Persoonlijk

Anita Witzier: ‘Elk kinkje in de kabel schopt mijn o zo zorgvuldige planning in de war. Een immobiele dochter is zo’n kinkje’

anita-witzier.jpg

Anita Witzier is presentatrice, getrouwd met Michel en moeder van Bram (24) en Julia (19).

“Mám… Mám! Sorry hoor, maar zou jij… Alsjeblieft…?” En dan volgt een vraag in de categorie willen pakken, willen doen, willen brengen. Dochterlief zit een week met haar enkel in een drukverband, inclusief een strikt verbod het gewraakte lichaamsdeel op welke manier dan ook te belasten.  Met een ‘girlcave’ op de zolderverdieping is het ‘Mám… Mám!’ niet van de lucht, want een wenteltrap bestijgen dan wel afdalen met twee krukken is niets minder dan een stunt.
Kijk, begrijp me niet verkeerd, het is mijn kind – nou ja, kind, ze is negentien – en ik ben ook niet te beroerd om her en der iets voor haar te pakken, te doen of te brengen, maar zowel mijn tijd als mijn geduld is beperkt. En daar gaat het mis; die beide schoenen wringen en daar voel ik me dan weer hartstikke schuldig over, over dat gebrek aan tijd en geduld. Het ‘arme kind’ heeft hier immers niet voor gekozen. Nou ja, ze is wel een beetje dom geweest, en lijdt zelf het meest. Niet zozeer aan pijn, maar aan grenzeloze verveling en vooral aan de afhankelijkheid om voor elk wissewasje de hulp van anderen in te moeten roepen. Ook van mij, haar moeder. En juist ik heb in dit soort gevallen geen eindeloze rek in mijn agenda en geduldelastiek. Nu is iets constateren één ding, ermee omgaan alweer van een heel andere orde en er iets aan dóén… Na één dag heb ik al wel in de gaten dat níéts doen geen optie is, dan blijft het frustrerend voor ons allebei, wat de sfeer in huis geen goed doet.
Fase één is in elk geval volbracht, getuige de biecht hierboven. Fase twee, ermee omgaan, is in volle gang, maar maar niet tot volle tevredenheid van de partijen en sowieso gedoemd te mislukken wanneer met fase drie niets gebeurt. Er iets aan dóén. Hoe kan ik iets doen aan de aard van mijn beestje dat ‘Vort met de geit’ zo’n beetje tot levensmotto heeft verheven?
Diezelfde aard heeft ook de hand in mijn agenda, dus die steekt juist déze week zo in elkaar dat alles precies in elkaar past, waardoor er per dag zo min mogelijk minuten verloren gaan. Dat betekent dat elk kinkje in deze strakgespannen kabel mijn o zo zorgvuldige planning in de war schopt. Een immobiele dochter is zo’n kinkje. Daar valt op voorhand toch ook geen rekening mee te houden? Als het nou volgende week zou zijn…
Meestal gaat het gewoon goed en houd ik op deze manier bijna elke dag tijd over om ’s morgens te sporten en ’s avonds rustig te tafelen en bij te praten. Maar u heeft gelijk, het is soms een wankel evenwicht en inderdaad, wanneer de rek eruit is, zegt het draadje ‘knap’.
Toch kan ik om deze reden geen draaidag of bespreking met alle stakeholders voor het Hulphond Gala afzeggen, en ook het filmpje voor het Reumafonds moet doorgang vinden in verband met de nakende deadline…
Ineens valt het kwartje: niks doen. Het is zoals het is. Daar moet zíj ook maar mee leren om te gaan.

Foto | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Mettina Jager

Dit is afkomstig uit Margriet 2017-11. Deze editie nabestellen? Dat kan via Tijdschrift365.nl

cover m13 goed uitgeschreven

Ook leuk om te lezen:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant