Nieuws Persoonlijk

Anneke Blok: ‘Ik denk dat ik blijf doorspelen tot ik erbij neerval’

anneke-blok.jpg

Nu ze 56 is, begint actrice Anneke Blok – dit najaar te zien in het toneelstuk Winterbloemen – te reflecteren over de tijd. Maar met pensioen hoef je bij haar niet aan te komen. “Zolang je je teksten nog onthoudt en kunt lopen, kun je op het toneel staan.”

Halverwege het interview, dat in de fotostudio plaatsvindt, zegt ze dat het leuker was geweest als we op haar woonboot hadden 
gezeten. Dan had ze niet hoeven uitleggen hoe fijn die plek is. “Je moet het eigenlijk gewoon zien.” De woonboot is de plek waar Anneke Blok het allerliefst is. Een groot drijvend thuis, niet alleen voor haar, maar ook voor haar twee zoons Salvador en Sammie, die nog een soort van thuis wonen. Midden in het centrum van Amsterdam, waar de wereld letterlijk langs het raam voorbijvaart. Het is de plek waar ze na de laatste voorstelling de wrap party houdt en waar vaak de allereerste lezing wordt gehouden als ze met een nieuw stuk begint. “Het is natuurlijk heerlijk als je tegen een groep van twintig man kunt zeggen: ‘Zullen we het bij mij thuis doen?’”

Als haar jongens met vrienden beneden zitten, zit zij in alle rust op de derde verdieping. “We hebben geen last van 
elkaar. En bovendien vind ik het heerlijk als de jongens thuis zijn. Er komt ook een heel leger vrienden mee. Ik heb ze in de loop der jaren echt getraind: schoenen op de trap en jassen aan de kapstok. Als ik dan ’s avonds na een voorstelling thuiskom, weet ik precies hoeveel logés er zijn. Soms staat de trap helemaal vol. Het is bijna een personage geworden, die boot; iets wat bij me hoort, wat een deel van mij is. Het is open, iedereen kan komen, er gebeurt 
van alles.

Ja, ik ben heel dankbaar dat ik zo kan wonen. Na de 
scheiding van de vader van Sammie, nu negen jaar geleden, werd mij heel erg aangeraden om de boot weg te doen. Daar heb ik godzijdank geen gehoor aan gegeven. Als je gaat scheiden en dan ook nog ergens terechtkomt waar je niet gelukkig bent, heb je het dubbel zo moeilijk. Die boot is een soort reddingsboei geweest. Hier kon ik, in mijn eigen omgeving en in alle rust, over alles heen komen. Het heeft mij veel gebracht; als ik weg had moeten gaan, weet ik niet hoe het leven was gelopen. Dan hadden de jongens ook geen plek gehad waar ze iedereen mee naartoe konden nemen. Ze kiezen niet specifiek voor waar het leuker is, maar waar meer ruimte en vrijheid is. Daar waar ze zichzelf het best kunnen ontplooien en hun vrienden kunnen 
binnenhalen. Het is best vreemd om met heel veel liefde over je huis te praten, maar het is ook gekoppeld aan hoe het leven is gelopen.”

Het klinkt als de zoete inval. Vind je het prettig om veel 
mensen om je heen te hebben?
“Ja, maar ik kan ook goed alleen zijn. Ik kan hele dagen met mezelf doorbrengen en geen woord zeggen. Maar ik gedij 
er goed bij als er een leuke groep mensen om me heen is. Ik ben geen einzelgänger, om het zo maar te zeggen. En ik houd ervan om te zorgen. Mijn ijskast is altijd vol, er is 
altijd een teveel aan eten en drinken.”

‘Ik gedij er goed bij als er een leuke groep mensen om me heen is’

Jouw jongens hebben dus geen reden om uit te vliegen.
“Jawel, hoor. En dat is ook een natuurlijk proces, dat je je eigen leven wilt gaan leiden als je in de twintig bent. De jongste, Sammie, woont nog officieel thuis. Hij heeft zo’n tussenjaar. En Salvador heeft de afgelopen jaren in Brussel gewoond, waar hij de filmacademie heeft gedaan. Na de zomer gaat hij naar Parijs. Nu staan dus al zijn spullen weer in mijn huis. Totdat hij ‘iets’ in Parijs heeft gevonden. Ik herken dat wel; ik zette ook mijn spullen zolang bij mijn ouders, als ik verhuisde. Sommige spullen staan al dertig jaar bij hen.”

Het is best bijzonder om op jouw leeftijd nog beide ouders te hebben.
“Dat realiseer ik me eigenlijk steeds vaker. De meeste 
mensen die ik ken, hebben geen ouders meer. Mijn ouders zijn 91 en wonen helemaal zelfstandig in hun eigen huis in Eindhoven. Ze zijn nog steeds van alles op de hoogte, 
hebben een tablet en computer en lezen vier kranten. Maar hun lichaam raakt op. Ze hebben steeds meer zorg nodig. Gelukkig kan ik die zorg met mijn twee zussen en broer delen. We hebben serieus gekeken of we mijn ouders naar Amsterdam konden verkassen, maar dat wilden ze niet. Ze liepen met ons door een verzorghuis en hadden zoiets van: hier horen we helemaal niet thuis. Dus hebben we het maar zo gelaten. Zolang het goed gaat, wonen ze in hun eigen huis. Ze doen alles samen; zelfs als ik ze bel, gaat de 
telefoon op de speaker, zodat ze samen het gesprek kunnen voeren. Het gaat nog allemaal goed, maar wat als een van hen overlijdt? Hoe moet het dan? Het thema oneindigheid is nooit zo in mijn leven geweest, maar nu voel ik het des te meer.”

Denk je dan ook aan je eigen eindigheid?
“Ik voel meer dan ik ooit heb gedaan dat je niet oneindig kunt doorleven. Ineens zit ik door te tellen: 56, 66, 76, hoe lang nog? En dat klinkt natuurlijk best dramatisch, maar vijf jaar geleden dacht ik dat helemaal niet. Het grappige is: als ik met mijn vrienden van vroeger ben, heb ik dat niet. We blijven die jonge mensen van toen. Maar zodra ik bij de jongere generatie zit, voel ik: o ja, wat gaat het toch hard. Vooral ook doordat die kinderen alweer twintig zijn.’

Hoe belangrijk zijn vriendschappen voor je?
“Vriendschappen met vrienden zijn eigenlijk belangrijker dan een relatie. Natuurlijk is dat óók belangrijk, maar vriendschap overleeft alles. Het is voor mij bijna het 
belangrijkste wat een mens voor elkaar moet krijgen: een sociaal leven hebben, vrienden om je heen verzamelen. Ik ben ook heel blij dat mijn jongens zo’n ontzettend leuke groep vrienden hebben. En daar zit van alles tussen, van een tatoeëerder tot een rechtenstudent. Ik denk dat het voor acteurs ook belangrijk is dat ze andere mensen om zich heen hebben. Het is namelijk zo allesomvattend als je speelt, daar kun je je helemaal in verliezen. Maar op een 
gegeven moment is het ook weekend of vakantie, en dan is het van levensbelang dat je vrienden om je heen hebt.”

Komen er nog vrienden bij?
“Dat gebeurt zeker. Het is heel bijzonder om op latere 
leeftijd vrienden aan je leven toe te voegen. Ik heb met 
actrice Hannah Hoekstra in onder meer het stuk Jaloezie gespeeld. We reisden een half jaar samen in een autootje door het land. We schelen 27 jaar, maar er is een heel 
bijzondere vriendschap ontstaan. Die zal altijd blijven. We zien elkaar niet zo veel, omdat we veel aan het werk zijn, maar ze is me heel dierbaar.”

interview: saskia smith
fotografie: brenda van leeuwen

Dit is een gedeelte uit het interview met Anneke Blok. Het volledige interview lees je in Margriet 40-2016. Dit nummer nabestellen? Dat kan bij Tijdschrift365.nl of koop het artikel ‘Ik denk dat ik blijf doorspelen tot ik erbij neerval’ op Blendle.

Lees ook:
Alexander Pechtold: ‘Mijn kinderen zeggen soms: je zit hier niet in de Tweede Kamer’
André van Duin: ‘Volgend jaar word ik zeventig. Heerlijk, zeventig, heb ik dat ook weer gehaald’
Katja Schuurman: ‘Misschien ga ik in de Playboy staan als ik 60 ben’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant