis bracht, schrok ik me rot. Wat een grote man, wat een spieren; van de anabolen, hoorde ik later. En dat dan kaalgeschoren hoofd en al die tatoeages…”

Overschaduwd door zijn drugsgebruik

“Maar Eva, op dat moment 21, was idolaat van hem. Dus mijn man en ik zetten onze deur voor J. open. Toen we hem beter leerden kennen, bleek hij ook goede kanten te hebben. Alleen werden die steeds vaker overschaduwd door zijn drugsgebruik. Toch had ik nooit zien aankomen wat er op 15 mei gebeurde. Die zaterdagavond bracht J. onze mooie, bijzondere dochter met tien messteken om het leven.”

Iedereen was dol op haar

“Mijn man Johan en ik zijn al 42 jaar samen. We kregen twee kinderen, Thomas, die nu 32 is, en Eva, die op het moment van haar dood bijna 29 was. Met beiden hebben we altijd een heel goede band gehad. Eva was altijd vrolijk en zat vol grapjes. Iedereen was dol op haar en ze kon alles maken. In de viswinkel waar ze tien jaar lang met veel plezier werkte, kwam bijvoorbeeld een miljonair, Frits. Iedereen keek tegen hem op. Eva niet. Die riep uitbundig: ‘Hé Frits, alles kits achter de rits?’ Dan draaide haar baas schaamtevol met zijn ogen, maar Frits moest er hard om lachen. In de winkel was ze het stralende middelpunt; dat was ze overal. Ze was wel een tikje naïef. Ze had niet alleen volop vertrouwen in zichzelf, maar ook in de wereld en de mensen om haar heen. En dat is haar fataal geworden.”

‘Wat moet je toch met hem?’

“J. en Eva woonden nog niet zo lang samen toen we hoorden dat hij drugs gebruikte, met name coke. Dat deed hij niet dagelijks, maar als hij het wél deed, werd hij onhandelbaar. Dan lag hij maar op de bank en liet onze dochter keer op keer zitten. En dan al die schulden die hij erdoor opbouwde… Mijn man en ik zeiden vaak: ‘Wat moet je toch met hem, Eva?’ Want hij was ook nog eens erg jaloers. We waren dan ook blij toen onze dochter de relatie na twee jaar uitmaakte.”

Een ruwe diamant

“Ze kwam weer bij ons wonen en leefde helemaal op. Ze stortte zich op fitnessen om aan bikiniwedstrijden mee te doen. ‘Een ruwe diamant’ noemde haar coach haar. Superfanatiek en gedisciplineerd was ze; ze ging elke dag na haar werk naar de sportschool en hield zich aan een strikt dieet. En met succes, want al snel sleepte ze mooie prijzen in de wacht. Voor mijn man was het fantastisch dat Eva in zijn voetsporen trad: ook hij was vroeger bodybuilder geweest.”

Aangemeld bij het Vreemdelingenlegioen

“J. was op dat moment uit beeld. Om van zijn verslaving en schulden af te komen, had hij zich aangemeld bij het Vreemdelingenlegioen in Frankrijk. Na anderhalf jaar belde hij Eva opeens. Vanaf dat moment hadden ze weer geregeld contact. Als hij belde, hoorde ik Eva schaterlachen op haar kamer. Haar ogen kregen weer de glans die niemand anders haar kon geven. En toen hij die zomer terugkwam, was het meteen weer aan. Eerlijk is eerlijk: het strenge regime had J. goed gedaan. Hij was clean, gedroeg zich beleefd en was erg behulpzaam. We leerden een heel andere man kennen. Misschien komt het toch nog goed, hoopte ik voorzichtig.”

Lees meer:
De vrouw van Jaap had borstkanker: ‘Ik dacht: mijn hemel, in welke wereld zijn we nou terechtgekomen?’

Zijn smeekbedes en spijtbetuigingen

“Ze woonden nog maar een paar maanden samen of het ging weer mis. Weer die rot-coke, weer dat vreselijke gedrag. Mijn man en ik zaten met de handen in het haar. Eva was zo’n fantastische meid, bleef gedisciplineerd sporten en werkte zo hard. Wat moest ze toch met deze loser? Maar zij bleef in het goede van hem geloven.

Al stelde hij haar nog zo vaak teleur. Zoals die keer dat hij onder de drugs zat toen ze jarig was en ze niet thuiskwam in een versierd huis, maar in een enorme puinhoop. Ze kwam naar ons toe, vastbesloten dit niet langer te pikken. Maar na drie dagen zwichtte ze toch weer voor zijn smeekbedes en spijtbetuigingen. Hij zou nu echt stoppen, naar een psycholoog gaan en zich laten helpen. Vervolgens ging het weer een maand of twee goed. Maar het ging altijd weer mis.”

Twee pakjes code

“In de maand voor haar dood zag ik dat Eva meer voor zichzelf begon op te komen. Ze werd minder volgzaam, sprak weer vaker af met vriendinnen. Ze doorzag J.’s gedrag ook steeds beter, noemde hem een narcist en las stiekem boeken over dat onderwerp. J. moet hebben gevoeld dat hij zijn grip op haar verloor. En toen werd het zaterdag 15 mei. Eva had die dag gewerkt. Toen ze thuiskwam, lag J. er laveloos bij. ‘Is het weer zo ver?’ riep ze naar hem. Hij stak twee vingers op; twee pakjes coke, wilde dat zeggen. Ze kwam naar ons toe en at met ons mee. ‘Eva, zo gaat het toch niet langer,’ zeiden wij moedeloos, voor de zoveelste keer. ‘Inderdaad,’ beaamde ze, maar ook dat had ze al zo vaak gezegd.”

De laatste keer

“Toen ze opstond om naar huis te gaan, vroegen mijn man en ik: ‘Waarom blijf je niet vannacht?’ Ze had nog een bed boven, daar kon ze zo in. ‘Dan slaapt hij zijn roes uit en praat je morgen met hem.’ ‘Nee hoor,’ antwoordde ze. ‘Hij ligt toch in coma, ik ga lekker een filmpje kijken.’ En daar ging ze. Ze zwaaide nog door het raam, terwijl ze naar haar auto liep. Dat was de laatste keer dat we onze dochter levend zagen.”

Een akelig onderbuikgevoel

“Om half elf stuurde ik Eva een ‘welterusten’-appje. Ze reageerde niet. Die slaapt al, dacht ik laconiek. Maar de volgende ochtend om half twaalf had ik nog niets gehoord. Ik appte haar weer, maar het bleef stil. Toen probeerde ik J.. Eva zou nog slapen, zei hij. Even later stond ze zogenaamd onder de douche. Ik kreeg een akelig onderbuikgevoel en kon mijn tranen niet binnenhouden. Toen zijn mijn man en ik naar hun huis gegaan. Niemand deed open, de rolgordijnen waren dicht. Dit klopt echt niet, wisten we.”

“We belden J.’s ouders en de politie. Toen die er waren, werd de deur opengebroken. De hal bleek helemaal onder het bloed te zitten. Terwijl ik versteend op de galerij wachtte, ging mijn man mee naar binnen. Dat mocht niet, maar hij was niet tegen te houden. Hij vond Eva op de bank. Het leek alsof ze sliep, maar ze was koud en stijf. Op dat moment hoorde hij een harde schreeuw en rende naar boven: J.’s moeder stond bij haar zoon die in een bloedbad naar adem lag te happen: hij had zijn polsen doorgesneden.”

Blauwe plekken in haar hals

“Terug bij onze dochter zag mijn man de vele blauwe plekken in haar hals. Wat hij níét zag – J. had haar na haar dood schoongemaakt – waren de tien diepe messteken in haar borst. Ook het bebloede mes in de keuken zag hij over het hoofd. Het moet Eva zijn geweest, die op dat moment al over ons waakte: als hij het wél had gezien, weet ik zeker dat hij naar boven was gerend en op J. had ingestoken. Dan had ik niet alleen Eva moeten missen, maar ook mijn man, omdat ze hem dan hadden opgepakt.”

Verstijfd van ellende

“Het moment dat mijn man naar buiten kwam en met zijn armen zwaaide als teken dat alles over en voorbij was, zal ik nooit vergeten. Toch kon ik het nog niet helemaal geloven en hij zelf eigenlijk ook niet. Hij hoopte zo dat hij zich had vergist. Een uur hebben we verstijfd van ellende gewacht bij de buren. Toen kwam de politie en spraken ze de woorden uit die de bodem onder onze voeten wegsloegen. ‘Eva is overleden.’ Ze was al dood sinds de vorige avond, onze dochter bleek vermoord te zijn door haar eigen vriend. Ook J.’s ouders stortten volledig in. ‘Dit had J. moeten zijn, niet Eva,’ snikten ze.”

Een sprankje hoop

“Van de dagen erna herinner ik me maar weinig. Mijn zus en haar man trokken bij ons in, zij hebben de uitvaart geregeld, wij konden het gewoon niet. Mijn schoonfamilie maakte eten. Iedereen was zó betrokken en er kwamen heel veel mensen aan de deur. Dat was hartverwarmend. Er belde ook een medium aan, met een brief die ze van Eva had doorgekregen. We hoorden haar de woorden bijna zeggen: ‘Nu word ik toch nog beroemd’ en ‘Jullie zijn nog lang niet van me af.’ Een sprankje hoop in een pikzwarte tijd. Vijf dagen na de begrafenis is een stille tocht gehouden in Volendam, onze woonplaats. Zo ontroerend. Er kwamen mensen uit het hele land, Eva was op zo veel plekken erg geliefd.”

Waar is Eva vermoord en waarom?

“Vijf weken later hoorden we dat J. zelfmoord had gepleegd in de gevangenis. Hij had een scheermesje weten te bemachtigen. Voor zijn ouders vond ik het heel erg, maar zelf was ik blij; nu was ook híj niet meer op deze wereld. Maar dat gevoel veranderde de volgende dag. Het was voor ons een troost geweest als hij had moeten boeten voor zijn daad. Nu heeft hij ons niet alleen onze dochter afgenomen, maar ook de kans op gerechtigheid. Het pijnlijke is ook dat het forensisch onderzoek meteen is stopgezet. Terwijl er nog zo veel vragen zijn. Waar is Eva vermoord en waarom? Dat zullen we nooit te weten komen.”

De gevangenis aanklagen

“We onderzoeken nu of we de gevangenis kunnen aanklagen omdat zij J.’s zelfmoord niet hebben kunnen voorkomen. We moeten íéts met onze machteloze woede. Vooral mijn man wordt erdoor verteerd. ‘Als ik doodga, neem ik een bijl mee in mijn graf,’ zegt hij. ‘Dan is J. voor mij.’ Onder begeleiding van een psycholoog schrijft hij brieven om met deze heftige gevoelens om te gaan. Ook ik krijg hulp. Ik ga vooral gebukt onder mijn verdriet. Of beter gezegd: ik word erdoor verpletterd. Ik mis Eva zo verschrikkelijk. Er zijn momenten dat ik denk: ik wil naar haar toe. Dan weet ik echt niet hoe ik verder moet.”

Lees ook:
Mijn verhaal: ‘Mijn vader was een tiran die ons sloeg en hersenspoelde’

Ze waakt over ons

“Maar ik heb mijn man, mijn zoon en zijn vrouw, de kleinkinderen. Mijn man doet er alles aan om mij erdoorheen te slepen. Ik ben altijd a-sportief geweest, maar nu hebben we e-bikes en gaan we er vaak op uit. Rituelen helpen ons ook. Zo gaan we elke dag samen naar haar graf om daar twee kaarsjes aan te steken. Ook krijgen we heel veel steun van de mensen om ons heen. Van Eva’s baas, collega’s en vriendinnen: er zijn zo veel mensen die van haar hielden. Het is echt ongelooflijk hoeveel harten zij in haar korte leven heeft weten te bereiken.”

“Wie mij en mijn man – en ook haar broer, die net als wij kapot is van verdriet – nog het meest helpt, is Eva zelf. Ik weet dat ze nog ergens is, ik voel het. Ze is altijd bij ons thuis, waar ze is geboren. Ze waakt over ons. En ze brengt boodschappen aan ons over. We zijn een paar keer bij een medium geweest en daar horen we dingen die niemand kan weten, alleen Eva.”

Elke week een vrouw vermoord

“Het is voor haar dat we dit verhaal naar buiten brengen. Om andere vrouwen te waarschuwen. Er wordt in Nederland bijna elke week een vrouw vermoord door haar (ex-)partner en dat aantal neemt alleen maar toe. Zeker als er drugs in het spel zijn, willen wij zeggen: pas op. Wij denken dat Eva het op die verschrikkelijke avond heeft uitgemaakt. En dat bij J. toen alle stoppen zijn doorgeslagen. Onze boodschap is dan ook: beëindig een relatie in een soortgelijke situatie nooit in je eentje. Neem iemand mee, zorg dat je wordt beschermd. Opdat jou niet hetzelfde overkomt als Eva.”

Dit persoonlijke verhaal over Anneke, wiens dochter werd vermoord door haar vriend, verscheen eerder in Margriet 01 – 2022. Dit nummer nabestellen kan via lossebladen.nl.

Tekst | Lydia van der Weide
Foto | Marloes Bosch

Ook interessant