MT24 M24 Nog nooit verteld Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

‘Alleen met passen en meten, en soms dagenlang alleen brood met pindakaas eten, kom ik uit. Maar dan moet er niets geks gebeuren’

Laura heeft elke maand grote moeite om rond te komen. Als het echt niet gaat – en dat is vaak – springen haar kinderen bij. En dat vindt ze afschuwelijk.

“Wat was ik blij dat het dit jaar zo vroeg lente werd. Het kleurde de hele wereld vrolijk. Ondanks de afschuwelijke oorlog in Oekraïne zag ik iedereen om me heen opleven. De buurkinderen speelden op straat, het was druk en levendig buiten. Ook ik genoot, met een stoel op mijn balkon, mijn gezicht naar de zon gedraaid. De warmte was zó welkom. Het was voor mij een koude winter geweest. Letterlijk: ik heb het in mijn huis nooit warmer gestookt dan zeventien graden. Sinds de torenhoge energierekening die ik eind vorig jaar ontving, durf ik de verwarmingsknop niet meer open te draaien. Liever zat ik met een deken en een warme kruik voor de tv. Alles om de kosten een ­beetje in toom te houden.”

Terugvallen op mijn ouders

“Nu het zomer is, kan ik die zorgen even loslaten. Helaas zijn er genoeg andere zorgen, met alles wat er in de wereld gebeurt en de gevolgen daarvan op onze portemonnee. Want ik had het al zo krap, ik weet werkelijk niet hoe ik nog meer kan bezuinigen. Van al die berichten over inflatie en verlies van koopkracht raak ik in paniek. Het betekent dat ik nog meer op mijn kinderen zal moeten leunen dan ik al doe. En daar schaam ik me zó voor. Dat was niet hoe ik het mij vroeger had voorgesteld: dat mijn kinderen míj zouden moeten onder­houden. Ik droomde van een prachtige toekomst voor ze, waarin het mijn rol als ouder zou zijn om hen te ondersteunen. Net zoals mijn ouders dat bij mij deden.
Zij waren redelijk welgesteld. Niet dat ze me verwenden maar ik kwam nooit iets tekort. En toen ik op kamers ging, vulden zij mijn studiefinanciering aan, zodat ik zonder schulden bleef. ­Natuurlijk had ik ook een bijbaan, net als al mijn studiegenoten. Toch wist ik dat ik altijd op mijn ouders kon terugvallen en dat was een veilig gevoel. Tot hun dood zijn ze me blijven verwennen met extraatjes.”

MT24 M24 Nog nooit verteld Beeld

Vlek op vlek

“Hoe ik mijn ouders ook mis, ik ben blij dat ze niet hoeven meemaken hoe het nu met mij gaat. De afgelopen tien jaar is een opeenstapeling van tegenslagen geweest. Het begon ermee dat ik de ziekte van Crohn kreeg. Nu is dat redelijk stabiel, al heb ik nog altijd weinig energie. Maar ik ben allang blij dat ik niet meer ziekenhuis in, ziekenhuis uit moet, zoals in de eerste jaren.Mijn zoon en mijn dochter waren dertien en vijftien toen mijn gezondheidsproblemen begonnen. Hun vader kon het niet aan dat ik, die altijd de kar trok in ons huishouden, opeens wegviel en hij er grotendeels alleen voor stond met twee pubers. Hij dronk al veel en begon nog vaker naar de fles te grijpen. Toen ik ontdekte dat hij ook gokte, en vooral in welke mate, was het te laat. Op het moment dat onze scheiding werd uitgesproken, was er nog maar weinig te verdelen. Ons eigen geld, de erfenis van mijn ouders, het was allemaal weg.
In die tijd werd ik ook nog eens afgekeurd.

Gelukkig vond ik een leuke flat die met hulp van vrienden helemaal werd opgeknapt. Mijn zoon was toen al het huis uit, alleen mijn dochter van zeventien verhuisde mee. Ze stond erop mee te betalen aan het huishouden, van het geld dat ze verdiende met haar krantenwijk. Ik stopte dat geld in een potje, wilde het opsparen en aan haar meegeven als ze uit huis ging. Maar toen ze een paar jaar later vertrok, zat er bijna niets in het potje.”

Iets terugdoen

“Dat ook mijn zoon het prima redde zonder mijn ondersteuning was fijn, maar ik had zó het gevoel dat ik faalde als moeder. Hoe vaak hij ook zei dat ik daar echt niet mee moest zitten, het wiste mijn gevoel niet uit. Gelukkig zijn er wel andere dingen die ik kan doen voor mijn kinderen. Zo maak ik bij beiden geregeld schoon en hoewel ze nog geen kinderen hebben, weten ze dat ik later altijd voor ze klaar zal staan, zo goed als mijn ziekte dat toelaat. Dat is tenminste íéts. Zeker nu ik steeds vaker financieel op hen moet leunen. Dat vind ik afschuwelijk. Ik kom eenvoudigweg niet meer rond. Door de ziekte van Crohn heb ik een torenhoge ziektekostenverzekering en slik dure medicijnen en voedingssupplementen. Alleen met veel passen en meten, en soms dagenlang alleen brood met pindakaas eten, kom ik uit. Maar dan moet er niets geks gebeuren.”

Briefje van vijftig

“En dat is de afgelopen jaren wel vaak gebeurd. Zoals die keer dat kort na elkaar de koelkast en de wasmachine stukgingen. Een dag later reed er een vrachtwagen voor. Geweldig lief van mijn zoon en hij kan het missen. Toch vind ik het erg pijnlijk. Net zo pijnlijk als dat hij geregeld een briefje van vijftig op tafel legt. Maar na vijf keer het briefje terugschuiven, neem ik het vaak toch maar aan. Omdat ik het zo goed kan gebruiken. Mijn dochter is tactvoller, die komt aan met boodschappen of een truitje uit de uitverkoop. ‘Dit kon ik echt niet laten liggen,’ roept ze dan. Soms springen de tranen in mijn ogen. Omdat ik het zo lief vind. Maar ook zó gênant.

Sinds die hoge energie­rekening en de vele berichten over dat er nog meer prijsstijgingen zullen komen, ben ik ten einde raad. Het zou toch niet zo moeten zijn, dat je als vrouw van nog geen zestig financieel afhankelijk bent van je eigen kinderen? ­Tegelijkertijd ben ik heel dankbaar dat ik hen tenminste heb. Anders zou ik het echt niet meer weten. ‘Mam, wij houden van je,’ zei mijn dochter pas nog. ‘Maak je nou toch gewoon niet zo druk.’ Tja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik hoop maar dat er snel kleinkinderen komen. Dan kan ik tenminste eindelijk iets terugdoen…”

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der Weideredactie
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden