Anita verloor alles door een brand: ‘Ik zakte letterlijk door mijn benen Beeld Mariel Kolmschot
Beeld Mariel Kolmschot

Anita verloor alles door een brand: ‘Ik zakte letterlijk door mijn benen

Anita Grevink zag het levenswerk van haar en haar man Hans opgaan in een allesverwoestende vlammenzee. “Alles wat we in elf jaar met zo veel liefde hadden opgebouwd, was in een halfuur weg tijdens de brand.”

“De immense, pikzwarte wolk die huizenhoog in de lucht hing, vergeet ik nooit. Het was zaterdagochtend iets over halfacht. We lagen nog in bed toen mijn telefoon ging. Een onbekend nummer en een stem die ik niet kende. ‘Het bandenbedrijf naast jullie winkel staat in brand.’ Hoewel de woorden op dat moment nog niet volledig tot me doordrongen, voelde ik intuïtief: we gaan eraan.”

Afschuwelijke onheilspellende rookwolk

“‘Hans, we moeten nu naar de zaak, het is mis!’ riep ik. Ik rende naar de slaapkamer van onze dochter om haar wakker te maken. Het rare toeval wil dat zij ’s avonds haar gordijnen niet dicht had gedaan, terwijl ze dat normaal gesproken altijd doet. Dus het eerste wat ik zag toen ik de deur openzwaaide, was die afschuwelijk onheilspellende rookwolk. Naast elkaar keken we naar buiten en zagen hoe de aanvankelijk blauwe lucht steeds zwarter kleurde. Ik zakte letterlijk door mijn benen. Hans was inmiddels onderweg.

‘Mam, je moet er ook heen,’ zei onze zoon. Nu weet ik wat ze bedoelen met ‘door je hoeven zakken’, want ik wilde wel, maar lopen ging niet. Ik had nog geen traan gelaten, maar de shock was zó groot, dat mijn lichaam blokkeerde. De kinderen gingen alvast vooruit. Binnen tien minuten stond er een vriendin voor de deur om me op te halen. Samen reden we naar onze winkel. Dat is nog geen drie minuten rijden, maar het ritje leek nu veel langer te duren. Met onderweg zicht op die almaar groeiende zwarte wolk en vlammen die hoog boven de daken uitkwamen.”

Brand als in een slechte film

“Op de rotonde net voor ons pand werd ik tegengehouden door een vriend. Het was chaos op straat. Ronkende brandweerauto’s, zwaailichten, druk heen en weer lopende politie- en brandweermensen, afzetlinten en heel veel mensen. Die rookwolk hing als een donkere paraplu over het hele dorp, dus er was veel publiek op afgekomen. Een andere goede vriend kwam naast ons staan en hield me stevig vast, terwijl de vlammen uit het dak sloegen. Later hoorde ik dat ik uit machteloosheid op zijn borstkas heb geslagen. Dit kon toch niet waar zijn?”

Lees ook:
Lettie Noorlander (62) raakte ernstig verbrand: ‘Ik durfde niet naar mezelf te kijken’

‘We waren ons hele hebben en houden kwijt’

“De afzetlinten boeiden me niks meer, ik wilde naar Hans. Die had ik gelukkig snel gevonden. Onze drie kinderen en schoonzoon stonden huilend bij hem. Ik was verdoofd en alert tegelijk. Ook al kon ik niet bevatten wat er gebeurde, ik heb geen moment de illusie gehad dat er wat gespaard zou blijven. Er stonden zeker tienduizend banden in de hens, dat valt niet te stoppen. Toch kun je je ogen niet geloven als er zoiets gebeurt. Heel vervreemdend. Al onze medewerkers hadden zich ondertussen verzameld. Tegen elkaar aanleunend, zagen we hoe de vlammen alles verslonden. We zijn zo hecht met elkaar, we voelden allemaal hetzelfde. Ik kon niet stoppen met trillen. We zaten in een heel slechte film en konden hem niet uitzetten. Het bandenbedrijf was verloren en ook wij waren ons hele hebben en houden kwijt. Wel heeft de fantastische brandweer weten te voorkomen dat de omringende panden ook werden verwoest.”

Alles binnen een halfuur weg door de brand

“In 2020 bestond ons bedrijf Natuurlijk A.S.T. tien jaar. We verkopen robuust eiken meubelen, natuurstenen was- en badmeubelen en woonaccessoires. Duurzame spullen uit heel Europa, maar ook uit Afrika, Indonesië en Azië. We hebben een grote voorliefde voor spullen met karakter. Gelukkig hadden we net een extra magazijn gekocht vlak bij de winkel, waar een klein deel van onze buiten-collectie stond. Dat was alles wat nog is overgebleven van wat we in elf jaar hebben verzameld. Honderden vierkante meters met mooie spullen in een halfuur weg. Met mijn ogen dicht kon ik precies zien wat er stond.”

Anita verloor alles door een brand: ‘Ik zakte letterlijk door mijn benen Beeld Mariel Kolmschot
Beeld Mariel Kolmschot

Koffie en cake

Het hele team ging mee naar ons huis. We moesten samen zijn en dit delen met elkaar. Buren hadden al voor koffie gezorgd. Een buurmeisje was door haar moeder gevraagd om iets voor erbij te halen. Ze kwam terug met cake. Daar hebben we later nog wel om gelachen. Koffie en cake, net als op een begrafenis. ‘Een crematie, in dit geval,’ zei iemand. Dat er naast de verslagenheid en het verdriet al snel ook weer ruimte was voor een grapje kenmerkt ons team. We zijn een hechte familie. In al die jaren is er nog nooit iemand weggegaan.

Meteen in de overlevingsmodus

“Hans en ik schakelden over in de overlevingsmodus. Nog dezelfde ochtend gingen zinnen als ‘we gaan weer een zaak opbouwen’ en ‘je raakt je baan helemaal niet kwijt’ over de lange tafel waar we met z’n allen aan zaten. De eerste berichten verschenen in de media en om mensen te informeren plaatsten we zelf ook een bericht op onze Facebookpagina, waar we bijna 100.000 volgers hebben. ‘Lieve mensen, het is verschrikkelijk, maar we komen terug.’ Er belden mensen aan of ze wat voor ons konden doen en er werden grote bossen bloemen bezorgd. Steunbetuigingen en hulp bleven vanuit alle hoeken komen.

Iets na middernacht stapten we ons bed in. Nooit eerder was ik zo moe en ik viel als een blok in slaap. Om twee uur later helemaal in de war alweer wakker te schieten. Vooral praktische vragen spookten rond in mijn hoofd. Hoe moet het nu verder? Komt het goed met de verzekering? Krijgen we wel geld? Kunnen we door? Voor het eerst kwamen de tranen.”

Veel medeleven en steun

“Zondagochtend zagen we op Facebook dat er duizenden reacties waren. We hebben geprobeerd om iedereen persoonlijk te bedanken. We wisten wel dat we een grote klantenkring hebben – mensen uit heel Nederland en daarbuiten komen naar onze winkel – maar dit hadden we nooit kunnen bedenken. Dat er zo veel mensen meeleefden, was hartverwarmend en overdonderend tegelijkertijd. Vrienden wilden een crowdfundingactie voor ons starten. We vonden het onwaarschijnlijk lief, maar wilden het eigenlijk niet. ‘Er zijn mensen die het veel slechter hebben. Wij redden het wel,’ zeiden we. Een vriendin overtuigde ons ervan om de initiatiefnemers toch hun gang te laten gaan. Ze zei: ‘Iedereen wil jullie helpen. Je moet het mensen ook gunnen om iets voor jullie te kunnen betekenen.’ Toen dacht ik: oké, laat het maar gebeuren dan.

Er is veel geld gedoneerd. Natuurlijk enorm welkom, want we wilden zo snel mogelijk door, maar bovenal ontzettend liefdevol. Het maakte me ook wel een beetje verlegen. Het is echt geweldig als zo veel mensen je een warm hart toedragen, maar ik wil het dan meteen terugbetalen en dat ging natuurlijk niet. Mensen spraken me op straat aan, met tranen in hun ogen vertelden hoe erg ze het vonden. Ik heb de supermarkt maar een tijdje gemeden… We hebben ook wekenlang niet hoeven koken en ons huis was een bloemenzee. Buren en kennissen kwamen elke dag eten brengen en we moesten vazen lenen voor al die boeketten. Nu nóg staan er vazen onder de trap waarvan ik niet weet van wie ze zijn. Het is onvoorstelbaar hoe lief iedereen voor ons is geweest. Daar zijn Hans en ik heel erg dankbaar voor.”

Mooie herstart na de brand

“De eerste tijd stond alles in het teken van de brand. We moesten 101 dingen regelen en op zoek naar een nieuw pand. Heel hard werken was het; we hebben 35 dagen achter elkaar doorgehaald. Maar de vast-beradenheid om door te gaan gaf houvast. Binnen een maand kwam die nieuwe plek er, twaalf kilometer verderop. We konden weer op gaan bouwen. Eigenlijk was dat een heel mooie tijd. Precies zoals met onze oude winkel, deden we het echt met het team. We hebben ontzettend veel hulp gehad met inkopen, regelen, verbouwen, schilderen en inrichten. Zelfs van vrienden van vrienden.”

‘Een doemscenario in mijn hoofd’

“Op de openingsdag van de nieuwe winkel wilde ik mijn bed niet uit. We hadden met z’n allen hard gewerkt om iets moois neer te zetten, maar mijn positiviteit was even ver te zoeken. Er was een doemscenario ontstaan in mijn hoofd. Straks komt er niemand of vinden ze het niks. Wat niet meehielp, was dat hoe dichter we bij de opening kwamen, hoe meer er tegenzat. Echt alles ging fout: we hadden een corona-uitbraak onder onze medewerkers, onze Facebookpagina en Instagram-account waren gehackt, het koffiezetapparaat ging stuk… In de opbouw van tegenslagen, breek je vaak om iets onbenulligs.

Het begon ermee dat ik mijn haar nog even wilde kleuren, want dat was hoog tijd. Wat bleek? Mijn kleur was niet meer verkrijgbaar. En toen ik me die ochtend toch uit bed had gehesen, zat er een onmogelijke vlek in de broek die ik wilde aantrekken voor de opening. Huilend stond ik te schrobben. ‘Herpak jezelf, we hebben iets te vieren,’ sprak ik mezelf toe. Het werd een grandioos en emotioneel openingsweekend met heel veel bezoekers. Vrienden van de kinderen verzorgden de catering, er was livemuziek, er waren ballonnen en speeches. We hadden ons geen mooiere herstart kunnen wensen.”

Huilen en weer doorgaan

“Het is een intens jaar geweest. Toch is het niet eens de brand meer die het meest overheerst, maar de trots dat we het voor elkaar hebben gekregen om weer op te staan en door te gaan. In drie maanden tijd zijn we van alles verloren naar weer een toekomst gegaan. Natuurlijk zijn er nog wel momenten dat het me even aanvliegt. Dan voel ik die paniek weer, met name die van mijn kinderen. Dan is het even huilen en weer doorgaan. Ik heb ervaren dat ik erop kan vertrouwen dat ik uiteindelijk altijd weer terugveer. Ergens is het een geruststellende gedachte dat ik ondanks alle tegenspoed niet knak. Spullen zijn uiteindelijk maar materie en vervangbaar.

Verder hebben we alles nog wat echt belangrijk is: elkaar. Hans en ik zijn een rotsvast koppel dat elkaar aanvult en versterkt in alles. We hebben veel meegemaakt samen, heel mooie en heel moeilijke dingen. En dan nu de brand. We hebben al vaker na een aantal intense gebeurtenissen in ons leven tegen elkaar gezegd dat we het rustiger aan willen gaan doen. We hebben nog genoeg andere leuke ideeën voor de toekomst. Dat gaat er voorlopig natuurlijk niet van komen en dat is niet erg. We zijn met liefde aan ons bedrijf begonnen en we gaan met net zo veel liefde door.”

Dit interview met Anita die haar levenswerk verloor tijdens een brand, verscheen eerder in Margriet 2 – 2022. Nabestelen kan via lossebladen.nl.

Tekst | Caroline van Mourik
Fotografie | Mariel Kolmschot
Visagie | Tirzah Waasdorp

RedactieMariel Kolmschot
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden