null Beeld Giovanni de Sandre, anp, getty images
Beeld Giovanni de Sandre, anp, getty images

PREMIUM

Andrea Bocelli: ‘Het begin van mijn carrière voelde als een ware strijd. Ik was doodsbang om op te treden’

De wereldberoemde tenor Andrea Bocelli (64) viert kerst met zijn eveneens zeer muzikale familie in zijn schitterende Toscaanse villa Villa Alpemare. “Dit jaar proosten we een extra keer, op mijn moeder Edi, die eerder dit jaar stierf.”

Stel je een poederroze Toscaanse villa voor, Villa Alpemare genaamd, aan de Ligurische Zee. Drie verdiepingen hoog en de ruimtes gedecoreerd met de nodige grandeur. Het is de plek die Andrea Bocelli thuis mag noemen. Waar de Italiaanse tenor, met zijn vrouw Veronica Berti en drie kinderen, Amos, Matteo en Virginia aan een feestelijke kerstdis zal schuiven. Dat wordt een maal zonder gluten (daarover later meer) en greyhound pup Ginerva zal zich nestelen aan hun voeten.

De villa staat in de regio waar Andrea 64 jaar geleden wordt geboren. Om precies te zijn in Lajatico, de provincie Pisa. De plattelandsjongen van toen is gek op paardrijden door dat prachtig glooiende landschap van Toscane. Padre Bocelli bestiert een wijngaard en produceert zijn eigen wijn, de grote trots van de Bocelli-familie. De kunst van het wijn maken krijgt absoluut vat op de jonge Andrea, maar nog sterker voelt hij een drang om te creëren, te zingen.

Amper acht jaar is Andrea als hij voor het eerst in aanraking komt met opera. Zijn ouders draaien de platen van tenor Franco Corelli grijs en Corelli’s stem brengt Andrea in vervoering. Vooral als Corelli als Andrea Chénier, de hoofdpersoon uit Umberto Giordano’s gelijknamige opera, zingt over de liefde, voelt dat voor Andrea als balsem voor de ziel, zo zal de zanger jaren later tijdens interviews vertellen: “Als kind, opgroeiend tussen de heuvels en tractoren, was ik van literatuur en muziek verstoken, uitgehongerd bijna. Die stem van Corelli vormde de eerste vonk van de grote liefde voor opera die me naar een zangstudie leidde.”

null Beeld

De blinde tenor

Andrea, ter wereld gekomen met aangeboren glaucoom, volgt pianolessen en droomt van een bestaan als zanger. Bij een ongeluk tijdens een voetbalwedstrijd raakt hij echter volledig blind. Het weerhoudt hem er niet van vol enthousiasme door te zetten en aan zangwedstrijden mee te doen. Dat doet hij meer dan aardig, maar toch duurt het tot 1996 voordat de hele wereld zal weten wie toch die Italiaanse tenor met het volumineuze haar is, altijd zingend met de ogen gesloten. In dat jaar duikt hij namelijk op naast Sarah Brightman en zingen ze samen het lied wat later een van de grootste singlehits aller tijden zal blijken: Time to say goodbye.

Hij oogt dan al ontzettend comfortabel op zijn plek in de spotlights, maar dat is pure schijn geweest, zo legt Andrea nu uit: “Het begin van mijn carrière voelde als een ware strijd. Ik was doodsbang om op te treden. Niet alleen op het moment suprême op het podium, al dagen van tevoren voelde ik intense zenuwen die me volledig lam legden. Vreselijk was het. Echt horror. Maar inmiddels heb ik daar, godzijdank, geen last meer van. En al helemaal niet als mij de grote eer wordt gegund om met mijn familie op het podium te staan.”

Ha! Daar is-tie! Laat het maar aan professional Andrea over om een mooi bruggetje te maken naar zijn nieuwste werk, een onvervalst kerstalbum. A family Christmas, waarop hij te horen is met zijn 24-jaar oude zoon Matteo en zijn tien jaar oude dochter, uit zijn tweede huwelijk met Veronica, Virginia. Het album bevat traditionele carols, liederen als The first Noel en moderne liedjes zoals Happy Xmas (War is over). “Virginia vindt het hartstikke spannend om straks op te treden. Maar wie beter dan haar grote broer en vader kunnen haar begeleiden?”

null Beeld

Topfit

De man met honderd miljoen verkochte albums op zijn naam, de man die voor pausen en presidenten zingt en wiens stem door Céline Dion wordt geprezen als ‘de stem van God’, beschouwt ondanks zijn grote succes niets als vanzelfsprekend. Mogen werken met de mensen die het dichtst bij hem staan, zijn familie, omschrijft hij als een privilege. “Alleen door hard te werken kan zo’n droom werkelijkheid worden. Met dit album zijn we het hele komende jaar op wereldtournee, een 130-koppig orkest en koor zal ons begeleiden. Ter voorbereiding doe ik precies wat een topsporter zou doen: ik zorg dat ik topfit ben en ik houd me aan een streng dieet: geen gluten, geen wijn, geen sigaretten.” Menig Italiaan zou een rolberoerte krijgen als de pasta van het menu wordt geschrapt, maar deze mate van discipline is Andrea niet vreemd. Het past in het dagelijkse regime van minstens twee uur vocale oefeningen, theoretische zangstudie, piano-oefeningen en schaken, volgens hem “gymnastiek voor het brein”.

Iets fenomenaals neerzetten

Ook de Bocelli-telgen zijn niet van het luieren. Ze zóuden hun beroemde achternaam handig als kruiwagen kunnen inzetten, maar in plaats daarvan buigen beiden zich over pittige studies aan het conservatorium. Amos is gevierd pianist, zijn werk is solo en op de albums van zijn vader te horen. Matteo is niet alleen te horen op het nieuwste familieproject, hij brengt ook een album uit met zelfgeschreven popliedjes en droomt alvast van zijn eerste stappen als operazanger. Vader Andrea: “Dat kan best. Luciano Pavarotti was tenslotte ook al 28 toen hij zijn debuut maakte. Ik was dertig toen ik voor het eerst op het operahoofdpodium stond. Zoiets kost tijd, veel tijd, en enorm veel zanguren. Opera is een uitzonderlijke podiumkunst. Denk alleen maar aan de mensen die nodig zijn en de tijd die het vergt om tot een opera te komen. Er is een zanger nodig, een dirigent, orkest, decorbouwer en kostuumontwerper. Al die jaren studie bij elkaar, pas dán kun je iets fenomenaals neerzetten. Zelfs ons kleintje, dochter Virginia, zal al aan de bak moeten als ze de familiebusiness in wil. Een goede zangperformance bestaat uit twee elementen. Eén: een goede zangtechniek, die valt aan te leren. Twee: een portie doorzettingsvermogen.” Dan, breed lachend: “Uiteraard helpt muzikaal DNA je ook goed op weg.”

null Beeld

Belang van familie

Als praktiserend katholiek beschouwt Andrea het mogen optreden met gezinsleden als uitgelezen kans om mensen te wijzen op het belang van familie. Andrea: “Sint Augustinus, voor velen de belangrijkste kerkvader van het Westen, zei het al: ‘Zij die zingen, bidden twee keer.’ Dus als ik hem mag geloven, moet ik concluderen dat ik een bijzonder gewichtig instrument tot mijn beschikking heb. Het gezin is wat mij betreft de hoeksteen van de samenleving en ik leef voor mijn geloof. Als het leven niet bestond, er geen leven na de dood zou zijn, zou alles, ons hele bestaan, z’n betekenis verliezen en wordt de wereld een deprimerende plek. Mijn geloof komt voort uit een uiterst simpele redenering. Ik geloof niet in de klok zonder de klokkenmaker. Daarom heb ik veel vertrouwen in degene die de wereld heeft gemaakt. Het geloof is voor mij een onbetaalbaar geschenk dat ik probeer te behouden en steeds te verdiepen. Het steunt mij dag na dag. Dat brengt me bij het ultieme kerstgevoel: ons gezin houdt van tradities, vooral die tradities die je hart verwarmen. Voor ons betekent dat het bijwonen van de ochtendmis op Eerste Kerstdag. Het samenzijn die dagen, de twinkelende lichtjes in de boom, het uitpakken van cadeautjes. Met A family Christmas wilden we een album maken dat ons als gezin weerspiegelt en een album dat de magische gemoedstoestand die kerst ís, recht doet. Dit jaar proosten we een extra keer, op mijn moeder Edi, die eerder dit jaar stierf. We zullen haar met genegenheid gedenken, de vrijgevige vrouw en superoma die ze voor mijn kinderen was.”

null Beeld

Hart van de wereld

Amerika, Mexico, Polen, Denemarken, Duitsland (dichter bij Nederland komt Andrea Bocelli voorlopig helaas niet), Portugal, Griekenland, Finland en Zweden, de lijst met bestemmingen voor de tournee is eindeloos. Een voorrecht, noemt Andrea zijn drukke zangbestaan, maar stiekem heeft hij best moeite ‘zijn’ Toscane telkens te verlaten. ‘Het hart van de wereld’, noemt hij zijn geboortegrond liefkozend. “Toscane is uniek in zijn glooiende landschap, het geweldige klimaat en al zijn kunsthistorische schatten. Het is mijn gedroomde thuis. Ik ben nu eenmaal een plattelandsjongen. Mij moet je niet in een metropool stoppen, leven in een stad is voor mij een straf.” Liever zet de tenor recht voor de deur van zijn roze villa voet aan boord van de Libertas, de gezinsboot waarop – uiteraard – ook een piano pronkt. “Een digitale, zodat hij niet vals wordt en het volume aangepast kan worden; dat is handig als we met het hele gezin gaan varen en niet iedereen zin heeft in mijn spel. Vroeger kon ik niet genoeg krijgen van snelle boten. Nu dobber ik liever op een meer solide, comfortabel en veilig exemplaar. Tja. Je zou kunnen stellen dat een boot een weerspiegeling is van de mensen die erop varen.”

Nog even terug naar dat glutenvrije kerstdiner… hoe zit het daarmee? De tenor vierde zijn kerst toch al jaren met traditioneel Italiaanse gerechten als tortellini-soep en panettone toe? Andrea: “Ik heb me laten inspireren door tennisser Novak Djokovic’ switch naar een glutenvrij en veelal plantaardig dieet. Sinds ik me daaraan houd, levert het me zo veel meer energie. Het voelt alsof ik in de bloei van mijn leven ben. En trouwens, wees gerust: ook mijn glutenvrije pastagerechten worden bij ons thuis in grote gretigheid naar binnen gewerkt. Al vertelde ik de grote Massimo Bottura, de wereldberoemde Italiaanse chef, over mijn spaghetti carbonara en ik kreeg stellig de indruk dat de man mijn zingen boven mijn kookkunst verkiest.”

Bronnen: Architectural Digest, Financial Review, People Magazine, de Volkskrant.

Nicole GabriëlsGiovanni de Sandre, anp, getty images

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden