Persoonlijk

Anita Witzier: ‘Vooral vijftigplussers hebben de grootste moeite om de vleesknop om te zetten. En dat is jammer’

anita-witzier.jpg

Ik durf het niet met zekerheid te zeggen, maar volgens mij heb ik hier al eens een lans gebroken voor de bewustwording als het gaat om onze vleesconsumptie; die dienen we drastisch te verminderen. Met name rood vlees zouden we van ons bord moeten verbannen of niet vaker dan maximaal twee à drie keer per maand moeten eten. Dat laatste in verband met onze gezondheid. Wij zijn inmiddels al jaren lid van de club der flexitariërs en ik hoop dat velen zich nog zullen aansluiten. Ook in onze vriendenkring is het tegenwoordig hartstikke bon ton om ‘het dagelijkse stukje vlees’ niet langer tot ‘dagelijkse kost’ te bestempelen, met als bonus dat we met z’n allen op culinair gebied een stuk creatiever zijn geworden. De echte bonussen zijn natuurlijk voor het dierenwelzijn en ons milieu. Dat dieren een stuk beter af zijn zonder ons mensen zal geen nieuws zijn, draai de zaken maar eens om, maar de relatie tussen een bal gehakt en het milieu?
Geloof me, ook voor mij was dit een eyeopener. We maken namelijk een enorme denkfout als het gaat om de oorzaken van milieuverontreiniging. We wijzen met onze vinger meteen richting de uitstoot van auto’s en fabrieken, naar het delven en verbranden van fossiele brandstoffen, naar het ontbossen van gebieden zo groot als ons land om landbouwgrond te winnen. Maar veel schadelijker dan dat alles blijkt onze massale vleesconsumptie te zijn! Die bal gehakt, ja, en het karbonaadje. De handen moeten dus ook hier eerst en vooral in eigen boezem worden gestoken. Het is misschien even wennen aan de gedachte, maar dan lijkt de oplossing toch voor de hand te liggen. Sterker: het is zelfs kinderlijk eenvoudig! We minderen stapje voor stapje of – voor de dapperen onder ons – stoppen cold turkey met het consumeren van vlees. Met ingang van nu. Doen we. Job done.
‘Lijkt’ is hier echter géén toevallige keuze. Want wat wil het geval? We wéten het wel, maar we dóen het niet. Nu weet ik als geen ander dat weten en doen twee verschillende entiteiten zijn en in sommige gevallen zelfs onverenigbaar. Denk aan: weten dat chocolade niet goed voor je is en er toch, met gemak, een reep van verzwelgen. Maar het gaat hier niet om chocola, maar om iets substantiëlers. De stuipen werden mij pas echt op het lijf gejaagd toen ik via NPO Radio 1 vernam dat met name vijftigplussers de grootste moeite hebben om de vleesknop om te zetten. En dat is jammer, want het gaat hier echt wel om aantallen. Werp een blik op onze bevolkingspyramide en duidelijk is dat vijftigplussers zijn oververtegenwoordigd. We kunnen dus hier, net als op veel andere vlakken, het verschil maken. En het goede voorbeeld geven. Dat is alvast argument één om het dier met rust te laten. Verder hebben we al: onze gezondheid, het milieu dus, het welzijn van het dier en we willen ons toch ook niet laten wegzetten als een groep onbuigzame rabiate carnivoren? Nou dan. Met ingang van nu.

Anita Witzier is presentatrice, getrouwd met Michel en moeder van Bram (24) en Julia (19).

Foto: Ester Gebuis

Dit is afkomstig uit Margriet 2017-09. Deze editie nabestellen? Dat kan via Tijdschrift365.nl.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant