MT36 M36 Nog nooit verteld Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Als het me lukt om iets te stelen wat ik heel graag wil hebben, is mijn hele dag goed. Het voelt als een sport’

Als kind stal Viola (64) al snoepjes. Sinds haar man is overleden kan ze die oude neiging om te stelen niet meer bedwingen. Sterker nog: ze vult er haar maandbudget aardig mee aan.

“Vorig jaar ging het een keer bijna mis. De zelfscankassa van de supermarkt gaf aan dat ik gecontroleerd zou worden en ik stond rustig te wachten totdat er iemand kwam. Nou ja, rustig. Op het oog dan, natuurlijk gaat er extra adrenaline door me heen. Maar ik dacht dat ik veilig zat: de twee producten die ik niet gescand had, zaten helemaal onder in de tas en meestal controleren ze alleen de laatste vijf dingen van de kassabon. Maar ­terwijl het winkelmeisje in mijn tas keek, zag ze de rode verpakking van de bonbons tussen de andere boodschappen liggen. ‘Dat staat niet op uw bon, mevrouw,’ zei ze met gefronste wenkbrauwen. Ze vond ook nog een luxebroodje dat ik niet had afgerekend. Ik zette mijn meest geschrokken gezicht op. Hoe kon dit? Er moest per ongeluk iets zijn misgegaan bij het scannen! Ik zag dat ze me niet ­geloofde en ze haalde de beveiliger erbij, die me meenam naar achteren. Met lood in mijn schoenen liep ik achter hem aan.”

Onnozel

“Dit overkomt me nooit, ik ben er veel te slim voor. Bovendien werkt mijn leeftijd steeds meer in mijn voordeel: hoe ouder je bent, hoe groter het effect als je je wat onnozel opstelt. Maar dit keer had ik het echt even benauwd. Toch kwam ik weg met een strenge preek. Ze zeiden op dreigende toon dat ze me voortaan goed in de gaten zouden houden. Het voelde erg vernederend, maar ik was allang blij dat de politie niet werd gebeld. Toen ik de deur uit liep, voelde ik me nog diep beschaamd. Maar voordat ik thuis was, was dat alweer over. En hoewel ik wist dat ik deze supermarkt voortaan zou gaan mijden en ook even voorzichtig zou gaan doen met luxeproducten, zou ik verder echt niet stoppen. Daarvoor levert het stelen me te veel op. En eerlijk is eerlijk: daarvoor vind ik het ook veel te leuk.”

Baldadig gedrag

“De kleptomanie is begonnen in mijn puberteit; ­baldadig gedrag met een vriendinnetje dat net als ik streng werd opgevoed. Lolly’s, repen, chips, dat soort dingen, die we thuis amper kregen. Dan genoten we op een bankje van onze buit. Het gaf ons een gevoel van vrijheid, zelfstandigheid. Tot de dag dat we werden betrapt en de winkelier onze ­ouders belde. Wat heeft mijn vader me geslagen. Ik kreeg een maand huisarrest. Je zou denken dat ik het hierna nooit meer deed. Maar de drang werd juist groter, uit verzet en woede. Bij mijn vriendin was dat net zo. Hierna ­stalen we meer dan ooit, we werden echte experts.”

Kick

“Dus ja, het heeft altijd in mijn bloed gezeten, toch heb ik het ook lange tijd niet gedaan. Nou ja, bijna: af en toe glipte een dingetje erdoorheen, wanneer het gewoon te makkelijk was. Maar mijn man, een grote schat en de goedheid zelve, wist niets van mijn kleptomanie en ik wilde ook niet dat hij er ooit achterkwam. Dat hield mij meestal op het rechte pad. Ik hield zo veel van hem dat ik hem niet wilde teleurstellen. En buiten de kick die stelen me gaf, was het ook niet meer nodig. Vroeger, met mijn vriendinnetje, was snoep stelen de enige ­manier om eraan te komen maar mijn man en ik brachten samen genoeg binnen om er goed van te leven. Het was volstrekt onnodig om het maandbudget op eigenzinnige wijze aan te vullen.”

MT36 M36 Nog nooit verteld Beeld

Verleidelijk

“Heel soms ging het toch ‘mis’, zoals die keer dat ik met mijn jongste dochter op een kledingmarkt was. Het was simpelweg te verleidelijk om dat jurkje, dat ik per ongeluk, echt waar, op haar wagentje had gelegd en dat daarna tussen de ­dekens was gegleden, ­zogenaamd over het hoofd te zien toen we wegliepen. Die keer voelde ik me na afloop trouwens wel echt schuldig. Voor mij is er toch een groot verschil tussen stelen van een hardwerkende marktkoopman of van bedrijven met veel ­vestigingen. Dat eerste, dat is echt broodroof, dat moet je natuurlijk niet doen. Maar bij een supermarkt, sorry, daar voel ik geen wroeging. Die verdienen zo veel, die kunnen best wat missen.”

Een soort sport

“Dat vind ik al helemaal nu mijn man er niet meer is. Hij was ouder dan ik en is helaas overleden. Met hem is het geluk uit mijn leven verdwenen. ­Natuurlijk heb ik mijn dochter nog, maar met mijn zoon ben ik ­gebrouilleerd en dat doet me veel verdriet. Vanwege gezondheidsproblemen ben ik afgekeurd. Ik heb geluk dat ik in een fijn huis woon, dat mijn man en ik destijds hebben gekocht. Maar ­verder heb ik het niet breed. Daarom vul ik mijn maandbudget aan met winkeldiefstalletjes. Niet fraai, ik weet het, maar ik kan en wil het niet laten. Het biedt me simpelweg de kans om wat luxer te leven en dat vind ik erg prettig. Het leven is tegenwoordig zo duur. Dus ja, het gaat deels om hebberigheid. Maar het is ook de kick. Net zoals vroeger toen ik nog jong was.”

Euforisch

“Als ik iets weet te stelen wat ik heel graag wil hebben, of waar ik aardig wat geld mee ­bespaar dat ik dan weer aan andere dingen kan ­uitgeven, is mijn hele dag weer goed. Het voelt als sport en net zoals iedereen die een wedstrijd wint, voel ik me dan euforisch. Een van mijn manieren is om niet alles te scannen bij het boodschappen doen, al ben ik na die ene keer wel veel oplettender geworden. Maar ik heb ook andere trucjes. Een tas in mijn kar zetten en dan daar iets in laten glijden. Luxe kaasjes, tandpasta, een lekkere reep voor mijn kleinkinderen: het is een fluitje van een cent. Kleine dingen, maar als je alles bij elkaar optelt, tikt het best aan. Zolang ik ermee weg blijf komen, vrees ik dat ik dit nog wel een tijd zal blijven doen…”

Ook anoniem een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der WeideRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden