Persoonlijk

Anita vertelt wat zij het meest beangstigend vindt aan ouder worden

anita.jpg

Anita Witzier is presentatrice, getrouwd met Michel en moeder van Bram (25) en Julia (20).

Ouder worden heeft meer voeten in de aarde dan ik ooit kon bevroeden. Gelukkig maar. Had ik op mijn vijfendertigste geweten wat me allemaal te wachten stond aan overgangsperikelen en vage kwalen, dan was ik op voorhand jarenlang chagrijnig geweest. Ook hier geldt dat je het pas gaat waarderen als het er niet meer is. Wat is het toch met ons mensen dat de beste inzichten zich achteraf presenteren? Het is als vallen, opstaan en niks hebben geleerd. Lees dit als een boodschap aan allen die onder de veertig zijn: koester je lijf, geniet ervan en heb het lief! Per jaar kost het meer aan inspanning en geld om er nog wat van te maken.

En dan mag ik nog van geluk spreken; ernstiger dan ongehoorzame gewrichten, haargroei op plekken die daarvoor niet zijn bedoeld – althans, niet bij een vrouw – en dronkenschap na drie glazen wijn is het niet. Voorlopig althans. Wat ik ook storend vind, is dat ik niet langer in staat ben om als de spreekwoordelijke bootwerker te eten. De helft, maximaal, van wat voorheen gangbaar was, dat is het wel zo’n beetje. Hardleers als ik ben – én gulzig – belandt er ondanks dit inzicht toch geregeld een tweede portie op mijn bord. Vooral als het pasta carbonara is of pannenkoeken met spek en stroop. Stom. Mij mankeert dus niets levensbedreigends, zelfs niet iets wat mijn kwaliteit van leven aantast. Dus, wat ‘zeur’ ik nou?!

Misschien het besef dat het nooit meer wordt zoals het was. Een voorbeeld; wij gingen in wisselende samenstelling, maar altijd met veel plezier, op wintersportvakantie; met vrienden, met de kinderen of samen. Heerlijk, de hele dag buiten, druk met iets wat je nooit onder de knie zult krijgen, maar waarop je ook nooit zult worden afgerekend. Na het gepeiger staan de bonussen klaar in de vorm van heisse Schoko, Goulaschsuppe en Glühwein. Een combinatie waarvan ik het ultieme wintergevoel krijg.

Tot ik twee jaar geleden, na slechts twee dagen sneeuwpret, volkomen verkrampt in horizontale positie huiswaarts werd gereden. En ik was niet eens gevallen, had niets gebroken, gescheurd of gestuikt. Wat voelde ik me suf. En oud. Het onderwerp ‘wintersport’ stak dit jaar weer de kop op. En daarbij ook de angst. Stel dat ik dan opnieuw..?

Dat is dus een nieuwe ervaring: iets niet meer aandurven uit angst voor problemen met het lijf. Het doet me denken aan mijn ouders die op een zeker moment hun schaatsen aan de wilgen hingen uit angst voor valpartijen en de eventuele schade die dat zou opleveren. Ik begreep daar toen helemaal niets van! Intussen heb ik bijgeleerd. Maar nog net niet voldoende om me die skivakantie door de neus te laten boren. Jodelee, Jodelee Jodelee-eh-eh!

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Bettina Jager

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-11. Nabestellen kan via Magazine.nl.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Lees ook

Wist jij dat Anita dít allemaal meeneemt voor één nachtje weg?
Anita Witzier: ‘De mens is een raar wezen’
Anita: ‘Je hebt heus geen relatiecrisis nodig om een week lang honderd procent aandacht voor elkaar te nemen’

Anita laat je zien waar zij haar inspiratie voor haar columns vandaan haalt op margriet.nl/anita

Wil je een kijkje bij Anita thuis nemen? Margriet ging bij haar op de koffie!

Ook interessant