Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Angela Groothuizen: ‘Ik wil dat mijn moeder trots op me is’

angela-groothuizen.jpg

Angela Groothuizen (58) houdt zich al bijna veertig jaar staande in de woelige televisie- wereld. In haar nieuwe programma Spreekrecht ontrafelt ze trauma’s van nabestaanden en slachtoffers van een zwaar misdrijf.

Het is een mooie zomerdag. Maar je bent ziek.
“Ik heb een detox gedaan in Thailand, in het Kamalaya wellnesscentrum, maar ik ben ziek teruggekomen. En ik heb het heel druk. Dus ik doe iets en ga weer liggen.”

Zo’n ontgiftingskuur, doe je dat vaak?
“Nee, ik doe het niet voor mijn plezier. Ik doe het als ik heel snel een reset wil, voor lichaam en geest. Binnen twee dagen ben ik helemaal chill. Veel pillen en yoga. Heerlijk veganistisch eten. Maar na vier dagen gil ik om een stukje kip of vis.”

Je hebt het druk, zei je. Binnenkort begint je nieuwe programma, Spreekrecht.
“Ja, vanaf half februari heb ik Holland’s got talent en It takes 2 gedaan, en Voor ik het vergeet afgemaakt. Met Spreekrecht ben ik nu een jaar bezig.”

Vanaf 1 juli 2016 is het spreekrecht voor slachtoffers en nabestaanden van ernstige misdrijven verruimd. Voorheen mochten ze zich tijdens de strafzaak alleen uitlaten over de impact van het misdrijf op hun leven. Sinds 1 juli mogen ze alles zeggen wat zij belangrijk vinden in verband met de strafzaak. Ze mogen zich bijvoorbeeld uitlaten over hoe het voor- onderzoek is verlopen, wat zij van de verdachte vinden en over de strafmaat. Jij volgt mensen die gebruik gaan maken van hun spreekrecht. Wat gaan we zien?
“Het zijn zware zaken. Ik maak bijvoorbeeld kennis met Melanie, zij is de moeder van Joël, een grote, sterkevrolijke jongen, die bij een ruzie is dood- gestoken. Ik probeer erachter te komen wat het effect is van dat trauma en waarom ze wil spreken in de rechtbank. De meesten zeggen: ‘Dit is het laatste wat ik kan doen voor mijn kind. Ik wil dat mensen weten dat hij niet alleen een slachtoffer is, maar ook een liefdevol mens was.’ Vergis je niet, veel nabestaanden en slachtoffers raken geïsoleerd na een misdrijf. De buurt vindt het eng, vrienden laten niets meer horen. Sommigen denken: hij heeft er misschien om gevraagd.Eén van de slachtoffers die ik ontmoet, is Ashmira. Toen zij jong was, is ze misbruikt door een oom. Toen ze ontdekte dat haar nichtje hetzelfde had meegemaakt, heeft zij al haar nichten bij elkaar geroepen. Allerlei nichtjes bleken misbruikt door verschillende ooms. De strafzaak heeft de familie uit elkaar gedreven. Een groot deel komt op voor de oom. Gelukkig staan haar vader, moeder en tante achter haar. Het is enorm moedig wat ze heeft gedaan.”

‘Bij elke update van mijn computer denk ik: nu snap ik het niet meer’

De Nederlandse Vereniging van Strafrechtadvocaten vreest dat spreekrecht het vonnis beïnvloedt. Hopen nabestaanden of slachtoffers daar op?
“Natuurlijk hopen ze dat, maar er zijn strenge regels. Het mag nooit theater worden. Je mag ook niet veel emotie tonen. Ze hopen vooral dat hun leed aankomt bij de daders.”

Gebeurt dat ook?
“Nou nee. Ik zag desinteresse en zelfs provocatie.”

Hoe vond je het zelf in de rechtszaal?
“Dodelijk saai. Vooral als de verdediging zout op alle slakken legt en alles ontkent, val ik in slaap. Ik heb zoveel bewonde- ring voor rechters. Zelfs als het onzin is wat die advocaten zeggen, blijven ze onverstoorbaar luisteren. Het is niet bemoedigend wat zij zien. Soms is de dader een sociopaat, maar valt er niets te bewijzen. Een van de nabestaanden zei het mooi: ‘Je gaat door een hel en kunt de uitgang niet vinden.’ Ik probeer heel diep te gaan. Ik vraag of ze mij kunnen meenemen naar de dag dat het gebeurde. Tussendoor probeer ik mensen te empoweren: je doet het goed, houd dat vast. Je mag best huilen, geeft niks. Rustig aan. Het wordt geen jank- programma. Het voordeel is dat mensen mij kennen. Het is eng, al die camera’s. In mij zien zij een vertrouwd persoon.”

Had je vroeger in het gezin ook de rol van vragensteller en vertrouweling?
“Mijn vader was heel ziek, dus daar had ik niet veel contact mee. Als jongste van vijf lig je er een beetje uit. Daardoor had ik het overzicht. Mijn moeder zegt: ‘Als kleuter kon je mensen al goed lezen. Soms keek je naar een tante en vroeg: gaat het wel goed?’”De huiskat gaat op haar schoot zitten, strekt zich uit en vlijt haar hoofd tegen de borst van Angela. Ze zucht: “Ik vind dit het zwaarst in mijn werk. Interviews en fotosessies. Het hoort er bij, maar ik ben er klaar mee. Iedereen wil van alles weten. En altijd hetzelfde.”

Lees het hele interview met Angela Groothuizen over werken tot je 67ste, het nemen van een sabbatical, de band met haar moeder en nog veel meer in Margriet nr. 36. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Interview |  Minou op den Velde
Fotografie | Ester Gebuis
Visagie en styling | Leco van Zadelhoff, Danielle Dinkgreve

Lees  ook

Bekijk ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant