MT45 Hij-zij Beeld Marloes Bosch. Visagie: Nicolette Brøndsted.
Beeld Marloes Bosch. Visagie: Nicolette Brøndsted.

PREMIUM

‘Als nakomertje en enige meisje was Wieteke thuis altijd het prinsesje. Het was voor haar wennen dat ik niet bij alles wat ze deed halleluja riep’

Hoe is het om de partner van een bekende Nederlander te zijn? Deze week: gepensioneerd psychotherapeut en kunstenaar Theo Moody (84), echtgenoot van actrice, zangeres en kunstenares Wieteke van Dort (79).

“Naast mijn werk als psychotherapeut was ik in mijn vrije tijd actief als kunstschilder. Daarin was ik autodidact, maar het heeft me aan erkenning nooit ontbroken. In de Haagse kunstenaars­sociëteit, waar ook veel artiesten kwamen, heb ik Wieteke ontmoet. Op dat moment was ze een aankomend sterretje. Er was direct wederzijdse sympathie, maar daar bleef het bij, want ik was nog getrouwd. Een tijd later hoorde Wieteke van een wederzijdse vriendin dat ik met tbc in het ziekenhuis lag. In diezelfde periode lag ik in scheiding. Ik was aangenaam verrast toen Wieteke me in het ziekenhuis kwam opzoeken. Ze is zo ontwapenend dat mijn pantser bij haar al snel wegviel. Zo’n vrolijke, positief ingestelde vrouw die er ook nog leuk uitziet, het ging tussen ons eigenlijk als vanzelf.”

“Mijn dochter Larissa bleef bij haar moeder wonen, mijn toen drie­jarige zoon Bas kwam bij ons en later kregen Wieteke en ik er samen nog een zoon bij: Alexander. Op onze trouwdag in april 1970 hadden we zo’n vierhonderd gasten uitgenodigd, maar er kwamen meer dan duizend mensen ons feliciteren. Omdat mijn schoonmoeder tegen de ober zei dat hij de laatste mensen in de rij ook wat te drinken moest geven, waren sommigen al flink aangeschoten toen ze ons de hand schudden.” (lacht)

Waterpokken

“Minder leuk was dat Wieteke door Bas was aangestoken met waterpokken. In Indonesië waar Wieteke tot haar veertiende woonde, had ze nooit waterpokken gehad. Tijdens onze huwelijksreis heb ik rechtsomkeer moeten maken, omdat ze steeds zieker werd. Ze had in die tijd een rol in een musical en ik moest de regisseur bellen om te zeggen dat Wieteke te ziek was om te komen. Hij dacht: ja, ja, pasgetrouwd, ik kom wel even op ziekenbezoek. Toen hij zag hoe beroerd ze erbij lag, was hij direct overtuigd.”

“In het begin van ons huwelijk hadden we best veel ruzie. Als nakomertje en enige meisje was ze thuis altijd het prinsesje. Het was voor haar wennen dat ik niet bij alles wat ze deed halleluja riep. Uiteraard heb ik haar wel gesteund, maar ik was iets kritischer dan ze gewend was. Vroeger moest ik mee om in de coulissen haar hand vast te houden en te zeggen: ‘Je kunt het!’ Maar sinds ze mediteert, is haar podiumangst verdwenen en heeft ze me daar niet meer voor nodig.”

“Ja, Wieteke is heel spiritueel. Ze gelooft in engelen en in haar beleving heeft ze nog contact met overleden familieleden. Voor haar een fijn houvast. Zelf ben ik te rationeel om daarin mee te gaan. Jaren geleden lag ik in de clinch met een psychiater op mijn werk. Wieteke ging, tegen mijn zin, naar haar tante Frida om de tarotkaarten te leggen over de kwestie. Ze kwam terug met de mededeling dat ik me geen zorgen hoefde te maken: ‘Die psychiater vertrekt en er staan twee vrouwen achter je.’ Inderdaad kreeg ik ruggensteun van twee maatschappelijk werksters en hoorde ik tot mijn grote verbazing de volgende dag dat die psychiater wegging. Hoewel ik dus eigenlijk niet in zulke voorspellingen geloof, kon ik hier niet omheen.”

MT45 Hij-zij Beeld

Herkend op de gekste plekken

“In de loop der jaren zijn Wieteke en ik naar elkaar toegegroeid. Dat vrolijke hippiemeisje is volwassener geworden en ik ben wat minder zwaar op de hand dan ik was. We hebben samen vele reizen gemaakt. Wieteke werd op de gekste plekken herkend. Zo liepen we in een klein straatje in Hanoi waar een blanke man op een fiets verbaasd stopte en zei: ‘Dat ik jou nou hier moet ontmoeten!’ Zonder Wieteke zou ik waarschijnlijk nooit of hooguit één keer in Indonesië zijn geweest. Nu zijn we er wel een keer of 26 geweest. Sinds kort hebben we daar geen familie of vrienden meer. Die zijn als gevolg van corona én/of hun hoge leeftijd overleden."

“Wieteke en ik mogen van geluk spreken dat wij er allebei nog zijn. Zij heeft tien jaar geleden een zware hartoperatie ondergaan en ik ging in 2016 door het oog van de naald. Mijn slokdarm scheurde. Ik ben onmiddellijk geopereerd en behoor tot de happy few, statistisch slechts zo’n twintig procent, die dat kunnen navertellen. Ik heb een maand op de intensive care gelegen, daarna drie maanden in een verzorgingstehuis en uiteindelijk nog drie maanden thuis op een ziekenhuisbed. Al die tijd met sondevoeding. Ja, dat was zwaar voor Wieteke, maar ze kon haar positiviteit vasthouden. In dit verhaal ben ik de man van Wieteke, maar omgekeerd werd Wieteke na afloop van een voorstelling soms aangesproken door mensen die haar vertelden ooit therapie van mij gehad te hebben. Ik werkte in een psychiatrische kliniek, maar had thuis ook nog een praktijk waarin ik een-op-eentherapie gaf.”

“Ons huis ademt de sfeer die Wieteke en ik hier samen hebben gecreëerd. Ik verzamel etnografica, dat is kunst van wat we eerder primitieve volkeren noemden. Vroeger vond Wieteke dat niks, maar nu is ze er ook gek op. Samen met de cabaretier Ricky Risolles treedt Wieteke nog geregeld in het land op als tante Lien in Ya, dat is iets Indisch. Vaak als zij het toneel opkomt, krijgt ze een staande ovatie. Voor haar is dat heerlijk natuurlijk, en mij ontroert dat nog elke keer.”

MT45 Hij-zij Beeld

Wieteke & Theo

Hoe maak je het weer goed na een aanvaring?
“Eigenlijk zeggen we dan niet zo veel tegen elkaar. We nemen even rust, dan is de kou vanzelf weer uit de lucht.”

Wat is typerend voor jullie liefde?
“Dat we na 52 jaar huwelijk nog altijd hand in hand over straat lopen. Daarvoor heb ik wel iets in mezelf moeten overwinnen, want mijn vader liet zich er afkeurend over uit als man en vrouw zo over straat liepen. ‘Als volwassen vent geef je je vrouw toch geen handje meer?’ zei hij. Nou, wél dus en met plezier.”

Wie van jullie is het makkelijkst boos?
“Ik. Als ik boos ben op andere mensen neemt Wieteke het meestal voor hen op en wijst ze mij op de kwaliteiten die ze óók hebben. Als ik boos ben op háár, ben ik wat kortaf. Zij loopt dan gewoon weg.”

Over tien jaar
“Dan zou ik 94 zijn, dus dan ben ik er waarschijnlijk niet meer. Mijn vader is bijna 91 geworden, maar die was al twee jaar helemaal de weg kwijt, dus dat wil je niet. Anderzijds hebben we bij ons in de straat een man van 103 wonen die een paar weken geleden, begeleid door zijn dochter, nog op ons straatfeestje kwam.”

Mieke van WijkMarloes Bosch. Visagie: Nicolette Brøndsted.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden