Persoonlijk

Alexandra: ‘Het was best een klusje, en bovendien kwam het elke dag weer terug..’

afwas.jpg

Altijd als ik bij mijn moeder kom, kijk ik wat er voor klusjes gedaan moeten worden. Prullenbakken legen en vuilnis wegbrengen, iets van tweehoog halen, het bed verschonen, brieven op de bus, afwassen…

Tegenwoordig is dat laatste een fluitje van een cent. Drie kopjes en twee borden, wat bestek en heel af en toe een pannetje. Vroeger was dat wel anders! We waren met z’n zessen thuis, dus flink wat afwas en natuurlijk geen afwasmachine. De een waste af, met de houten Sorbo-afwasborstel (ken je ’m nog?) en een scheutje Dreft – heeft mijn moeder nog steeds trouwens. De ander stond klaar met een theedoek. Af en toe werd er een derde persoon gecharterd, die dan heen en weer liep tussen de keuken en de verschillende kasten om de boel op te ruimen. Maar meestal deed de afdroger dat er ook bij. Mijn vader had nooit zin om het laatste klusje te doen: het gasfornuis schoonmaken. “Ja, dat hoort er ook bij,” zei mama dan. Superirritant, vind ik nu, als wel de boel in de vaatwasser is gezet, maar niet even de moeite genomen is het aanrecht schoon te vegen en het gasfornuis te fatsoeneren. Mijn vader deed dat dus gewoon niet. Als je ’s avonds in de keuken kwam en het werk was niet ‘af’, wist je wie er hoofd afwasser was geweest.

Zingen

Het was dus best een klusje, en bovendien kwam het elke dag weer terug. Hoe meer mensen er uit huis gingen, hoe vaker ik, de nakomer, aan de beurt was. (Aan de andere kant: er kwam ook steeds minder afwas.) Grappig genoeg heb ik toch heel goede herinneringen aan dat afwassen. Als ik met mijn broer aan de beurt was, maakte hij me voortdurend aan het lachen en hadden we ontzettend veel lol. Soms zongen we met z’n allen liedjes, geen idee meer wat, maar gezellig was het wel. Dat samen de afwas doen zorgde voor verbondenheid.

Lachen

Hoe anders is het nu. We hebben een vaatwasser, lekker hoor. Alleen alles erin zetten, zeepje erbij, aanzetten en klaar! Tenminste, in het ideaalplaatje. Eerst ruziën wie er aan de beurt is om de vaat erin te zetten. Dan alles eerst afspoelen, anders wordt het niet schoon. Ik moest hieraan denken toen ik op YouTube een filmpje bekeek van Jochem Myjer. Het ging niet alleen over afwassen, dat kwam ertussendoor, maar nadat ik uitgelachen was, dacht ik: hij heeft gelijk! Raar toch dat je eerst alles al bijna schoon spoelt, en dat dan nog een uur laat afwassen in een machine. Waarom dan niet meteen op het afdruiprekje zetten (met vaatdoekje eronder)? Dat afspoelen moet echt, anders blijven de etensresten er gewoon lekker aan zitten.

Citroen

Eerlijk gezegd heb ik weleens de gedachte gehad om dat apparaat eruit te gooien. Beter voor het milieu denk ik, voor onze portemonnee ook. Dan zouden we ‘gezellig’ kunnen gaan afwassen, en de vaat zou drie keer zo schoon worden. Én niet stinken! Ik heb er zelf niet zo’n last van, maar manlief is allergisch voor dat luchtje. Als hij dan aan z’n bord of een glas ruikt en er vies bij kijkt, roepen de kinderen al: “Alex, de glazen stinken!” Alsof ik er wat aan kan doen. Dan ga ik maar weer aan de slag met natuurazijn, schoonmaakblokjes speciaal voor de vaatwasser of ik snijd een citroen in stukken en gooi die naar binnen. En dan zijn we er weer even vanaf.

Tja… was vroeger alles beter? Nee, echt niet, maar die verbondenheid toen we samen klussen in huis deden, die mis ik weleens. En op een of andere manier is dat soort verbondenheid toch anders dan samen eten of zo. Waar dat ’m in zit? Vertel het me maar!

Alexandra Holscher (53), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (15, 18 en 21). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 93. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Meer blogs van Alexandra lezen?
Dat kan hier!

Ook interessant