Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Anna’s man heeft MS: ‘We worden buitengesloten door onze familie’

ms.jpg

Anna (59) is mantelzorger voor haar man Huib (62), die Multiple Sclerose (MS) heeft. Samen hebben ze drie kinderen en kleinkinderen. “Mensen bedoelen het waarschijnlijk niet zo, maar op deze manier worden jullie dingen ontnomen zonder dat je daarom hebt gevraagd.”

Anna: “‘Hoe laat worden we zaterdag verwacht?’, 
stuur ik ’s morgens in de groepsapp die is 
aangemaakt voor de verhuizing van mijn zus.

Een nieuw huis

Ze heeft een nieuw huis en de hele familie is opgetrommeld om te komen helpen. Een flinke klus, helemaal als je alleenstaand bent zoals zij. Maar we zijn met heel wat broers, zussen en aanhang, dus met elkaar hebben we haar zo verhuisd. Ik heb er wel zin in, even een dag met z’n allen de schouders eronder. Huib gaat waarschijnlijk ook gewoon mee.

“We zijn met genoeg, dus we redden het wel”

De rest van de dag kijk ik een paar keer op mijn telefoon om te zien of er al antwoord is, maar er komt geen reactie. Tot ik na het afruimen van de eettafel mijn telefoon hoor. Ik open het 
berichtje van mijn zus. ‘We zijn met genoeg, dus we redden het wel.’ We redden het wel?

Maar we zouden toch met z’n allen…? Er komt nog een berichtje achteraan: ‘Anders is het ook zo zielig voor Huib.’ Zielig voor Huib?

Buitengesloten

Huib had er net als ik juist wel zin in. Al zal hij het ook prima vinden dat het niet doorgaat. Door de MS zijn zijn emoties afgezwakt. Die van mij in dit soort situaties des te minder. Het is vast goed bedoeld van mijn zus, maar het raakt me dat we worden buitengesloten. In plaats van dat ik een berichtje terugstuur, bel ik mijn beste vriendin Nellie en vertel haar wat er is gebeurd.

Lees ook: Anna’s man heeft MS: ‘Als mensen vragen hoe het gaat, horen ze het liefst ‘goed hoor”

“Over het hoofd gezien”

Ik kan aan haar stem horen dat ze er plaatsvervangend boos van wordt. “Je zou toch van je familie mogen verwachten dat zij wel beter weten dan dit”, reageert ze fel. Precies wat ik dacht toen ik het las. Mijn zus had de optie dat Huib zelf graag mee wilde komen blijkbaar over het hoofd gezien.

Ik mopper over dat het voelt alsof er voor mij, voor ons, werd gedacht. “Dat kan ik me heel goed voorstellen”, zegt Nellie aan de andere kant van de lijn. “Mensen bedoelen het waarschijnlijk niet zo, maar op deze manier worden jullie dingen ontnomen zonder dat je daarom hebt gevraagd.”

Optimistische bril

“Nou, als je dan toch niet hoeft te komen, heb je wel ineens een vrije zaterdag die je helemaal mag invullen met waar jij zin in hebt”, zegt Nellie. Ik moet lachen. Dit is typisch Nellie en waarom wij het zo goed samen kunnen vinden. Soms even mopperen, maar daarna weer de optimistische bril op en kijken naar de mogelijkheden.

“Zullen wij dan zaterdag wat leuks gaan doen?”, stelt Nellie voor.
 We spreken af om samen te gaan lunchen in 
ons favoriete tentje. Direct als we hebben opgehangen voel ik me beter. De boosheid is gezakt en ik kijk uit naar zaterdag. Zonder vrienden van goud zijn we nergens.”

Tekst | Caroline van Mourik
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-46
Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

 

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant