Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Staatssecretaris Ankie Broekers-Knol: ‘Dankzij mijn moeder kon ik blijven werken’

ankie-broekers-knol-dankzij-mijn-moeder-kon-ik-blijven-werken.jpg

Een sportieve, zorgzame en markante vrouw, die uitdroeg dat je maar beter flink kon zijn in het leven. Zo beschrijft staatssecretaris Ankie Broekers-Knol (74) haar moeder, die haar tegengas gaf bij haar keuzes in haar carrière, maar haar vervolgens volop ondersteunde.

“Mijn moeder hield niet van vrouwenbladen, ik zeg het maar eerlijk. Maar toen ik een jaar of vijftien was, hoorde ze dat ik bij een vriendin thuis graag damestijdschriften las en nam ze speciaal voor mij een abonnement op Margriet. Zo was ze, mijn moeder: ze herkende het belang voor mij.”

Kindertijd Ankie Broekers-Knol

“In 1913 werd ze geboren in Den Haag. Mijn grootvader had een papiergroothandel, mijn grootmoeder bestierde het huishouden. Als jong meisje had mijn moeder prachtige pijpenkrullen. Ik heb dat haar weleens vastgehad, want tot in de jaren zeventig bewaarde ze in een la de afgeknipte staart uit haar kindertijd.”

“Ik denk dat ze een vrolijk kind was, maar met een stevig karakter – dat heeft ze altijd gehad. Ze had een goed stel hersens en ging na de lagere school naar het gymnasium. Ze wilde graag studeren, maar het was 1932, crisistijd, en haar broer koos al voor de dure studie tandheelkunde. Studeren kon wel, maar ze kon niet op kamers. Dat vond ze niks. Ze besloot een opleiding voor directiesecretaresse te volgen.”

Oorlog

“In 1938 ontmoette ze mijn vader tijdens de wintersportvakantie in Zwitserland. Twee jaar later trouwden ze, maar eerst brak de oorlog uit. Mijn vader woonde in Rotterdam en het bedrijf van mijn grootvader aan moeders kant zat daar ook. Mijn moeder heeft tijdens het bombardement op het dak van haar ouderlijk huis in Den Haag naar de brandende stad staan kijken, niet wetend of mijn vader nog leefde. Dat heeft enorme indruk gemaakt. Hij overleefde, maar van mijn grootvaders bedrijf was niets meer over, behalve het koperen naambord.”

“Mijn ouders wilden vanwege de oorlog nog geen kinderen, maar mijn broer werd toch middenin de Hongerwinter geboren. Ik kwam in november ’46. Mijn moeder had een overvloed aan moedermelk en omdat het schrale tijden waren, stond ze die af aan het academisch ziekenhuis in Leiden. Elke dag stopte de blauwe tram voor ons huis in Voorburg en stapte de conducteur uit om de flessen om te ruilen. Heel wat baby’s zijn hun eerste tijd doorgekomen dankzij haar melk.”

Zorgzaam

“Mijn moeder maakte het zo gezellig thuis dat ik het niet leuk vond om naar de kleuterschool te gaan. Ze maakte daar geen probleem van. Ik kon mijn kleuterschooltijd dus gewoon heerlijk thuis doorbrengen. Mijn moeder naaide, breide en tuinierde veel, maar las ook graag en was een grote steun voor mijn vaders bedrijf.”

“Mijn moeder was heel zorgzaam. Ik weet nog dat ik haar vertelde hoe naar ik het vond als ik op maandag thuiskwam uit de lagere school en zij bezig was met de was. Grote tobbes op het vuur, ellenbogen in het sop. Ik wilde dan graag mijn verhalen kwijt. Ze maakte er geen woord aan vuil en gooide haar schema om.”

Politiek

“Toen ik op de middelbare school zat, werd mijn moeder actief in de vrouwenbeweging van de VVD. Mijn vader was lid geweest van de gemeenteraad, dus aan tafel ging het veel over politiek. Toch had ik zelf niet meteen politieke ambities. Ik besloot rechten te gaan studeren, net als mijn vader. ‘Kind, weet je dat nou wel zeker?’, vroeg mijn moeder. Ze heeft altijd achter mijn keuzes gestaan, maar was van mening dat er nog veel andere interessante mogelijkheden waren buiten een academische studie.”

“Ze gaf mij vaker tegengas bij mijn keuzes. Na de geboorte van onze oudste dochter in 1975 opperde mijn moeder, zoals gebruikelijk in die tijd, dat ik zou stoppen met werken. En toen ik in ’86 gemeenteraadslid werd, terwijl ik ook secretaris van een sportvereniging had kunnen worden, zei ze dat ik beter voor de laatste functie had kunnen kiezen, omdat die haar veel aardiger leek.”

Oppassen

“Tegelijkertijd heb ik dankzij haar kunnen blijven werken. Mijn vader is op zijn zestigste al overleden, dus ze was vroeg alleen en investeerde enorm in haar kinderen. Ze kwam elke week een of twee dagen op onze dochters passen. Ze was gek op haar kleinkinderen, hielp met huiswerk en ging mee op korte vakanties.”

Lees ook:
Hij van Ank Bijleveld: ‘Ik was meteen gecharmeerd van haar’

Ziekte

“Dat ik in de Eerste Kamer kwam, heeft ze net niet meer meegemaakt. In 2000 bleek ze kanker te hebben. De artsen zeiden dat ze zo fit was – mijn moeder is altijd heel sportief geweest – dat ze met een operatie haar leven nog met een jaar of drie konden verlengen. Toch besloot ze dat niet te doen. Ze was 87 en vond dat ze een mooi leven had gehad. Dat vond ik een dapper besluit. Het paste ook bij hoe flink ze altijd was geweest.”

“Mijn man stelde voor om haar in huis te nemen. Ze heeft nog negen maanden bij ons gewoond en dat was een fantastische tijd. Ze heeft nooit gezeurd, we hebben prachtige gesprekken gevoerd onder het genot van haar geliefde glaasje port, de kleinkinderen kwamen veel langs en haar vriendinnen hadden geregeld dat er elke week een verse bos bloemen werd gebracht. Uiteindelijk is ze in maart 2001 op een natuurlijke manier bij ons thuis overleden. In oktober van dat jaar kwam ik in de Eerste Kamer. Mijn vader had dat heel leuk gevonden, denk ik, mijn moeder had ongetwijfeld gezegd: ‘Annekie, maak het niet te gek. Loop jezelf niet over de kop.’ Ik hoor het haar zo zeggen. Ze zijn voor mijn gevoel niet weg, mijn ouders. Ze spelen nog steeds een rol in mijn leven.”

Ankie Broekers-Knol (74) is namens de VVD staatssecretaris van Justitie en Veiligheid. Voorheen was ze onder meer voorzitter en lid van de Eerste Kamer. Ze is getrouwd en heeft twee dochters.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Interview | Bas Maliepaard
Fotografie | Arenda Oomen


Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-51. Deze editie nabestellen kan via magazine.nl.

Ook interessant