Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Anita Witzier: ‘Is kerst gereduceerd tot een eet– en drink–gelag?’

anita.jpg

Anita Witzier is presentatrice, getrouwd met Michel en moeder van Bram (24) en Julia (19).

Twee en een halve maand lang, u leest het goed, TWEE EN EEN HALVE MAAND, heb ik de kruid- en pepernoten, de gevulde en dikke speculaas en de banketstaven links laten liggen (oké, behoudens dat éne zakje omdat het gewoon even moest, tja…) en geloof me, dat is een ongelooflijk knap staaltje negeren. Maar het is december en de registers mogen open. Nou ja, wel met énig behoud van discipline, anders ben ik in januari niet meer als mijzelf herkenbaar. Dus slinkt de voorraad decemberlekkers in het keukenkastje gestaag.

Dan de keukentafel. Daarop verrijst een steeds hoger wordende stapel kook- en bakboeken, tijdschriften die bol staan van de slow gebraden kolen tot mals gestoomde gembercakes en her en der uitgescheurde recepten. December is voor mij ook dé kookmaand bij uitstek. Vooral straks tijdens de kerstvakantie kunnen de kook- en bakremmen los, iets om mij handenwrijvend op te verheugen. Uiteraard geldt ook hier dat enige voorzichtigheid op calorisch gebied is geboden, wil ik het nieuwe jaar nog een beetje vormvast beginnen.

Is er nog ruimte voor overpeinzing, reflectie, bezinning?

En dan ben ik nog niet eens in de buurt geweest van het wijn- en bubbelgelag, maar dat laat zich raden. Maar wacht… is kerst gereduceerd tot een eet- en drinkgelag? Is er misschien ergens nog ruimte voor een overpeinzing, reflectie, bezinning? En hoe gaan we dat zonder god en kerk, dienst of mis gestalte geven? Waar zijn de handvatten gebleven die houvast gaven en meteen ook een handig kader vormden om feestelijkheden en bezinning met elkaar in balans te houden. Want wat als je die handvatten niet meer tot je beschikking hebt bij ‘gebrek aan geloof’? Kerst als excuus om een gevulde kalkoen op tafel te zetten is voor mij geen kerst. Nu ben ik vast de enige niet die zwalkt in het schemergebied tussen religie en realisme en zich daar niet altijd even gemakkelijk bij voelt.

Die ene algemeen geldende ‘waarheid’ is niet meer en ik ben er ondertussen achter gekomen dat er niet zoiets bestáát als ‘De Waarheid’. We moeten het zelf maar een beetje uitzoeken, al naar gelang onze persoonlijkheid, achtergrond, levenservaring en 
verlangens. Wie we zijn is ook wat we al dan niet geloven. Toch kunnen we ook zonder die traditionele handvatten betekenis aan kerst geven. Door te kijken naar wat ons verbindt in plaats van naar wat ons scheidt. Door te luisteren, de mens te zien in plaats van een etiket. Door een arm om iemand heen te slaan, door mensen niet uit te sluiten, door respect te hebben voor al wat leeft, door niet onverschillig te zijn en door hoop en vertrouwen durven hebben. Als we hier nou eens echt handen en voeten aan geven kunnen we ook op een zinvolle manier het mes in de kalkoen zetten.

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-53. Nabestellen kan via Magazine.nl.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Bettina Jager

Lees ook: 

Anita laat je zien waar zij haar inspiratie voor haar columns vandaan haalt op margriet.nl/anita.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant