null Beeld Marloes Bosch. Visagie: Nicolette Brøndsted.
Beeld Marloes Bosch. Visagie: Nicolette Brøndsted.

PREMIUM

‘Angéla was 33 jaar geleden mijn droomvrouw en dat is ze nog steeds’

Hoe is het om de partner te zijn van een bekende Nederlander? Deze week: manueel ­therapeut en lector dieronder­­­steunde interventies Richard Griffioen (64), echtgenoot van holistisch bewegingscoach en Dolly Dot Angéla Kramers (61).

“Eind 1988 zag ik in een muziekblad bij de kapper een prachtige foto van de Dolly Dots. Mijn blik viel meteen op Angéla. Wat een leuke vrouw is dat, dacht ik. Korte tijd later zag ik hun afscheidsconcert op tv dat was gelardeerd met korte interviewtjes. Ik ben nogal emotioneel en schoot vol bij de woorden van Angéla waaruit bleek hoe authentiek en onbaatzuchtig ze is. Een maand of drie later loop ik de sportschool binnen en word ik aangesproken door de eigenaresse: ‘Wat zie je er moe uit Rich, een massage van Sjeel zou je goed doen.’ Sjeel? vroeg ik. ‘Ja, ze zit daar aan de bar.’ Ik keek haar aan en werd als door de bliksem getroffen. Overigens drong niet tot me door dat het Angéla was, want toen die eigenaresse zei dat ze van de Dolly Dots was, zei ik: ja, hoor, en ik ben de keizer van Japan.”

Intens gesprek en kuise zoen

“Angéla had minder ervaring met masseren dan ik, maar ze deed het super. Terwijl ik nog kampte met de naweeën van een scheiding voelde ik me na afloop van haar massage volkomen ontspannen. We zaten nog wat na te kletsen toen er een afzegging binnenkwam van haar volgende klant, waarop ik haar meteen uitnodigde om bij mij thuis nog wat te drinken. Normaal deed ze dat nooit, maar nu zei ze ja. Bij mij voerden we een ongelooflijk intens ­gesprek. Toen ze wegging bleef het bij een kuise zoen op haar wang. Een tijdje later belden we en gaf ze te kennen dat zij weleens door mij gemasseerd wilde worden. Na afloop van die massage pakte ik haar op, legde haar in mijn bed en is ze nooit meer bij me weggegaan.”

null Beeld

Oud zeer

“Twee maanden later gingen we op ­vakantie naar Turkije. Daar kregen we knallende ruzie. Zelfs zo heftig dat we allebei dachten: na deze vakantie is het klaar. Allebei worstelden we nog met oud zeer van voorgaande relaties. We bleken bij elkaar precies de verkeerde knoppen in te drukken. Met als gevolg dat we dagenlang hebben gepraat en gehuild. Doordat we zo de diepte ingingen, werkte het therapeutisch en raakten we juist extra verknocht aan elkaar. Een halfjaar nadat ik Sjeel leerde kennen, ben ik bij haar ingetrokken. We hadden het heerlijk samen. Tot ik een telefoontje van mijn moeder kreeg dat het niet goed ging met mijn vader. Terwijl wij onderweg naar hem in de file stonden, is hij overleden. Hij was 56, ik 32. Dus toen heeft Sjeel me wel op mijn kwetsbaarst meegemaakt. Dat was zo’n dreun dat ik zelfs een tijdje met werken ben gestopt om tot bedaren te komen.”

Sam

“Omdat het tussen Sjeel en mij zo goed zat, had ik al vlot tegen haar gezegd dat ze met de pil moest stoppen. Toch heeft het nog zeven jaar geduurd voordat Angéla zwanger was. Nee, we wisten vóór zijn geboorte niet dat Sam het downsyndroom had. Toen Angéla hem na de bevalling aan de borst legde, ging ik even de kamer uit, want ik voelde nattigheid. Toen ik op de gang tegen de verloskundige zei: het is niet goed hè, begon ze te huilen. Op trillende benen ging ik weer naar binnen. We kregen fantastische begeleiding en de acceptatie ging snel. Wat niet wegneemt dat het je leven op zijn kop zet. Het was geen trauma, maar wel schrikken.”

null Beeld

Met dolfijnen zwemmen

“Al in de kraamkamer zei ik dat ik met Sam met dolfijnen zou gaan zwemmen. Pas een jaar later zag ik een documentaire over dolfijntherapie die bevestigde wat ik intuïtief al aanvoelde. Vervolgens heb ik me in Amerika laten scholen om te kunnen werken met kinderen met down en autisme. Ik heb de stichting Sam ­opgericht en we hebben zestien jaar lang mooie resultaten behaald met dolfijntherapie. Om te legitimeren wat ik voor mijn ogen zag gebeuren, heb ik er, ook in het buitenland, wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. Uiteindelijk ben ik er zelfs op gepromoveerd. Het is ongelooflijk hoeveel ontspanning en vreugde het geeft bij die kinderen. Met minder probleemgedrag en toegenomen sociale interactie als resultaat. Door de veranderde publieke opinie over dolfinaria zijn we omgeschakeld naar het snorkelen met een virtual reality- ­duikbril, waardoor het lijkt alsof je met dolfijnen zwemt. Gelukkig blijkt dit ook effectief. Daarnaast werken we inmiddels ook met kinderboerderijdieren en zijn we met een nog groter onderzoeksgebied bezig.”

Nieuwe levensfase

“Het is fascinerend wat het contact met dieren bewerkstelligt. Sam (25), die de zelfredzaamheid heeft van een drie­jarige, is sinds kort het huis uit. Dat was best even slikken, maar we ­hebben na een lange zoektocht een mooi tehuis voor hem gevonden. Samen met onze dochter Juna (24) zijn we nu aan een nieuwe levensfase begonnen waarin we weer wat meer vrijheid hebben. Sam komt in het weekend thuis en we beeldbellen doordeweeks met hem. Angéla was 33 jaar geleden mijn droomvrouw en is dat nog steeds. Alleen toen ze in de overgang kwam, hebben we het moeilijk gehad. Die periode was voor mij hard werken om haar te begrijpen, ze begreep zichzelf niet eens. Gelukkig is dat weer helemaal goed gekomen.”

Richard & Angéla

Hoe maak je het weer goed na een aanvaring? “Door het uit te praten. Angéla wordt er weleens moe van dat ik altijd de onderste steen boven wil hebben. Het klinkt arrogant, maar ik merk het meteen als haar iets dwarszit.”

Waarin vult ze je aan? “Ze houdt me bij de les qua gevoelsleven. Voor mijn werk zit ik vaak heel erg in mijn hoofd en dan attendeert zij me erop even terug te koppelen naar mijn gevoel. Net als Angéla doe ik aan Qi Gong, dat is een Chinese bewegingsleer die je balans herstelt.”

Hier komen we niet uit… “We komen vaak en graag in Zweden vanwege de rust, de natuur en de ruimte. Ik wil daar graag een tweede huis, maar Angéla niet. Ze heeft haar handen al vol aan één huis, zegt ze.”

Wie kan het beste boos zijn? “Ik. Ik gooi mijn ongenoegen eruit en dan ben ik het ook kwijt. Onze dochter Juna is net zo temperamentvol. Angéla zegt dan: ‘Wat lijk je toch op je vader.’ Haha.”

Wanneer hebben jullie voor het laatst hard gelachen? “Dat doen we dagelijks. Ik kan zomaar de kolder in mijn kop krijgen, een rare hoed opzetten en gek doen. Vaak samen met Sam. Volgens Angéla zijn wij de clowns van ons gezin.”

Mieke van Wijk.Marloes Bosch. Visagie: Nicolette Brøndsted.
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden